Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Σκηνή ρουτίνας

Η μεθυσμένη μου αντανάκλαση είναι εντυπωσιακή.
Όχι μονάχα ίπταμαι αλλά το κάνω με τη χάρη και τη φυσικότητα μιας πράξης ρουτίνας.

Η πράξη περιλαμβάνει ένα εξαιρετικό κρυστάλλινο ποτήρι χαραγμένο με διαμάντι
Έναν ελαφρώς φθαρμένο από την κατάχρηση καναπέ
ένα φθηνό φωτιστικό δαπέδου,
κλειστά παντζούρια,
έναν καθρέφτη αγορασμένο πριν δυο-τρία χρόνια από παλαιοπωλείο
κι ένα μπουκάλι βότκα-αδιάφορης κάθε φορά μάρκας-
Στην αρχή πίνω αργά και γράφω σε ένα όμορφο μικρό τετράδιο που κόστισε πολύ περισσότερα απ'όσο θα έπρεπε να κοστίζει.
Μετά πίνω λίγο πιο γρήγορα.Η βότκα μοιάζει να αλλάζει γεύση και όσο γρηγορότερα την πίνω τόσο περισσότερο τη νιώθω.
Για να ελέγξω αν θα με δω να ίπταμαι στον καθρέφτη,σηκώνομαι κι ελέγχω την ευστάθεια μου.
Είναι πολύ σημαντικό να κρατηθεί η ισορροπία της πράξης ρουτίνας.
Να με εντυπωσιάσω με την άνεσή μου να ίπταμαι,
να χορέψω στο αέρα,
να μιλήσω μ'άλλη φωνή,
να γίνω παντοδύναμη,
να ματώσω τα χέρια μου.
να γίνω θαρραλέα,
να πέσω στο κενό,
να πετάξω ακόμη ψηλότερα
να ξυπνήσω στο πάτωμα το άλλο πρωί πιασμένη στο πάτωμα

Αυτή η μεθυσμένη αντανάκλαση είναι τόσο εντυπωσιακή που αξίζει όλη αυτή την ταλαιπωρία.

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Αγρύπνια

Αυτό το τέρας που παλεύω συνεχώς να το βάζω για ύπνο,να το κρατώ σε μια καταστολή γυρεύοντας έτσι μια ζωή μακριά από τις καταστροφικές εξάρσεις του.Αυτό,αυτό ξυπνάει κι αφουγκράζεται.Όταν το μεγαλόσωμο τέρας ξυπνάει,με κρατά και μένα ξύπνιο μαζί του,Κλαίει μέσα μου σαν μωρό και με κάνει και μένα να μυξοκλαίω εκλιπαρώντας το να μ αφήσει να κοιμηθώ.
Το τέρας μου είναι πράσινο με μεγάλα κίτρινα μάτια που σαν μονίμως να είμαι καθρεφτισμένη εγώ μέσα τους.Μάλιστα έχει και αγκάθια διαφόρων μεγεθών στη πλάτη,τα χέρια και τα πόδια του.Είναι πανάσχημο δημιουργημένο με όλες τις φοβίες μου.Γελάει ειρωνικά με τις προσπάθειες μου να το εξημερώσω.Του προσφέρω καθαρό αέρα στο μικρό μου μπαλκόνι.Του δίνω αλκοόλ να χαλαρώσει,το αυνανίζω για να ξεχαστεί,το βεβαιώνω πως θα του φερθώ με στοργή.Εκείνο όμως δεν καταλαβαίνει τίποτα.Κι όλο συχνότερα ξυπνάει και γελάει απαίσια μέσα στο κεφάλι μου πλημμυρίζοντας δηλητήριο κάθε ήρεμη σκέψη μου.Νομίζω πως θέλει να με καταπιεί τελείως.Προσπαθεί μονάχα σκληρά να βρει τον τρόπο να το κάνει χωρίς να καταστραφεί και το ίδιο.Είναι το μόνο στο οποίο μπορώ να ελπίζω.
Ακόλαστο πλάσμα που συντηρείσαι από πίσσα και το Αποπνικτικό μη ξυπνήσεις απόψε,μα τι λέω;σ'ακούω ήδη να ξεθαρρεύεις.

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Εξαρτημένη Υποταγή

Μη με προφυλάξεις από τη βροχή.Άφησέ τη να πέσει πάνω μου μήπως και ξεπλύνει την ντροπή της υποταγής μου.
Της υποταγής που όσο κι αν σιχαίνομαι,τόσο αναζητάω στις σχέσεις μου και ειδικά στη σχέση μου με σένα.
Άσε τη βροχή να με πλύνει,έχω πολλές βρομιές πάνω μου πολύ καιρό τώρα,τόσο, που άρχισα να γίνομαι ανυπόφορη και σε μένα την ίδια.
Αφήνομαι σε ακούσιες,κατανυκτικές στιγμές ηδονής εκλιπαρώντας μονάχα για συνέχεια.
Η υποταγή μου με τύφλωσε και λυτρωτικά στημένη,εφιαλτικά ανυπόμονη χάνομαι μέσα σε υγρά και βίαιες κινήσεις που ξέρουν καλά να συντηρούν την ανάγκη μου για υποταγή.
Γι αυτό σου λέω,άσε τη βροχή να με λούσει ίσως να είναι η υποταγή μου,αυτή η τόσο εξαρτημένη που τόσα χρόνια με κάνει να θέλω να κάνω εμετό και ταυτόχρονα μου επιτρέπει να υπάρχω.
Παρακαλάω για λήθη και αποστρέφομαι τη στοργή.Ντρέπομαι που υποτάσσομαι.Ντρέπομαι για την ασφάλεια που νιώθω μέσα στο βυθό της ηδονής μου.Το σώμα που εξαρτάται και υποτάσσεται.Οδύνη και Ηδονή ταυτόχρονα.Το μυαλό μου συμφωνεί και επιβεβαιώνει την ανάγκη μου για εξάντληση.Εξαντλούμαι,Συντηρούμαι,Επαναλαμβάνομαι.Με αηδιάζω.
Τώρα που τα ξέρεις όλα, θα αρχίσεις να μ'αποστρέφεσαι;


Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Πέντε πράξεις

Η ομοιότητα μας με τρομάζει.Μοιάζουμε σαν αδελφές.Όταν σε κοιτάζω βλέπω τον αντικατοπτρισμό μου.Ξέρω τις κινήσεις σου πριν τις κάνεις γιατί τις ίδιες ακριβώς θα έκανα κι εγώ.
Νοσήσαμε και οι δύο από την ίδια μόλυνση.Αφήσαμε τη ματαιότητα μας να φωλιάζει και πιστέψαμε πως για μας ο χρόνος δεν περνάει ποτέ.Γι'αυτό και δεν τον κυνηγήσαμε.

Τον άφησα και τον έδιωξες.Πήγαμε τα ίδια ταξίδια και ονειρευτήκαμε τις ίδιες ματαιόδοξες ιδέες.

Σου είπα να αγγίξεις το στήθος μου και είπες συγκινήθηκες που η καρδία μου έμοιαζε τόσο της δικιάς σου.Κι έπειτα απομακρύνθηκες αιφνίδια,ύπουλα και ξεδιάντροπα.Έκανες ο,τι ακριβώς θα έκανα κι εγώ γι αυτό και δε σου θύμωσα γιατί ήμουν βέβαιη για τη συνέχεια.

Βρήκα μια γυναίκα κι εσύ τρόμαξες και βρήκες έναν άντρα.Χαρούμενη πίστεψες πως στην πραγματικότητα ποτέ δε γίνεται να μοιάσεις τόσο πολύ με κάποιον.Μπορούμε να μοιάζουμε μονάχα επειδή μας δένουν ίδια βιώματα.Μπορούμε να μοιάζουμε επειδή από την πολύ κουβέντα γινόμαστε εύπλαστοι στα λόγια και καταλήγουμε να αποζητάμε τα ίδια πράγματα.Έτσι είπες.Με βεβαιότητα.

Σε είδα στο δρόμο με έναν άντρα.Ο άντρας ήταν άσχημος και δεν σου ταίριαζε καθόλου.Σου χαμογέλασα και εσύ κοίταξες το στήθος μου.Θυμήθηκες πόσο μοιάζουμε.Ο άντρας σε κοίταξε στο στέρνο και σε τράβηξε διακριτικά να φύγετε.Ήξερε.Του είχες πει.Σίγουρα το είχες κάνει γιατί δε θα μπορούσες εσύ αλλιώς.

Η πιο μεγάλη ιδέα που μας ένωνε ήταν η ματαιοδοξία μας για το χρόνο.Και τώρα με εκείνον να κύλησε όπως πάντα,με πλήρη απάθεια και αδιαφορία μέσα μας.Ξεγύμνωσε σώματα που δε μοιάζουν σε σένα και με μυαλά που δε μοιάζουν στο δικό μου.Και πέρασε και περνάει και εσύ πια θα κάνεις πως δε θυμάσαι ενώ θα με σκέφτεσαι κι εγώ πως συνάντησα κάποια άλλη να μοιάζει τόσο πολύ σε σένα.Δεν κυνηγήσαμε το χρόνο και χάσαμε την ομοιότητα που θα μας έκανε ευτυχισμένες.


Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Νοσταλγία

Η νοσταλγία για όσα ζήσαμε μας χτυπάει κατευναστικά στην πλάτη
μας φέρνει ίσως κάπου κάπου βούρκωμα στα μάτια
μα τουλάχιστον δε στοιχειώνει τον ανικανοποίητο εαυτό μας.
Μα η νοσταλγία για όσα δε ζήσαμε ξυπνάει μέσα μας σαν όρνιο
μας καρφώνει σαν καρφί στο στέρνο
μας πνίγει σαν βαρίδι στο λαιμό
Η νοσταλγία γι αυτά που δε ζήσαμε,
κύτος κοιμώμενο γουργουρίζει στο κεφάλι μας.
Πόρτα που σπαρακτικά χτυπάμε και κανείς δεν ανοίγει
Μπαίνει σφυρίζοντας σα βοριάς σε στενό δωμάτιο
Και έπειτα φεύγει γελώντας κοροϊδευτικά με τον ανικανοποίητο εαυτό μας,
κουνώντας αηδιασμένη το κεφάλι που εμείς τόσο ανθρώπινα πονάμε.





Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Πέπλα

Σωστά Ψέμματα και Λάθος Αλήθειες.Τα λέω έτσι γιατί μόνο έτσι μπορεί να περιγραφεί αυτή η κατάσταση.Σχέσεις σε επιπλέουσα σχεδία σε θάλασσα με κύμα.Κτηνώδες κρυφό σεξ και ανάγκες που ουρλιάζουν.Εμείς που ουρλιάζουμε για αποδοχή.Εμείς που ξεφωνίζουμε για αναγνώριση,για αγάπη,για τρυφερότητα.
Και πάλι εμείς οι ίδιοι που όταν την αποκτούμε συμπεριφερόμαστε ανεξέλεγκτα χυδαία και βίαια πατώντας την κάτω σαν να πατάμε κάποιο αηδιαστικό έντομο που θέλουμε να το λιώσουμε ξεχνώντας πως η τρυφερότητα που παίρνουμε είναι δανεική.Και μαζί με την τρυφερότητα σκοτώνουμε και την αξιοπρέπεια μας.Και λέμε ψέμματα πως ποτέ δεν μας συμπεριφέρθηκαν έτσι όπως έδειχναν.Κι αν ακόμα κάτι τέτοιο συνέβει είμαστε πεπεισμένοι πως αυτό συνέβη για άλλο λόγο.Κατασκευάζοντας ολόκληρα σενάρια σαν παρανοϊκοί σεναριογράφοι πείθουμε τον εαυτό μας πως το έκαναν για να προστατέψουν και να τονώσουν τον εγωισμό τους.
Λέμε ψέμματα που είναι αλήθειες και αλήθειες που είναι ψέμματα.Ζούμε σε μια προσπάθεια να εξανθρωπίσουμε όλα μας τα ζωώδη ένστικτα.Παλεύουμε με τα ζώα-δαίμονες μέσα μας.Μονάχα μόνοι μας είμαστε αληθινοί,ξερνώντας όλα τα απωθημένα μας,βρίζοντας τη μοναξιά μας,ουρλιάζοντας την τύχη ,πέφτοντας σε παροξυσμό από τα δάνεια των άλλων,οργιάζοντας στις φαντασιώσεις μας.Πεθαίνουμε και αναγιεννιόμαστε σε δευτερόλεπτα σκέψεων και βγαίνοντας φοράμε αόρατους μανδύες ακούσια και γινόμαστε οι άλλοι.Οι άλλοι που δανείζουν και δανείζονται συμπάθεια,τρυφερότητα,έρωτα,χυδαιότητα,οι άλλοι που πεθαίνουν με παράπονα καταρασόμενοι τα πέπλα που τόσο έχουν ανάγκη για επιβίωση.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Μνήμη νεκρή

Ακολουθώ θανάτους,Θεέ μου είναι δεκάδες.
Τους ανασταίνω και εκείνοι πεθαίνουν πάλι.
Χάνονται και βρίσκονται και πάλι απ'την αρχή.Κυλάει ο χρόνος και πεθαίνουν κι εγώ εξακολουθώ να τρέμω για την πιο βέβαιη τύχη.Την ανυπαρξία.Τους ανασταίνω στη μνήμη και εκεί όμως όσο περνά ο καιρός παύουν να μοιάζουν με την ύλη τους.Η μνήμη χαλά και οι νεκροί μου προσπαθούν να φύγουν μακριά μου.Σαν να κουράζονται να γυρίζουν πίσω.Κι εγώ δε θέλω να τους αφήσω.
Και όσο αδιάκοπα έρχονταν στην αρχή τόσο κουράζονται να έρχονται τώρα.Και όσο περισσότερο μου λείπουν,τόσο λιγότερο με πονάει.
Παράξενο ε;
Να τους θες και να ξεχνάς τη μορφή τους και να σκέφτεσαι μονάχα την ουσία τους.Να τους παίρνει ο χρόνος μακρύτερα και να νιώθεις την έλλειψη όλο και λιγότερο.
Ακολουθώ θανάτους.Τον έναν πίσω από τον άλλον.Ξέρω έτσι ήταν κι έτσι θα ναι μέχρι να μην μπορώ να τους ακολουθώ.Μέχρι να υπάρχουν άλλοι που θα ακολουθήσουν το δικό μου.
Κύκλος ζωής,Αστραπιαίος κι αδυσώπητος και η μνήμη...Μνήμη νεκρή.Νεκρή όπως της το φυλάει η μοίρα.Νεκρή όπως τα πάντα.