Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Η τελευταια εικονα


Στεκομαι μπροστα στον καθρεφτη μου.Το προσωπο μου φαινεται γερασμενο. Πολυ πι ογερασμενο απ΄οτι θα επρεπε κανονικα να φαινοταν. Και ομως. Στεκομαι εκει,μπροστα στον καθρεφτη μου, κοιταζοντας με με απογοητευση. Ποιος θα το περιμενε να φταναμε εδω? Αναρωτιεμαι.

"Κανεις.Απαντα ο ξυλινος,σκαλιστος καθρεφτης. Τελειωσε τωρα Βιβη.'"

"Πως τελειωσε? Δεν θα ησυχαζα αν δεν το εκανα"

"Εσυ δεν ησουν αυτη που ελεγε πως δεν θα μπορουσες να κανεις κακο σε κανεναν? "

"Ναι αλλα δεν το ξεκινησα εγω. Το ξερεις"

"Εγω ειμαι ενας καθρεφτης μονο. Εγω δεν ξερω τιποτα. Oι απαντησεις και η ερωτησεις ειναι της ψυχης σου. Εγω ειμαι η προσωποποιηση των σκεψεων σου. Της ιδιας σου της ψυχης. Επιμενεις να το ξεχνας και δεν θα σου βγει σε καλο."

"Δεν εχει σημμασια αυτο τωρα πια. Σε ρωτω και θελω να μου πεις την αληθεια. Εσυ εισαι ο παντοδυναμος, ο αληθινος,ο ομορφος,ο ασχημος, ο δικαιος, ο αλλος μου εαυτος. Δεν ειναι δικο μου το φταιξιμο. Εσυ τι θα εκανες στη θεση μου;"

"Πες μου κατι.Εσυ δεν ησουν αυτη που ορκιζοσουν οτι δεν θα εβαφες τα χερια σου με αίμα? ότι κ'αν συνεβαινε? "

"Ναι το ελεγα..Αλλα σου το ειπα και πριν, δεν το ξεκινησα εγω."

"Αυτες ειναι παιδικες δικαιολογιες. Εσυ μπορει να μην το ξεκινησες μα εσυ το κατεληξες.Δινοντας τελος και στη ζωη του και στη ζωη σου"

"Μα εγω ειμαι ζωντανη.."

"Εισαι? Εισαι σιγουρη? Ετσι ειναι η ζωντανοι Βιβη? Κοιταξε την εικονα σου σε μένα.Οι ζωντανοι μπορει να ειναι θλιμμενοι αλλα εχουν μια σπιθα ευτυχιας παντα μεσα τους. Εσυ τι εχεις? Τιποτα.Εισαι νεκρη. Εχεις μονο αυτη τη σπιθα της ανυπομονησιας για συγχωρεση. Οι Ερινυες στεκονται ακριβως πισω σου. Και παντα θα στεκονται εκει οτι κ να κανεις απο τωρα και στο εξής.."

"Και τι να κανω τωρα καθρεφτη μου?"

"Εσυ ξερεις την απαντηση Βιβη. Μη φοβασαι να την πεις. Εγω ειμαι μονο ενας καθρεφτης. Εσυ ξερεις τι πρεπει να κανεις." "Μη σε φοβηζουν τα λογια. Οι πραξεις να σε φοβιζουν"

"Μα η πραξη ειναι αυτη που με φοβιζει.."

"Ποια πραξη ομως? Αυτη που εκανες ή αυτη που πιστευεις τωρα πως πρεπει να κανεις? Κοιταξε τον εαυτο σου Βιβη και πες μου τι βλεπεις. Μπορεις να ζεις μ'αυτην την εικονα για παντα? Κοιτα προσεκτικα"

Και εκανα οτι μου ειπε ο παντογνωστης καθρεφτης μου. Κοιταξα προσεκτικα το ειδωλο μου. Τρομαξα,Ανατριχιασα. Δεν ειναι δυνατον να ειμαι εγω αυτη.. Τα χερια μου ηταν κοκκινα έσταζαν αιμα. Το προσωπο μου ηταν ρυτιδιασμενο. Και το βλεμμα μου κακο, υποδουλομενο ανυμπορο.

Το πιο τρομακτικο ομως ηταν το φοντο του ειδωλου μου. Τρεις τρομακτικες μορφες. Μεγαλες,με αγριεμενο βλεμμα στεκονταν απο πανω μου περικυκλωνοντας με. Ειχαν μεγαλα, αγρια φτερα που πλαισιωναν την πλατη τους ενω τεραστια φυδια αγκαλιαζαν τα κορμια τους. Οι Ερινυες με πλησιαζαν απειλιτικα. Θα με σκοτωσουν

ΟΧΙΙΙΙΙΙΙ

Επεσα με φορα πανω στον καθρεφτη και μαυρος καπνος γεμισε για λιγα δευτερολεπτα το χωρο. Εγω δεν υπηρχα πια. Ουτε και ο παντογνωστης καθρεφτης, ο οποιος εσπασε σε χιλια κομματια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου