Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Εμείς και το φεγγάρι


Πόσοι και πόσοι συγγραφείς, ποιητές, μουσικής, λάτρεις της Τέχνης, λάτρεις του ωραίου δεν έχουν εμπνευστεί από τo φεγγάρι.
Την ομορφιά της νύχτας που σκιάζει την γη.Τη γη που άλλοτε είναι όμορφη, άλλοτε άσχημη.Τη γη που έχει μέσα της ανθρώπους.
Ανθρώπους ήρεμους, ανθρώπους νευρικούς,
όμορφους,άσχημους,
έξυπνους, ανόητους,
επαναστάτες, παραδομένους.
Η νύχτα όμως την κάνει να φαίνεται πιο όμορφη.
Κάτω από το σκοτάδι της κρύβεται όλη η ασχήμια,η πονηρία η κακία.
Κάπου κάπου λάμπει και το φεγγάρι
που μοιάζει με μαργαριτάρι στο βυθό της σκοτεινής θάλασσας.


Όχι, εγώ δεν είμαι σαν τους καταξιωμένους λογοτέχνες που διαβάζω και με συμπαρασέρνουν στις μύχειες σκέψεις τους. Εγώ απλά κοιτώντας το φεγγάρι,ένιωσα λίγη απο τη μαγεία του. Έμαθα κάτι από τα παραμύθια του που τόσα και τόσα χρόνια μαθαίνει από αυτά που βλέπει.
Που τόσοι και τόσοι άνθρωποι του έχουν εξομολογηθεί τις πιο απόκρυφες σκέψεις τους
διότι ξεγελάστηκαν κι αυτοί νομίζοντας πως το φεγγάρι δεν θα τα πει πουθενά.
Όμως και το φεγγάρι φαίνεται πως κουράστηκε από τόσες και τόσες εξομολογήσεις.
Φαίνεται πως τίποτα πια δεν το συγκινεί από αυτά που έχει δει.

Ούτε ερωτευμένα ζευγάρια να κάνουν έρωτα κάτω από το φως του,
ούτε παρέες νέων να ξενυχτούν πίνοντας και μεθώντας σε κάποια παραλία του Ιονίου,
ούτε κάποιος μοναχικός άνθρωπος να καπνίζει μανιωδώς στην γεμάτη γεράνια και κυκλάμινα και μηλιές και ροδακινιές αυλή του
Το φεγγάρι χόρτασε να βλέπει αυτά.


Εμείς όμως δεν χορταίνουμε ποτέ...
Και πάντα μέσα στη νύχτα, κάτω από το φως του φεγγαριού,μαγεμένοι από τη λάμψη του
Θα κάνουμε έρωτα,
θα μεθάμε πίνοντας με την παρέα μας σε κάποια παραλία του Ιονίου,
θα βρίσκουμε ηρεμία καπνίζοντας γύρω από όμορφα δέντρα.

Και το φεγγάρι, παρά την τόση του σοφία θα στέκεται εκεί ψηλά,
να ακούει και να βλέπει όλα όσα κάνουν οι ανήμποροι πλην όμως ευτυχισμένοι
όντας πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι τη νύχτα.

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Το βαλς των απερίγραπτων συναισθημάτων


Toν κοίταξα. Ποσο όμορφος ειναι...Δεν χορταινω να τον κοιταζω.Να ειναι τα χειλη του που τον κανουν τοσο μαγευτικο;Ναι ειναι το ομορφο χαμόγελό του;Να ειναι τα καταπράσινα μάτια του; ή μήπως είναι το μοναδικό του βλέμμα που κάθε φορα που συναντα το δικο μου νιώθω κάθε κύτταρο του κορμιού μου να ηλεκτρίζεται;
Να τι μου κανεις κάθε φορα που σε κοιταζω.Νομίζω πως σάγαπω ακόμη περισσοτερο. Μαγνητίζομαι. Σε ερωτευομαι ακομη λιγο παραπανω. Δεν ξέρω πως λεγεται αυτό που μου συμβαινει. Αυτο το γρηγορο και απροσδιόριστο βαλς συναισθημάτων.Αγάπη μου, συνεχιζε να με κοιτας. Μονο αυτο θελω. Να κοιτω μες στα ματια σου και να βλεπω τον κόσμο όλο.
Για σενα θα έπεφτα με φόρα από τον πιο ψηλό γκρεμό. Θα βουτούσα στο βάθος της γης φωνάζοντας μεχρι τελικα η ανασα μου να κοπει ποσο πολυ Σ΄αγαπω! Και πως αυτη τη στιγμη πεθαινω για σενα. Σου χαριζω απλοχερα τη δικια μου ζωη!Γιατι αυτο ειναι η αγαπη. Για σενα θα καιγομουν και θα φωναζα πως η ζωη μου.Πως σαγαπω και πως δεν με νιαζει που αυτα τα λεπτα ειναι τα τελευταια μου λεπτα στη γη.Γιατι ετσι ειναι η αγάπη. Ειναι έτοιμη να θυσιαστει γι'αυτον που με τόση δυσκολια την κατακτησε. Ειναι η φυση της απλα.
Μπορω να καθομαι και να σε κοιταζω με τις ώρες. Να σε κοιτώ και να βλέπω μέσα στα μάτια σου όλες τις αληθειες του κόσμου, ολους τους αγριους ωκεανους, ολα τα βουνα, όλα τα καστρα των παραμυθιων μου.Κοιτω τα χείλη σου. Θυμίζουν μυροδάτο ροδάκινο που θες να το δαγκωσεις και να γευτεις την εκλπετισμενη γευση του.
Δεν κρατιεμαι αλλο. Δεν εχει νόημα εξαλλου να σε αποθεώσω για μια ακομη φορα.
Τα χείλη μου συναντουν τα δικά του. Η ίδια γνώριμη και αγαπημένη γεύση. Η γλώσσα του συναντα τη δικια μου. Νιωθω μια νατριχιλα να ξυπνα καθε κυτταρο του κορμιου μου. Το σωμα μου αποζητα οσο τίποτα άλλο να συναντηθει με το δικο του. Να χορεψουν μαζι αυτο το ατελειωτο,απεριγραπτο, μοναδικο βαλς συναισθημάτων.