Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Το φανταστικό ταξιδι που ειχα

Παντα ηθελα να ανακαλυψω το θεο.Να δω πως ειναι το προσωπο του,να ακουσω τη φωνη του.Το θέμα είναι πως το αιωνιο ζητημα να βρεθει(αν φυσικα υπαρχει)η ανωτερη δυναμη και οι επιδρασεις τισ πανω μας ταλανιζει απο την αρχη τησ νοημοσυνης του ανθρωπου. Πως ειμαι σιγουρη πως υπαρχει; Δεν ειμαι.Απλα το φανταζομαι.Αν εσυ που εισαι αδυναμος καταφερνεις να δημιουργεις τοσα τοτε εσενα που εχεις καταφερει ολα αυτα καποιος ή κατι μεγαλυερο και δυνατοτερο σε εχει δημιουργησει.
Καθενας μπορει να φανταστει διαφορετικα τη συναντηση του μαζι του.Εγω εδω θα γραψω τη δικια μου οπτικη για τον τροπο και τον τοπο που θα ανακαλυψω το ανωτερο απο μενα και απο το καθετι.

Τελικα ερχεται η στιγμη και νιωθεις ενα δεος για το τι θα ακολουθησει. Ο χρονος πια καμια σημασια δεν εχει αφου δεν σε επηρεαζει.Τωρα πια εχεις τη δυνατοτητα να κοιταξεις πιο προσεκτικα αυτα που ηταν παντα γυρω σου και δεν καταφεραν να τραβηξουν την προσοχη σου παραπανς απο καποια δευτερολεπτα.
Καμια σημασια επισης δεν εχει και ο χωρος.Καμια σημασια δεν εχει το δικο μου ή το δικο σου.Εισαι εσυ και οι επιθυμιες σου.
Νιωθω μια απιστευτη ευφορια. Η μυρωδια ειναι γαληνια και σαγηνευτικη.Μυριζει σαν πικραμύγδαλο και αγριοκέρασο. Τριγυρω μικρες παχουλες νεραιδες με μακρια ξανθα μαλλια αλλες να τραγουδουν με τις υπεροχες φωνες τους και αλλες να παιζουν με τουσ ασημενιους μονοκερους οι οποιοι με κοιτουν και κατα εναν περιεργο τροπο μου χαμογελουν.
Ξαφνικα βλεπω μια λιμνη.Παραξενη λιμνη.Το ενα της εχει μαυρα,σκουρα νερα.Αντιθετως το δευτερο εχει τοσο καθαρα και διαφανη που πλησιαζω να δω αν οντως υπάρχουν. Αλλα ακομα και ο τροπος που εννονονται ειναι τοσο τελειος που δεν μ αφηνει να ξεκολλησω το βλεμμα μου απο κει παρα μονο οταν την προσοχη μου θα κεντρισουν τα παιχνιδιαρικα αγγελακια που παιζουν σκακι και πινουν δυσσιναδα στο παχυ γρασιδι πλαι στη λιμνη. Τι αλλόκοτο θεαμα..Και ποσο ομορφο συνάμα.
Το ουρανιο τοξο στην ακρη του οριζοντα φανταζει μεγαλοπρεπες και τα πουλια πετουν μονο προς την κατευθυνση του.
Αντιθετωςς στην αλλη μερια υπαρχουν μαυρα συνεφα και ενα πιο αγριο τοπιο με αποτομες χαραδρεσ και πανηψηλα βουνα.Πλησιάζοντας προς τη μερια αυτη τα αρωματα ειναι τοσο εντονα.Και τα συναισθηματα επισης.Μπορω να μυρισω ολες τισ μυρωδιες του κοσμου.Τη μυρωδια απο κοκκινο τριανταφυλλο,τη μυρωδια απο ζεστη σοκολατα,τη μυρωδια απο γλυκο βυσσινο,τη μυρωδιά απο τη θαλασσα το χυμο πορτοκαλι τη βροχη πανω στο χωμα..Μπορω να νιωσω ολα τα συναισθηματα που χω νιωσει..Αγαπη,φοβο,μισο,ερωτα,ηδονη,οργη,ζηλεια,πονο και τοσα τοσα αλλα..
Ειναι κατι μοναδικο που δεν θα μπορεσεις να το νιωσεις επηγεια οσο και αν το προσπαθησεις..
Αυτα που νιωθω και βλεπω με αποσπουν απο τον τελικο στοχο. Ισως χρειαστω λιγη πειθαρχεία.Λιγο ακομα γιατι πρεπει να βρω αυτο που ψαχνω.
Ανεβαινοντας εναν καταπρασινο λοφο αρχιζω να βλεπω ενα πολυ εντονο λευκο φως τοσο εντονο που δεν μπορω να δω τιποτα αλλο.Φτανω στο τελος του λοφου.Η θεα ειναι απεριγραπτη.Κυριολεκτικα απεριγραπτη.το μονο που μπορω να πω ειναι πως μου ερχεται να ουρλιαξω απο την εκσταση που νιωθω μεσα μου. Τι ειναι αυτο που μου την προκαλεί;Βλεπω επισης εναν βαθυ ωκεανο.Πολυ βαθυ μα πολυ καθαρο.Ενας πορτοκαλι ηλιος που βουταει μεσα στο νερο και ενα δασος απο πυκνα και ψηλα δεντρα.
Και τοτε αρχιζει να ακουγεται ενα τραγουδι απο λεπτες φωνες.Λεπτες,καθαρες και με μια εξαιρετικη δυναμη στη χροιά τησ φωνης τους. Ειναι οι γοργονες.αντρες και γυναικες τραγουδουν και παιζουν αρπα.Ενας εξ αυτων σταματαει το τραγουδι του μολισ με βλεπει.μου πιανει το χερι και μου το φιλαει. Νιωθω για ακομα μια φορα συναισθηματα.Μα αυτη τη φορα οχι δικα μου αλλα του πλασματος που με φιλησε..

Γυρνώντας βλεπω ενα καστρο.Ενα μεγαλο μεγαλο καστρο.Ομοιο με αυτα τα φοβερα μεσσαιωνικα καστρα που βλεπυμε σε φωτογραφιες.Το καστρο ομως, σαν να ναι ζωντανο με καλλει. Με τον τροπο του βεβαια μα με καλλει. Δεν αντεχς να περιμενω αλλο.Τρεχω.Δεν νομιζω να εχω καταφερει να τραξω ποτε τοσο γρηγορα..Μπαινω μεσα και σταματαω. Αυτο που βλεπω μουν προκαλει συγηνηση.Γυρω μου καδρα.Με τισ φωτογραφιες του παππου μου.τησ γιαγιας μου.του μπαμπα μου.και αλλων οχι και με τοση μεγαλη σημασια γιο μενα ανθρωπων..Το προσπαιρνω.Ακολουθω τον ηχο του πιανο που παιζει απο πιο πανω οροφους.Σε οποιο παραθυρο και να κοιταξω θα δω και κατι αλλο.Στο ενα παχυ στρωμα χιονιου,στο αλλο εξωτικες παραλιες.Πντου κατι διαφορετικο.Σαν πινακες μοιαζουν,μα δεν ειναι.

Αφου ανεβω τους οροφους εχω φτασει πια στον πιο ψηλο.Μονο μια πορτα υπαρχει.Ξερω πως μεσα σ'αυτην θα υπαρχει αυτο που ψαχνω.Την ανοιγω πολυ προσεκτικα.Η καρδια μου χτυπα πολυ δυνατα απο την αγωνια και το θαυμασμο μου.Μπαινς μεσα.Κοιτω ολογυρα. Υπαρχει ενα μπουκαλι κρασι,μια ψηλη ξυλινη καρεκλα και ενας θωλος καθρεφτης,λιγο πιο μακρια.Πινω μια γουλια απο το κρασι. Και πλησιάζω τον καθρεφτη. Ισως εκει να βρισκεται η απαντηση μου.Κοιτω μα το μονο που βλεπω ειναι το προσωπο μου.Αυτη τη φορα συγκεντρωνομαι περισσοτερο.Κλεινω τα ματια μου και σκεφτομαι προσεκτικα το λογο που εφτασα ως εδω.Τα ανοιγω.Και τοτε βλεπω εμενα για ακομα μια φορα.Να κινουμε και να κανω οτι θελω παντα μεσα στον καθρεφτη ενω στην πραγματικοτητα εχω κοκαλωσει στη θεση μου.

Και τοτε καταλαβα.Εγω ημουν η Κυρια του εαυτου μου.Εγω ημουν ενας μικρος θεος για μενα.Μπορουσα να κανω τα παντα,μπορουσα να μιλησω με τα ζωα, να πεταξω,να μυρισω ολα τα αρωματα το κοσμου,μπορουσα να κανω οτιδηποτε ηθελα γιατι εγω ειμαι αυτο που στην πραγματικοτητα αναζητουσα..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου