Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Γυναίκα


Οι περισσότεροι αδυνατούν να κατανοήσουν την ύψιστη σημασία αυτής της λέξης, αυτής της έννοιας.
Γυναίκα σημαίνει ΖΩΗ.
ερωμένη,σύντροφος, Μητέρα
Από την αρχή της εφηβείας της η γυναίκα ξεκινά το μοναδικό ταξίδι προς την απώτερη ολοκλήρωση.Δεν κάνει το σεξ μια κοπέλα γυναίκα.
Η αύρα που την περιβάλλει κάνει τη γυναίκα. Μια μοναδική αύρα που όσο και αν προσπαθήσει το αντίθετο φύλο δεν μπορεί να καταλάβει.

Η γυναίκα είναι ένα πλάσμα προικισμένο από την ώρα που γεννιέται. Είναι προικισμένο με τη μητρότητα. Με την ίδια τη ζωή.

Για την ιστορία, μόλις οι άντρες συνειδητοποίησαν την γυναικεία υπεροχή του νου προσπάθησαν να επιβληθούν με τη μυική δύναμη(γνωστό αυτό).Η γυναίκα φυσικά όντας πλάσμα πανέξυπνο και απείρως πιο προικισμένο από τη φύση της άφησε τον άντρα να νομίζει πως την εξουσιάζει(για να νομίζει κι αυτός πως έχει το πάνω χέρι)
Αλλού πάλι τη θεοποίησαν. Αναγνώρισαν την αξία της και της συμπεριφέρθηκαν ανάλογα.

Αλλά δυστυχώς και πάλι η αντρική υπεροψία και ανικανότητα δυεισδηση στα μύχια της πραγματικότητας τον έκαναν να θεωρήσει τη γυναίκα ον κατώτερο από αυτόν και να υποστηρίζει κλισέ του τύπου: "cherchez la femme" ή το πασίγνωστο: "πυρ,γυνή και θάλασσα"

Για να μην με περάσουν όμως και οι φίλοι αναγνώστες σαν καμιά κολλημένη με το φύλο μου που θεωρεί κατώτερο γενικά το αντρικό φύλο θέλω να κάνω μια σημείωση. Η γυναίκα είναι ανώτερο πλάσμα διότι είναι προικισμένη με τη μητρότητα. Διότι αυτή μας δίνει ζωή,αυτή είναι το πρώτο μας σπίτι, αυτή είναι που ενστικτωδώς θα φωνάξουμε αν νιώσουμε απειλή.
Σαφώς και το αντρικό φύλο είναι προικισμένο με κάποιες αρετές, οι οποίες ωστόσο είναι πολύ λιγότερες από τις γυναικείες.

Η γυναίκα για να μην μακρηγορώ σου δίνει τη ζωή τόσο γλυκά αλλά μπορεί και να σου την πάρει, να σε τελειώσει αν δεν της φερθείς καλά-το ίδιο γλυκά φυσικά-

Ένας φίλος μου εξομολογήθηκε κάποτε : "γυναίκα σε φέρνει στη ζωή και γυναίκα σου την παίρνει" αυτός ίσως με μια χροιά λίγο διαφορετική από αυτή που το λέω εγώ τώρα πλην όμως αληθινή ;)




Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

O ΕΡΩΤΑΣ (η συνέχεια)

Αναρωτιέμαι αγαπημένοι, τι είναι ο έρως ο μονόπλευρος; Είναι το ήμισυ του -θεωρητικά- κανονικού ή μήπως κάτι παραπάνω;
Μπορεί να είναι λειψός γιατί δεν έχει ανταπόκριση.Επομένως τα συναισθήματα είναι μονόπλευρα και αυτό εύκολα μας κάνει να το θεωρούμε υποδεέστερο του αμοιβαίου.Ακόμη, εκλείπει το πάθος και το σεξ. Οπότε ίσως πράγματι να μην έχει την ίδια βαρύτητα με τον αμοιβαίο έρωτα. -πιστεύουν αν μη τι άλλο πολλοί-

"Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο" έγραψε ο Ρίτσος στη σονάτα του σεληνόφωτος.

Ο έρωτας είναι δρόμος μοναχικός.Στον έρωτα βλέπεις αυτο που θέλεις να δεις."Ο έρωτας είναι τυφλός δεν λένε;" Μήπως λοιπόν ο μονόπλευρος έρωτας είναι και κάτι λίγο παραπάνω απο τον αμοιβαίο; Και αυτό γιατί και στις δυο περιπτώσεις είμαστε μόνοι μας. Απλά στη μια το ξέρουμε ενώ στην άλλη εθελοτυφλούμε.

Μπερδεύουμε το πάθος με τον έρωτα και αυτό μας κάνει τυφλούς.

Ο Πλάτωνας κάνει λόγο για τον έρωτα ως ιδέα και το σχετίζει μάλλον με τη λατρεία αφού, λέει, έχει θεϊκές ρίζες. Ο έρωτας για τον Πλάτωνα δεν έχει σχέση με την ηδονή γιατί αυτή είναι φθαρτή.
Όμως όταν τελικά το πάθος συνδέεται τόσο στενά με τον έρωτα που σχεδόν γίνονται ένα έννοιες ταυτόσημες κατανοούμε γιατί ο μονόπλευρος έρωτας θεωρήται μισός έρωτας.

Ίσως τελικά ο Πλάτωνας να έχει δίκιο στο ότι ο έρωτας είναι η τάση μας να τον κατακτήσουμε και όχι η ίδια η κατάκτηση του.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

O ΕΡΩΤΑΣ


Ο Έρωτας είναι πάνω απ΄την ελευθερία.
Τόσο απλό γιατί συμβαίνει σε όλους.
Τόσο περίπλοκο γιατί αδυνατούμε να το χειριστούμε σωστα.
Στον Έρωτα μπαίνει η δεύτερη φύση του ανθρωπου.
Η έξη .

Ο Έρωτας είναι κάτι δυναμικό.
Συνεχώς μεταβάλλεται. Αυξομειώνεται. Εντείνεται.

Είναι ο έρωτας μια παράσταση με διάρκεια διαφορετική
και εμείς είμαστε αυτοί που θα κάνουμε την παράσταση να γίνει ωραία.
Είμαστε οι πρωταγωνιστές του.
Μα το βασικό ερώτημα είναι ένα:
Γιατί η αναθεματισμένη παράσταση δεν έχει πάντα το happy end που τόσο αγαπω;


Ο έρωτας είναι μια καταιγίδα δυνατών συναισθημάτων. Συνδυάζει θάνατο και ζωή μαζί. Γι'αυτό και είναι τόσο αναπόφευκτος.
-Νομίζω-






Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Εμείς και το φεγγάρι


Πόσοι και πόσοι συγγραφείς, ποιητές, μουσικής, λάτρεις της Τέχνης, λάτρεις του ωραίου δεν έχουν εμπνευστεί από τo φεγγάρι.
Την ομορφιά της νύχτας που σκιάζει την γη.Τη γη που άλλοτε είναι όμορφη, άλλοτε άσχημη.Τη γη που έχει μέσα της ανθρώπους.
Ανθρώπους ήρεμους, ανθρώπους νευρικούς,
όμορφους,άσχημους,
έξυπνους, ανόητους,
επαναστάτες, παραδομένους.
Η νύχτα όμως την κάνει να φαίνεται πιο όμορφη.
Κάτω από το σκοτάδι της κρύβεται όλη η ασχήμια,η πονηρία η κακία.
Κάπου κάπου λάμπει και το φεγγάρι
που μοιάζει με μαργαριτάρι στο βυθό της σκοτεινής θάλασσας.


Όχι, εγώ δεν είμαι σαν τους καταξιωμένους λογοτέχνες που διαβάζω και με συμπαρασέρνουν στις μύχειες σκέψεις τους. Εγώ απλά κοιτώντας το φεγγάρι,ένιωσα λίγη απο τη μαγεία του. Έμαθα κάτι από τα παραμύθια του που τόσα και τόσα χρόνια μαθαίνει από αυτά που βλέπει.
Που τόσοι και τόσοι άνθρωποι του έχουν εξομολογηθεί τις πιο απόκρυφες σκέψεις τους
διότι ξεγελάστηκαν κι αυτοί νομίζοντας πως το φεγγάρι δεν θα τα πει πουθενά.
Όμως και το φεγγάρι φαίνεται πως κουράστηκε από τόσες και τόσες εξομολογήσεις.
Φαίνεται πως τίποτα πια δεν το συγκινεί από αυτά που έχει δει.

Ούτε ερωτευμένα ζευγάρια να κάνουν έρωτα κάτω από το φως του,
ούτε παρέες νέων να ξενυχτούν πίνοντας και μεθώντας σε κάποια παραλία του Ιονίου,
ούτε κάποιος μοναχικός άνθρωπος να καπνίζει μανιωδώς στην γεμάτη γεράνια και κυκλάμινα και μηλιές και ροδακινιές αυλή του
Το φεγγάρι χόρτασε να βλέπει αυτά.


Εμείς όμως δεν χορταίνουμε ποτέ...
Και πάντα μέσα στη νύχτα, κάτω από το φως του φεγγαριού,μαγεμένοι από τη λάμψη του
Θα κάνουμε έρωτα,
θα μεθάμε πίνοντας με την παρέα μας σε κάποια παραλία του Ιονίου,
θα βρίσκουμε ηρεμία καπνίζοντας γύρω από όμορφα δέντρα.

Και το φεγγάρι, παρά την τόση του σοφία θα στέκεται εκεί ψηλά,
να ακούει και να βλέπει όλα όσα κάνουν οι ανήμποροι πλην όμως ευτυχισμένοι
όντας πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι τη νύχτα.

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Το βαλς των απερίγραπτων συναισθημάτων


Toν κοίταξα. Ποσο όμορφος ειναι...Δεν χορταινω να τον κοιταζω.Να ειναι τα χειλη του που τον κανουν τοσο μαγευτικο;Ναι ειναι το ομορφο χαμόγελό του;Να ειναι τα καταπράσινα μάτια του; ή μήπως είναι το μοναδικό του βλέμμα που κάθε φορα που συναντα το δικο μου νιώθω κάθε κύτταρο του κορμιού μου να ηλεκτρίζεται;
Να τι μου κανεις κάθε φορα που σε κοιταζω.Νομίζω πως σάγαπω ακόμη περισσοτερο. Μαγνητίζομαι. Σε ερωτευομαι ακομη λιγο παραπανω. Δεν ξέρω πως λεγεται αυτό που μου συμβαινει. Αυτο το γρηγορο και απροσδιόριστο βαλς συναισθημάτων.Αγάπη μου, συνεχιζε να με κοιτας. Μονο αυτο θελω. Να κοιτω μες στα ματια σου και να βλεπω τον κόσμο όλο.
Για σενα θα έπεφτα με φόρα από τον πιο ψηλό γκρεμό. Θα βουτούσα στο βάθος της γης φωνάζοντας μεχρι τελικα η ανασα μου να κοπει ποσο πολυ Σ΄αγαπω! Και πως αυτη τη στιγμη πεθαινω για σενα. Σου χαριζω απλοχερα τη δικια μου ζωη!Γιατι αυτο ειναι η αγαπη. Για σενα θα καιγομουν και θα φωναζα πως η ζωη μου.Πως σαγαπω και πως δεν με νιαζει που αυτα τα λεπτα ειναι τα τελευταια μου λεπτα στη γη.Γιατι ετσι ειναι η αγάπη. Ειναι έτοιμη να θυσιαστει γι'αυτον που με τόση δυσκολια την κατακτησε. Ειναι η φυση της απλα.
Μπορω να καθομαι και να σε κοιταζω με τις ώρες. Να σε κοιτώ και να βλέπω μέσα στα μάτια σου όλες τις αληθειες του κόσμου, ολους τους αγριους ωκεανους, ολα τα βουνα, όλα τα καστρα των παραμυθιων μου.Κοιτω τα χείλη σου. Θυμίζουν μυροδάτο ροδάκινο που θες να το δαγκωσεις και να γευτεις την εκλπετισμενη γευση του.
Δεν κρατιεμαι αλλο. Δεν εχει νόημα εξαλλου να σε αποθεώσω για μια ακομη φορα.
Τα χείλη μου συναντουν τα δικά του. Η ίδια γνώριμη και αγαπημένη γεύση. Η γλώσσα του συναντα τη δικια μου. Νιωθω μια νατριχιλα να ξυπνα καθε κυτταρο του κορμιου μου. Το σωμα μου αποζητα οσο τίποτα άλλο να συναντηθει με το δικο του. Να χορεψουν μαζι αυτο το ατελειωτο,απεριγραπτο, μοναδικο βαλς συναισθημάτων.

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Στο ψυχρο φως της ημερας


H ωρα ειναι 5 το πρωι.Καθομαι εξω απο το σπιτι μου. Παλι καπου εχω ξεχασει τα κλειδια.
Εχει υγρασια και κρυο. Ειμαι κουλουριασμενη στα σκαλια της πολυκατοικιας μου περιμενοντας να κατεβει η στριφνη γειτονισσα μου να παει στη δουλεια της. Να με κοιταξει ξανα με ενα βλεμμα γεμματο οικτο και αποστροφη και να κρατησει για δυο-τρεια δευτερολεπτα ανοιχτη την εξωπορτα μεχρι να σηκωθω(αν τα καταφερω)και να συρθω στο εσωτερικο της πολυκατοικιας. Δυο γατες ψάχνουν σιωπηλα τροφη στον απεναντι καδο.Ο δρομος ειναι υγρος. Χρωματα δεν υπαρχουν γυρω μου. Μονο γκρι πολυκατοικιες, και ενα αρρωστο δεντο αγνώστου ταυτοτητας. Οπως ακριβως και εγω.
Εν τουτοις! Εγω νιωθω ψηλα αυτη τη στιγμη. Αυριο δεν ξερω πως θα ειμαι. Τωρα ομως νιωθω πιο ελευθερη απο τους υποτιθεμενους πραγματικα ελευθερους. Ξέρω πως με βλεπουν. Αλλα δεν εχουν ιδεα. Δεν μπορουν να καταλαβουν ουτε ενα ελαχιστο απο αυτα που βλεπω και νιωθω εγω.
Στεκομαι κουλουριασμενη στην ιδια θεση, φοροντας το ίδιο γκριζωπό φόρεμα, τα ιδια μαυρα μισοσκυμμενα μποτάκια. Το δερμα μου φαινεται πολυ γερασμενο κατω απο το ψυχρο φως του ανατελλοντος ηλιου. Ναι,ξημερωνει και οι αχνες ηλιαχτιδες φωτιζουν τον γλιτσιασμενο δρομο.
Ακουω βήματα απο ψηλές γόβες να κατεβαινουν με φουρια τις σκαλες
"Παλι εδω; Περνα γρηγορα μεσα"
Δεν μπορω να σηκωθω σερνομαι μεχρι την εισοδο με ματια θωλα και με ενα ελαφρυ μειδιαμα στα χειλη μου...
Δεν καταλαβαινει. Εγω ειμαι τοσο ψηλα.
Εξω εχει ξημερωσει. Οι ηχοι ειναι πολύ διαφορετικοί τώρα πια. Σαν να προσπαθουν να σε μπάασουν γρηγορα σε εναν σκληρο, πολυχρωμο εφιάλτη.