Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Η τελευταια εικονα


Στεκομαι μπροστα στον καθρεφτη μου.Το προσωπο μου φαινεται γερασμενο. Πολυ πι ογερασμενο απ΄οτι θα επρεπε κανονικα να φαινοταν. Και ομως. Στεκομαι εκει,μπροστα στον καθρεφτη μου, κοιταζοντας με με απογοητευση. Ποιος θα το περιμενε να φταναμε εδω? Αναρωτιεμαι.

"Κανεις.Απαντα ο ξυλινος,σκαλιστος καθρεφτης. Τελειωσε τωρα Βιβη.'"

"Πως τελειωσε? Δεν θα ησυχαζα αν δεν το εκανα"

"Εσυ δεν ησουν αυτη που ελεγε πως δεν θα μπορουσες να κανεις κακο σε κανεναν? "

"Ναι αλλα δεν το ξεκινησα εγω. Το ξερεις"

"Εγω ειμαι ενας καθρεφτης μονο. Εγω δεν ξερω τιποτα. Oι απαντησεις και η ερωτησεις ειναι της ψυχης σου. Εγω ειμαι η προσωποποιηση των σκεψεων σου. Της ιδιας σου της ψυχης. Επιμενεις να το ξεχνας και δεν θα σου βγει σε καλο."

"Δεν εχει σημμασια αυτο τωρα πια. Σε ρωτω και θελω να μου πεις την αληθεια. Εσυ εισαι ο παντοδυναμος, ο αληθινος,ο ομορφος,ο ασχημος, ο δικαιος, ο αλλος μου εαυτος. Δεν ειναι δικο μου το φταιξιμο. Εσυ τι θα εκανες στη θεση μου;"

"Πες μου κατι.Εσυ δεν ησουν αυτη που ορκιζοσουν οτι δεν θα εβαφες τα χερια σου με αίμα? ότι κ'αν συνεβαινε? "

"Ναι το ελεγα..Αλλα σου το ειπα και πριν, δεν το ξεκινησα εγω."

"Αυτες ειναι παιδικες δικαιολογιες. Εσυ μπορει να μην το ξεκινησες μα εσυ το κατεληξες.Δινοντας τελος και στη ζωη του και στη ζωη σου"

"Μα εγω ειμαι ζωντανη.."

"Εισαι? Εισαι σιγουρη? Ετσι ειναι η ζωντανοι Βιβη? Κοιταξε την εικονα σου σε μένα.Οι ζωντανοι μπορει να ειναι θλιμμενοι αλλα εχουν μια σπιθα ευτυχιας παντα μεσα τους. Εσυ τι εχεις? Τιποτα.Εισαι νεκρη. Εχεις μονο αυτη τη σπιθα της ανυπομονησιας για συγχωρεση. Οι Ερινυες στεκονται ακριβως πισω σου. Και παντα θα στεκονται εκει οτι κ να κανεις απο τωρα και στο εξής.."

"Και τι να κανω τωρα καθρεφτη μου?"

"Εσυ ξερεις την απαντηση Βιβη. Μη φοβασαι να την πεις. Εγω ειμαι μονο ενας καθρεφτης. Εσυ ξερεις τι πρεπει να κανεις." "Μη σε φοβηζουν τα λογια. Οι πραξεις να σε φοβιζουν"

"Μα η πραξη ειναι αυτη που με φοβιζει.."

"Ποια πραξη ομως? Αυτη που εκανες ή αυτη που πιστευεις τωρα πως πρεπει να κανεις? Κοιταξε τον εαυτο σου Βιβη και πες μου τι βλεπεις. Μπορεις να ζεις μ'αυτην την εικονα για παντα? Κοιτα προσεκτικα"

Και εκανα οτι μου ειπε ο παντογνωστης καθρεφτης μου. Κοιταξα προσεκτικα το ειδωλο μου. Τρομαξα,Ανατριχιασα. Δεν ειναι δυνατον να ειμαι εγω αυτη.. Τα χερια μου ηταν κοκκινα έσταζαν αιμα. Το προσωπο μου ηταν ρυτιδιασμενο. Και το βλεμμα μου κακο, υποδουλομενο ανυμπορο.

Το πιο τρομακτικο ομως ηταν το φοντο του ειδωλου μου. Τρεις τρομακτικες μορφες. Μεγαλες,με αγριεμενο βλεμμα στεκονταν απο πανω μου περικυκλωνοντας με. Ειχαν μεγαλα, αγρια φτερα που πλαισιωναν την πλατη τους ενω τεραστια φυδια αγκαλιαζαν τα κορμια τους. Οι Ερινυες με πλησιαζαν απειλιτικα. Θα με σκοτωσουν

ΟΧΙΙΙΙΙΙΙ

Επεσα με φορα πανω στον καθρεφτη και μαυρος καπνος γεμισε για λιγα δευτερολεπτα το χωρο. Εγω δεν υπηρχα πια. Ουτε και ο παντογνωστης καθρεφτης, ο οποιος εσπασε σε χιλια κομματια

Μια ακομα εμπειρια


Με ψάχνεις?Ειμαι χαμηλα. Πολυ χαμηλα.τοσο που δεν μπορεις να με δεις. Ακομα και να ακουσεις τι σου λεω σου ειναι πολυ δυσκολο.Μην ρωτας πως βρεθηκα εδω.Τωρα πια καμια σημασια δεν εχει. Μπορει να με δεις. Εσυ αυτο ελπιζεις το ξερω, Μπορει ομως και οχι. Εγω αυτο πιστευω. Δεν ειναι και τοσο ασχημα οσο νομιζεις. Εδω μεσα εχει φτερωτα γουρουνια(τις επονομαζόμενες Ροζαλιες) εχει επισης αιωρούμενα λουλουδια. Μαργαριτες και κατι αλλα μπλε με ασημοσκονη πανω τους(αυτα δεν θυμαμαι καθολου πως τα λενε).Αλλα αν θες τη γνωμη μου φύγε οσο ειναι καιρος ακομα. Γιατι ειμαι ικανη να σε τρελανω με τον κοσμο που ειμαι τωρα μονο με την περιγραφη του. Αν σκεφτεσαι να κατεβεις εδω που ειμαι εγω να εχεις το νου σου πως τιποτα απο αυτα που νομιζεις πως ξερεις δεν ειναι πραγματικο. Ζεις σε πλανη με λιγα λογια. Για παραδειγμα η φραση "Κοιτα με οταν σου μιλαω"που συνιθιζες να μου λες. εδω μεταφραζεται ως"οταν σου μιλαω κανε κωλοτουμπες" Τιποτα δεν λειτουργει οπως το ξερεις.Για παραδειγμα τα ρολογια μετρανε το χρονο αντιστροφα. Δεν νομιζω λοιπον πως θα το αντεξεις. Για αυτο ακου για μια τελευταια φορα αυτο που σου λεω και φυγε. Εσυ εισαι αδύναμη. Για να το αντεξεις θα πρεπει να εχεισ γερα νευρα,αντοχες και κυριως να ξεχασεις αυτα που ηξερες για το ορθο και το παραξενο.Αν θες να επιβιωσεις." Ειπε. Εγω ειμαι αδυναμη για κατι τετοιο σκεφτηκα και πηρα το δρομο της επιστροφης.Η επιβιωση ειναι σχετικη παρόλα αυτα. Κάποιοι για παραδειγμα επιβιώνουν εχοντας απλα ενα πιατο φαι και ενα μπουκάλι νερο. Αλλοι παλι επιζητουν και αλλα πραγματα. Οπως να μην διαταρρασεται ο κοσμος τους. Δεν θα μιμιθω την Αλίκη στη χωρα των θαυματων που αφοτου εφαγε το μανιταρι ο κοσμος της αλλαξε ριζικα χωρις να επιρεαστει ιδιαιτερα απο τις ταιράστιες αλλαγές. Είχε δίκιο λοιπον σε αυτο που μου ειπε. Εγω πράγματι μπορει να τρελαθω εκεί πέρα. Όπως ακριβώς τρελάθηκε κι εκείνη μέσα στη πλάνη του εγκεφάλου της . Τα μαγικά μανιτάρια δεν ήταν πραγματικά μαγικά και ο κόσμος που ζούσε ήταν μόνο ένας κόσμος φανταστικός στον οποίο κινδύνεψα να εγκατασταθώ κι εγώ. Με απέρριψε όμως γιατί με ήξερε. Και ήξερε πως πράγματι εγώ, θα τρελαινόμουν πολύ πιο γρήγορα, πολύ πιο άσχημα απ' ότι τρελαίνονταν εκείνη.

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Το φανταστικό ταξιδι που ειχα

Παντα ηθελα να ανακαλυψω το θεο.Να δω πως ειναι το προσωπο του,να ακουσω τη φωνη του.Το θέμα είναι πως το αιωνιο ζητημα να βρεθει(αν φυσικα υπαρχει)η ανωτερη δυναμη και οι επιδρασεις τισ πανω μας ταλανιζει απο την αρχη τησ νοημοσυνης του ανθρωπου. Πως ειμαι σιγουρη πως υπαρχει; Δεν ειμαι.Απλα το φανταζομαι.Αν εσυ που εισαι αδυναμος καταφερνεις να δημιουργεις τοσα τοτε εσενα που εχεις καταφερει ολα αυτα καποιος ή κατι μεγαλυερο και δυνατοτερο σε εχει δημιουργησει.
Καθενας μπορει να φανταστει διαφορετικα τη συναντηση του μαζι του.Εγω εδω θα γραψω τη δικια μου οπτικη για τον τροπο και τον τοπο που θα ανακαλυψω το ανωτερο απο μενα και απο το καθετι.

Τελικα ερχεται η στιγμη και νιωθεις ενα δεος για το τι θα ακολουθησει. Ο χρονος πια καμια σημασια δεν εχει αφου δεν σε επηρεαζει.Τωρα πια εχεις τη δυνατοτητα να κοιταξεις πιο προσεκτικα αυτα που ηταν παντα γυρω σου και δεν καταφεραν να τραβηξουν την προσοχη σου παραπανς απο καποια δευτερολεπτα.
Καμια σημασια επισης δεν εχει και ο χωρος.Καμια σημασια δεν εχει το δικο μου ή το δικο σου.Εισαι εσυ και οι επιθυμιες σου.
Νιωθω μια απιστευτη ευφορια. Η μυρωδια ειναι γαληνια και σαγηνευτικη.Μυριζει σαν πικραμύγδαλο και αγριοκέρασο. Τριγυρω μικρες παχουλες νεραιδες με μακρια ξανθα μαλλια αλλες να τραγουδουν με τις υπεροχες φωνες τους και αλλες να παιζουν με τουσ ασημενιους μονοκερους οι οποιοι με κοιτουν και κατα εναν περιεργο τροπο μου χαμογελουν.
Ξαφνικα βλεπω μια λιμνη.Παραξενη λιμνη.Το ενα της εχει μαυρα,σκουρα νερα.Αντιθετως το δευτερο εχει τοσο καθαρα και διαφανη που πλησιαζω να δω αν οντως υπάρχουν. Αλλα ακομα και ο τροπος που εννονονται ειναι τοσο τελειος που δεν μ αφηνει να ξεκολλησω το βλεμμα μου απο κει παρα μονο οταν την προσοχη μου θα κεντρισουν τα παιχνιδιαρικα αγγελακια που παιζουν σκακι και πινουν δυσσιναδα στο παχυ γρασιδι πλαι στη λιμνη. Τι αλλόκοτο θεαμα..Και ποσο ομορφο συνάμα.
Το ουρανιο τοξο στην ακρη του οριζοντα φανταζει μεγαλοπρεπες και τα πουλια πετουν μονο προς την κατευθυνση του.
Αντιθετωςς στην αλλη μερια υπαρχουν μαυρα συνεφα και ενα πιο αγριο τοπιο με αποτομες χαραδρεσ και πανηψηλα βουνα.Πλησιάζοντας προς τη μερια αυτη τα αρωματα ειναι τοσο εντονα.Και τα συναισθηματα επισης.Μπορω να μυρισω ολες τισ μυρωδιες του κοσμου.Τη μυρωδια απο κοκκινο τριανταφυλλο,τη μυρωδια απο ζεστη σοκολατα,τη μυρωδια απο γλυκο βυσσινο,τη μυρωδιά απο τη θαλασσα το χυμο πορτοκαλι τη βροχη πανω στο χωμα..Μπορω να νιωσω ολα τα συναισθηματα που χω νιωσει..Αγαπη,φοβο,μισο,ερωτα,ηδονη,οργη,ζηλεια,πονο και τοσα τοσα αλλα..
Ειναι κατι μοναδικο που δεν θα μπορεσεις να το νιωσεις επηγεια οσο και αν το προσπαθησεις..
Αυτα που νιωθω και βλεπω με αποσπουν απο τον τελικο στοχο. Ισως χρειαστω λιγη πειθαρχεία.Λιγο ακομα γιατι πρεπει να βρω αυτο που ψαχνω.
Ανεβαινοντας εναν καταπρασινο λοφο αρχιζω να βλεπω ενα πολυ εντονο λευκο φως τοσο εντονο που δεν μπορω να δω τιποτα αλλο.Φτανω στο τελος του λοφου.Η θεα ειναι απεριγραπτη.Κυριολεκτικα απεριγραπτη.το μονο που μπορω να πω ειναι πως μου ερχεται να ουρλιαξω απο την εκσταση που νιωθω μεσα μου. Τι ειναι αυτο που μου την προκαλεί;Βλεπω επισης εναν βαθυ ωκεανο.Πολυ βαθυ μα πολυ καθαρο.Ενας πορτοκαλι ηλιος που βουταει μεσα στο νερο και ενα δασος απο πυκνα και ψηλα δεντρα.
Και τοτε αρχιζει να ακουγεται ενα τραγουδι απο λεπτες φωνες.Λεπτες,καθαρες και με μια εξαιρετικη δυναμη στη χροιά τησ φωνης τους. Ειναι οι γοργονες.αντρες και γυναικες τραγουδουν και παιζουν αρπα.Ενας εξ αυτων σταματαει το τραγουδι του μολισ με βλεπει.μου πιανει το χερι και μου το φιλαει. Νιωθω για ακομα μια φορα συναισθηματα.Μα αυτη τη φορα οχι δικα μου αλλα του πλασματος που με φιλησε..

Γυρνώντας βλεπω ενα καστρο.Ενα μεγαλο μεγαλο καστρο.Ομοιο με αυτα τα φοβερα μεσσαιωνικα καστρα που βλεπυμε σε φωτογραφιες.Το καστρο ομως, σαν να ναι ζωντανο με καλλει. Με τον τροπο του βεβαια μα με καλλει. Δεν αντεχς να περιμενω αλλο.Τρεχω.Δεν νομιζω να εχω καταφερει να τραξω ποτε τοσο γρηγορα..Μπαινω μεσα και σταματαω. Αυτο που βλεπω μουν προκαλει συγηνηση.Γυρω μου καδρα.Με τισ φωτογραφιες του παππου μου.τησ γιαγιας μου.του μπαμπα μου.και αλλων οχι και με τοση μεγαλη σημασια γιο μενα ανθρωπων..Το προσπαιρνω.Ακολουθω τον ηχο του πιανο που παιζει απο πιο πανω οροφους.Σε οποιο παραθυρο και να κοιταξω θα δω και κατι αλλο.Στο ενα παχυ στρωμα χιονιου,στο αλλο εξωτικες παραλιες.Πντου κατι διαφορετικο.Σαν πινακες μοιαζουν,μα δεν ειναι.

Αφου ανεβω τους οροφους εχω φτασει πια στον πιο ψηλο.Μονο μια πορτα υπαρχει.Ξερω πως μεσα σ'αυτην θα υπαρχει αυτο που ψαχνω.Την ανοιγω πολυ προσεκτικα.Η καρδια μου χτυπα πολυ δυνατα απο την αγωνια και το θαυμασμο μου.Μπαινς μεσα.Κοιτω ολογυρα. Υπαρχει ενα μπουκαλι κρασι,μια ψηλη ξυλινη καρεκλα και ενας θωλος καθρεφτης,λιγο πιο μακρια.Πινω μια γουλια απο το κρασι. Και πλησιάζω τον καθρεφτη. Ισως εκει να βρισκεται η απαντηση μου.Κοιτω μα το μονο που βλεπω ειναι το προσωπο μου.Αυτη τη φορα συγκεντρωνομαι περισσοτερο.Κλεινω τα ματια μου και σκεφτομαι προσεκτικα το λογο που εφτασα ως εδω.Τα ανοιγω.Και τοτε βλεπω εμενα για ακομα μια φορα.Να κινουμε και να κανω οτι θελω παντα μεσα στον καθρεφτη ενω στην πραγματικοτητα εχω κοκαλωσει στη θεση μου.

Και τοτε καταλαβα.Εγω ημουν η Κυρια του εαυτου μου.Εγω ημουν ενας μικρος θεος για μενα.Μπορουσα να κανω τα παντα,μπορουσα να μιλησω με τα ζωα, να πεταξω,να μυρισω ολα τα αρωματα το κοσμου,μπορουσα να κανω οτιδηποτε ηθελα γιατι εγω ειμαι αυτο που στην πραγματικοτητα αναζητουσα..