Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Οι σκιές της κοπέλας που έτρεχε

Όσο τη θυμάμαι όλο έτρεχε. Έτρεχε πάντα πολύ γρήγορα. Δεν ξέρω τι την έβιαζε. Σαν να είχε κάτι πολύ σημαντικό να κάνει και δεν θα το προλάβαινε. Δεν τη ρώτησα ποτέ μου γιατί έτρεχε συνέχεια. Δεν νομίζω να μου έδινε και καμία απάντηση. Δεν φαινόταν να ξέρει ούτε και η ίδια.
 Μια φορά μονάχα την είδα ήρεμη να σχεδιάζει μια πρόχειρη σκηνή. Ένα κορίτσι να τρέχει και πίσω του να το κυνηγούν δύο μεγάλες σκιές. Παράτησε τη μουτζούρα στη μέση και μου χαμογέλασε σαν να μην έτρεχε τίποτα.
 Βασανίζονταν και δεν ήξερα πως να τη βοηθήσω.Υπέφερε από αυτό το κυνηγητό με τις σκιές της. Είμαι σίγουρη πως ήταν δαιμόνια αυτά που δεν την άφηναν να ησυχάσει ποτέ της. Βιάζονταν να γυρίσει όταν κάναμε βόλτα και ήθελε να τελειώνει αμέσως τον καφέ της. Ήθελε οι φίλοι της να μην κάθονται πολύ στο σπίτι της κι ας μην είχε κάποια δουλειά για πιο μετά. Ήθελε τα πάντα να γίνονται εντός προκαθορισμένων χρονικών ορίων. Είχε πολύ περίεργη σχέση με το χρόνο. Νομίζω πως τον φοβόταν και μάλιστα πολύ. 
 Για να μην παρεξηγείται από τους φίλους της προφασιζόταν διάφορες δικαιολογίες. Προτιμούσε την ησυχία της, στο σπίτι της, μόνη της. Γι'αυτό δεν είχε και πολλούς φίλους. Προσπαθούσα να την καταλάβω και να τη μάθω κι άλλο. Πιο πολύ από αυτό που με άφηνε. Κλειστός άνθρωπος, πολύ κλειστός. Δεν ήταν πάντοτε έτσι όμως. Δεν ξέρω τη μεσολάβησε και μπήκαν μέσα της αυτά τα δαιμόνια. Οι φοβίες της που μετρούσαν κάθε ανάσα της και δεν την άφηναν να χαρεί τη νεότητά της. 

Περνούσε ο καιρός κι εκείνη βιάζονταν ακόμα περισσότερο. Δεν έκανε τίποτα καινούριο. Χώρισε με το αγόρι της για να μην είναι υπόλογη της βιασύνης της σε κανέναν και πότε πότε δεχόταν στο σπίτι της επισκέψεις από δυο-τρεις φίλους που της είχαν απομείνει. Ξέραμε πως όταν άρχιζε να κοιτάζει επίμονα το ρολόι έπρεπε να σηκωθούμε και να φύγουμε γιατί δεν ένιωθε καλά. 
 Ήξερα πως ζωγράφιζε. Ζούσε  γράφοντας για κάποιο περιοδικό. Έτσι όπως έγραφε φαινόταν  πολύ κοινωνική και είμαι σίγουρη πως ποτέ κανένας δεν θα φανταζόταν πως αυτή η κοπέλα βιαζόταν ακόμα και να φάει. Τα είχε όλα και τα έδιωχνε όλα από κοντά της σιγά σιγά. Της έτρωγαν τον χρόνο της και αυτό την άγχωνε...
 Ήταν μια κοπέλα σαν όλες τις άλλες. Είχε τους φίλους της, τη σχέση της και τη δουλειά της. Απλώς φοβόταν το χρόνο. Φοβόταν τη ζωή της και την άφηνε να φεύγει από κοντά της. Τα δαιμόνια της την τύφλωναν και της ψιθύριζαν στο αυτί τι να κάνει. Έμπαιναν μέσα στην καρδία της και την έκαναν να χτυπά σαν τρελή ξαφνικά και μέσα στο δέρμα της λούζοντας τη με κρύο ιδρώτα όταν δεν τα άκουγε.
 Τη θυμάμαι να είναι έτσι πριν δύο χρόνια. Μετά φαίνεται πως μάλλον έκανε τα μαγικά της και σε μένα. Με απομάκρυνε χωρίς να το θέλω και χωρίς να καταλάβω τον τρόπο. Δεν τη βρίσκω πια πουθενά. Μονάχα μια φορά στο κέντρο μου φάνηκε πως την είδα,μια κοπέλα με μακριά καστανά μαλλιά να τρέχει κάπου στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου...

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Η ιστορία ενός στρατιώτη

Σήμερα θα σας διηγηθώ την ιστορία ενός νεαρού στρατιώτη που γύρισε στην πατρίδα του μετά τον πόλεμο.Είχε χάσει το 70% της όρασης του εξαιτίας μιας έκρηξης μα αυτό ήταν το λιγότερο. Ο νεαρός στρατιώτης μας είχε χάσει πολλά πράγματα. Είχε χάσει τους φίλους του, είχε χάσει τις αξίες του, είχε χάσει τον ίδιο τον εαυτό του.
 Καθισμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου άκουγε τηλεόραση και προσπαθούσε να διακρίνει τις μορφές που έδειχνε. Στο μυαλό του σύγχυση. Φωνές, Κρότοι, Φως, Φωνές και ξανά φως πάρα πολύ φως. Νιώθει σαν να πεθαίνει. Πέθανε; όχι ακούγονται ακόμη φωνές. Το μυαλό του βρίσκεται σε σύγχυση. Έχει υποστεί σοκ.
 Ο στρατιώτης έκανε μέρες να μιλήσει. Το μυαλό του προσπαθούσε να ξεφύγει από αυτή τη λάμψη που τον κυνηγούσε. Δεν μπορούσε να δει από το έντονο φως. Τις μέρες εκείνες που ο στρατιώτης βρισκόταν στην πλάνη του θυμόταν και κάθε φορά που θυμόταν, πονούσε ολοένα και πιο πολύ. Θυμόταν και απομακρύνονταν από τη λάμψη. Θυμόταν και παρακαλούσε να είχε σκοτωθεί για να ξεχνούσε.
Θυμόταν τόσο έντονα εκείνη τη σκηνή... Ένας εκκωφαντικός κρότος και έπειτα λάμψη και μετά φωτιά. Και ξαφνικά φωνές, ουρλιαχτά μέσα στους καπνούς. Και έπειτα σιωπή. Οι ζωντανοί σιώπησαν από το φόβο τους και τράπηκαν σε φυγή. Μονάχα ένα παιδί στέκονταν ακίνητο, χωρίς να κλαίει κοιτώντας τον καπνό. Δεν μίλαγε μονάχα κοιτούσε γύρω του και δεν έλεγε να κουνηθεί. Πήγε κοντά του κάποιος στρατιώτης και του είπε να φύγει. Αυτό δεν κουνιόταν μονάχα τον κοιτούσε να του φωνάζει σε μια ξένη γλώσσα. Ο στρατιώτης έβγαλε το όπλο του και το απείλησε. Το παιδί μπορεί να μην καταλάβαινε τα λόγια του αλλά τη θέα του όπλου τη ήξερε καλά. Αθόρυβα έφυγε από εκεί και χάθηκε μέσα σε κάτι έρημα στενά περπατώντας αργά. Μονάχα μια φορά γύρισε πίσω του και κοίταξε. Έγνεψε στα ερείπια και χάθηκε.
 Ξυπνώντας από τον εφιάλτη του ο στρατιώτης ξέσπασε σε λυγμούς. Στο δωμάτιο έσπευσαν νοσοκόμοι και γιατροί για να τον ηρεμήσουν. Ο στρατιώτης μέσα από τους λυγμούς του φώναζε:

"Κόψτε μου τα χέρια! Δεν τα θέλω αυτά τα χέρια που σκότωσαν τόσους ανθρώπους. Κόψτε μου τα χέρια να μην ξανακάνω ποτέ μου κακό! Δεν είμαι άνθρωπος, δεν μου αξίζει η ζωή. Σκοτώστε με σας παρακαλώ! Σκότωσα ανθρώπους χωρίς λόγο, σκότωσα παιδιά και τους πήρα μακριά τους γονείς τους. Πώς το έκανα εγώ αυτό; Σκοτώστε με σας παρακαλώ να μη ζω και να μη θυμάμαι τίποτα.Τα έχασα όλα, κάθε αξία μου, κάθε σκέψη μου.Με έχασα και μαζί μου πήρα και άλλους. Στο όνομα μιας πατρίδας αφαιρούσα ζωές. Δεν είμαι άνθρωπος σκοτώστε με σας παρακαλώ..."

Οι γιατροί αφού άκουσαν εμβρόντητοι τον νεαρό στρατιώτη προσπάθησαν να τον ηρεμήσουν. Δεν γνωρίζω τη συνέχεια για να σας την πω. Ο στρατιώτης της ιστορίας μας ήταν περισσότερο θύμα παρά θύτης. Θύμα διαστρεβλωμένων αξιών που έθεταν ένα έθνος πάνω από μια ανθρώπινη ζωή.Θύμα του ιμπεριαλισμού. Το κατάλαβε μα ήταν πλέον πολύ αργά.Είχε χαθεί και δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Ο φόβος κι ο αντίλογος

"Φοβάμαι για τις μέρες που θα 'ρθουν. Κι εγώ θα πρέπει να σταθώ απέναντι κι όχι δίπλα.
Φοβάμαι τον εαυτό μου, γι αυτά που θα κάνω.
Φοβάμαι γι'αυτά που δεν είπα κι έπρεπε να πω.
Φοβάμαι γι'αυτούς που αγαπώ και μπορεί να τους χάσω.
Φοβάμαι αυτό το σύστημα που μας σκοτώνει αργά και ξεριζώνει κάθε μέρα την αλληλεγγύη μας.
Φοβάμαι για τους επόμενους. Για αυτά τα παιδιά που θα ρθούν μετά.
Φοβάμαι αυτούς που δεν ξέρουν. Αυτούς τους φοβάμαι περισσότερο απ'όλους...
Φοβάμαι για τις συγνώμες που έπρεπε να πω και δεν είπα ποτέ."

"Μη φοβάσαι μωρό μου, γιατί πάντα στον πόλεμο θα είσαι απέναντι από κάποιον.
Μη φοβάσαι γι'αυτά που θα κάνεις. Να τα σκεφτείς μόνο πρώτα.
Μη φοβάσαι γι'αυτά που δεν είπες. Πες τα τώρα,γιατί ποτέ δεν είναι αργά.
Μη φοβάσαι. Αν σ'αγαπούν δεν θα χαθούν. Κι αν χαθούν δεν αξίζει να στεναχωρηθείς ούτε μια στιγμή γι'αυτούς
Μη φοβάσαι. Θυμήσου: "Κάθε σύστημα γεννά το  αντίθετό του". Η αλληλεγγύη πάντα θα ανθίζει ακόμα και στους πιο ζοφερούς καιρούς.
Μη φοβάσαι. Πάλεψε για τα δικαιώματά τους και χτίσε τον κόσμο που ονειρεύεσαι γι'αυτά.
Αυτούς να τους φοβάσαι και να προσπαθείς κάθε μέρα με όλη σου τη δύναμη και αντοχή να τους δείξεις, να τους μάθεις. Γιατί η άγνοια είναι ο μόνος πραγματικός κίνδυνος.
Μη φοβάσαι να ζητήσεις συγνώμη, μη φοβάσαι να εκτεθείς. Είναι ωραίο να εκτίθεσαι, έτσι είναι ο άνθρωπος. Έτσι πρέπει να είναι. Ανοιχτός σε όλα. Και στην αποδοχή και στην απόρριψη. Ζήτα συγνώμη απ'αυτούς που πρέπει...


Μη φοβάσαι τίποτα, όλα είναι εδώ, μέσα σου και ταυτόχρονα έξω απο σένα. Μην αφήσεις ποτέ κανένα να σε πατήσει ποτέ. Η αξιοπρέπεια είναι μεγάλη αρετή κι όποιος τη χάνει και δεν την αποζητά μέχρι να την κατακτήσει και πάλι είναι καταδικασμένος. Μην αφήσεις ποτέ κανένα να σου την πάρει. Είναι πολλοί σαν εσένα. Είναι πάρα πολλοί περιμένοντας να ακούσουν τα κανόνια της έναρξης. Μην ακούσεις ποτέ κανέναν. Γιατί όταν η ώρα έρθει, κάποιοι θα προσπαθήσουν να σε πείσουν ότι αυτό που ακούς δεν είναι τίποτα. Μην τους πιστέψεις. Εσύ ξέρεις την αλήθεια. Διέδωσε τη και μη φοβάσαι τίποτα! Η νίκη θα είναι με το μέρος σου!"

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Στην καλύτερη φάση της μέθης

Θα θελα μονάχα να μπαίναμε σ'ένα αυτοκίνητο και να μην είχαμε προορισμό. Να οδηγούσαμε δίχως κατεύθυνση. Και όταν επιτέλους ξεμέναμε απο βενζίνη να είμαστε μπροστά από μια λίμνη δίπλα σε δάσος. Και αφού με αγκάλιαζες σφιχτά να μου λεγες πόσο πολύ με αγαπάς. Και αφού μου ορκιζόσουν στη θεικότητα που εκτείνεται μπροστά μας ότι δεν μου λες ψέμματα, θα σου φιλούσα τα χέρια σου και θα σου τα ζέσταινα γιατί θα ήταν παγωμένα.

Θα θελα να διαβάζω τη σκέψη των άλλων μα πιο πολύ τη δικιά σου σκέψη. Σε ξέρω τόσο καλά που και χωρίς να έχω υπερφυσική ικανότητα μπορώ να ξέρω τι σκέφτεσαι. Αλλά θα θελα να είμαι μέσα στο μυαλό σου και να μαθαίνω πρώτη κάθε σου σκέψη πριν καν δημιουργηθεί. Και ύστερα θα ήθελα να είμαι εγώ μέσα στην κάθε σκέψη σου. Να αγκαλιάσω το μυαλό σου όπως αγκαλιάζω τους ώμους σου όταν κρυώνεις.

Θα θελα να έχεις κι εσύ μια υπερφυσική δύναμη και να διακτινίζεσαι όποτε μου λείπεις. Χωρίς καν να σου το πω. Να έρχεσαι λιγάκι να με φιλάς και να με κρατάς σφιχτά πάνω στο σώμα σου. Κι εγώ να σε μυρίζω και να ηρεμώ. Αυτό θα θελα. Να ηρεμώ πάνω σου και μαζί σου.

Θα θελα να μη χωρίσουμε ποτέ. Κι αν ακόμα αυτό γίνει να γυρίσουμε πίσω και να είμαστε πάλι μαζί.
Θα θελα να μην είχα πιει και να τα λέω όλα αυτά. Είμαι στο αγαπημένο μου σημείο τώρα. Ζάλη και πολλή, πολλή ευφορία που κάπου κάπου έρχεται κι αυτή η έντονη μελαγχολία. Η καλύτερη φάση της μέθης. Δεν περπατάς σε ευθεία αλλά ότι και να δεις ή ακούσεις δεν θα σ'αγγίξει. Είσαι χαρούμενος και πετάς. Τώρα που σου εξομολογήθηκα αυτά που μου συμβαίνουν σ'αγαπάω λίγο ακόμα παραπάνω. Δεν ήξερα ότι μπορεί να φτάσει και πιο πάνω αλλά πάντα ή αγάπη μου για σένα με εκπλήσσει.

Όλο κάτι θέλω, συνέχεια κάτι θέλουμε μωρό μου. Εσύ τι μπορείς να μου δώσεις απόψε; Τι μπορείς να μου δώσεις αύριο; Θα είσαι εδώ μετά από καιρό;

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Η δεύτερη σάρκα

Ξέρεις καμιά φορά δεν βλέπουμε τους ανθρώπους δίπλα μας και άλλοτε βλέπουμε ανθρώπους που δεν υπάρχουν. Τους νιώθουμε, τους ακούμε να μας μιλάνε, που και που κάνουμε ολόκληρες συζητήσεις μαζί τους. Τους ξέρουμε τόσο καλά που ξέρουμε τι θα μας έλεγαν αν ήταν εκεί κοντά μας. Οπότε όταν είναι πραγματικά απέναντι μας έτοιμοι να μας ακούσουν και να μας μιλήσουν εμείς δεν τους βλέπουμε. Είναι μια ανόητη τακτική. Τους ξέρουμε τόσο πολύ καλά που ακόμα κι όταν είναι πράγματι εκεί δεν αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό νόημα που έχουν σε μας. Είναι οι δεδομένοι μας. Δεδομένοι γιατί μας συμπληρώνουν τόσο απόλυτα, τόσο ολοκληρωτικά που δεν τους ξεχωρίζουμε από πάνω μας.
 Έχουν γίνει δεύτερη σάρκα μας, τρίτη φωνή μας, δεύτερος εαυτός.
 Αυτούς τους ανθρώπους τους αγαπάμε τόσο πολύ αλλά δεν το βλέπουμε. Δεν δίνουμε σημασία παρά μόνο όταν νιώσουμε τη δεύτερη σάρκα να ξεκολλάει σιγά σιγά από την πρώτη, δική μας σάρκα. Πονάμε, πονάμε πάρα πολύ και προσπαθούμε με όλα τα μέσα να μην αποκολληθεί άλλο από εμάς.
Κι αν ποτέ κατορθώσουμε να να την κολλήσουμε και πάλι τότε την προστατεύουμε και δεν τη ξεχνάμε.
Αν όμως τελικά αποκολληθεί τελείως από  πάνω μας τότε βλέπουμε μια σάρκα εκτεθειμένη και πονάει, πονάει πολύ. Η ανάρρωση θα διαρκέσει χρόνια. Ποτέ δεν θα είναι όπως πρώτα. Και τότε θα έρχονται κάτι στιγμές σαν κι αυτές τώρα που θα ακούμε τις φωνές εκείνων που έχουν φύγει και θα μιλάμε για ώρες μαζί τους και θα νιώθουμε τη σάρκα μας να καίει από την απουσία τους..

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Θέμα: Το αυγό του φιδιού


Η Βικτώρια δυνάμωσε λίγο την ένταση στο ραδιόφωνο της και ξεκίνησε να γράψει το θέμα της έκθεσης που είχε ως εργασία. Η καθηγήτρια της είχε ένα κόλλημα με τις εκθέσεις ιδεών και έτσι ζήτησε από τους μαθητές της να περιγράψουν για το πώς βλέπουν τη σημερινή κοινωνικοπολιτική κατάσταση.Σίγουρα διέφερε πολύ από όλους τους άλλους δασκάλους. Η Βικτώρια λοιπόν ξεκίνησε να γράφει. Δεν θα την ένοιαζε ούτε το λεξιλόγιο της ούτε η έκταση. Στο τέλος δε, θα έφτιαχνε και ένα μικρό σχεδιακί.


Διανύουμε μια εξαιρετικά επικύνδυνη περίοδο που δείχνει να εντείνεται ολοένα και περισσότερο.
Η υποστήριξη ρατσιστικών και νέο-φασιστικών ομάδων σε μια χώρα που όχι μόνο στο παρελθόν αλλά και τώρα, ο ντόπιος πληθυσμός μεταναστεύει είναι κάτι περισσότερο από ηλίθιο. Οι κοινωνίες είναι πολυπολιτισμικές εδώ και πολλά πολλά χρόνια και σίγουρα για το ζήτημα της εγκληματικότητας θα πρέπει να αναρωτηθούμε πρώτα τι κάνουμε εμείς ως κράτος πρώτα λάθος και όχι να χρησιμοποιούμε τους μετανάστες ως αποδιοπομπαίους τράγους για ότι πρόβλημα προκύπτει στην κοινωνία.
 Κατανοώ αλλά δεν συμμερίζομαι το γεγονός ότι πολλοί είναι αγανακτισμένοι με την ύπαρξη των μεταναστών. Δεν καταλαβαίνω όμως με τίποτα όσο και να προσπαθώ για πιο λόγο οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να υποφέρουν που βρίσκονται εδώ. Σε τέτοιους καιρούς οι άνθρωποι οφείλουν να δείχνουν την αλληλεγγύη τους και όχι να προσπαθούν να βγάλουν ο ένας τα μάτια του άλλου.
 Ο ρατσισμός είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο φαινόμενο γιατί φωλιάζει σαν μικρόβιο στο μυαλό των ανθρώπων. Το συναντάς παντού γύρω σου. Η μόνη σκέψη είναι πότε θα έρθει πάνω μου. Έτσι ακριβώς είναι ο ρατσισμός. Σε κάνει τυφλό και κουφό, διαστρεβλώνει τις σκέψεις και όταν δεν σου αρέσει κάτι ή ακόμα καλύτερα όταν κάτι σε τρομάζει ακόμα κι αν δεν έχει την παραμικρή επίπτωση πάνω σου ορμάς να το εξοντώσεις με βία. Αυτός είναι ο ρατσισμός. Ο φασισμός αποτελεί το πιο πρόσφορο έδαφος για να βοηθήσει την εξάπλωση των ρατσιστικών επιθέσεων. Φιμώνει τις ελεύθερες σκέψεις και γητεύει τα μυαλά των παιδιών στα σχολεία. Διαστρεβλώνει το νου των εκτελεστικών οργάνων της εξουσίας.
 Πώς είναι δυνατόν να μη βλέπουν τον κίνδυνο που ελλοχεύει πίσω από το κάθε: "Μια χούντα μας χρειάζεται", "Θα ψηφίσω Χρυσή Αυγή για να δείξω σ'αυτούς τους μαλάκες", "Δεν θα ψηφίσω για να τους δώσω ένα μάθημα","Δεν γουστάρω να περπατάω στο δρόμο και να βλέπω μετανάστες", "Δεν γουστάρω να βλέπω πουστάρες στο δρόμο" και τόσα τόσα άλλα. Πώς είναι δυνατόν να μη βλέπουν τον κίνδυνο που πλησιάζει μετά από κάθε σφαλιάρα και κάθε κλωτσιά σε άστεγους μετανάστες, σε ομοφυλόφιλους ή αριστερούς.
Δεν πάει ούτε ένας αιώνας από την ύπαρξη τέτοιων τυραννικών καθεστώτων και όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες από τους παππούδες για την κατοχή και τον εμφύλιο και από γονείς για τη χούντα του '73. Πώς ξέχνουν την πιο πρόσφατη ιστορία μας ενώ με στόμφο εγκωμιάζουν τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό 2500 χρόνια πριν;
 Χρειαζόμαστε κανονικά σχολεία και πραγματικούς δασκάλους. Χρειαζόμαστε ελευθεριά σκέψης και απομάκρυνση φασίζουσων συμπεριφορών. Πρώτα για τα άμεσα θύματα τους και έπειτα για εμάς. Γιατί ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουν πολλοί, όλοι θύματα είμαστε. Ακόμα κι αν η σφαλιάρα δεν έρθει πάνω μας.
Αν νικήσουμε το φασισμό και το ρατσισμό θα έχουμε κερδίσει τη ζωή!

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Μέσα από τον φακό

Απόψε ξεφύλλισα το άλμπουμ με τις φωτογραφίες μου. Όλες αυτές τις φωτογραφίες που με τραβούσες πριν ή μετά. Πότε και πότε και κατά τη διάρκεια. Ένιωθες ότι θα με κρατούσες δικιά σου έτσι. Και εν μέρει είχες δίκιο. Αυτές οι πόζες, αυτό το βλέμμα και η ιστορία της κάθε φωτογραφίας είναι ολότελα δικά σου.
Δεν ήμουν εξοικειωμένη με τέτοιες φωτογραφίες. Με εξοικείωσες στα παιχνίδια σου και έτσι πήρες κάτι ακόμα. Κάπου κάπου μάλιστα με έκανες να νιώθω επαγγελματίας και πόζαρα συνέχεια για σένα, για να προσθέσουμε ακόμα μια φωτογραφία στο γκρίζο άλμπουμ.
 Σε σένα μεγάλε φωτογράφε και πρώην αγαπημένε μου χρωστάω πολλά,πάρα πολλά. Γιατί έβγαλες από μέσα μου τη γυναικεία πλευρά μου. Σε πλήρωσα βέβαια δίνοντας σου ανεπιστρεπτί κομμάτια δικά μου αλλά αυτό που μου έκανες εσύ με κάθε φωτογραφία με εξοικείωνε με στοιχεία μου που δεν τα είχα προσέξει ποτέ.
 Κάθε φωτογραφία μου και μια ιστορία. Κάθε φορά όλο και πιο διαφορετική, πιο εξοικειωμένη με το σώμα και τις σκέψεις. Ο φακός άλλαζε συνεχώς τον τρόπο που έβλεπα εσένα, τον τρόπο που έβλεπα το πάτωμα ή τα σεντόνια μου.
 Με άλλαξε πολύ αυτή η μανία σου με τις φωτογραφίες.Τώρα πια απέμεινε να αναρωτιέμαι γιατί  αφού το έβλεπα αυτό δεν σε φωτογράφισα κι εγώ. Να σε κάνω να δεις διαφορετικά τον εαυτό σου. Σιγά σιγά, με άλλη πόζα κάθε φορά. Να δεις διαφορετικά τον έρωτα κι εμένα. Όπως τα είδα κι εγώ. Να δεις διαφορετικά τα μέρη της ηδονής σου και να σκέφτεσαι ξανά και ξανά την έκφραση του προσώπου μου όταν θα σε τράβαγα φωτογραφίες κάθε φορά που θα έκλεινες τα μάτια σου. Θα ήθελα όταν είσαι μόνος σου να  σκέφτεσαι τα χέρια μου όταν σε στήνουν για να σε φωτογραφίσουν. Θα ήθελα να έβλεπα το πρόσωπο σου όταν θα κοιτούσε τις φωτογραφίες που θα είχα τραβήξει, θα ήθελα να ήξερα τι σκέφτεσαι εσύ όταν μου λες πώς να ποζάρω.
 Τι γίνεται στο μυαλό σου φωτογράφε με το κόκκινο γενάκι; Νομίζω έγινες ένα με τον φακό σου. Με έβλεπες από απόσταση ασφαλείας. Με ζάλιζες και με υπνώτιζες με το στιγμιαίο φλας σου, και μετά μου έλεγες πως ήθελες να σου ποζάρω αυτή τη φορά. Επέλεγες ποιες στιγμές με ήθελες και εγώ σε υπάκουα υπνωτισμένα γιατί μπορεί καταβάθως να το καταλάβαινα αλλά να μην ήθελα να μου το πω. Αχ αυτός ο φακός...Το μόνο που με φοβίζει είναι πως τώρα που οι δρόμοι χώρισαν, εγώ αποζητάω ακόμα να με βλέπουν που και που μέσα από κάποιον φακό έτσι όπως με έβλεπες εσύ.Παρ'όλα αυτά φοβάμαι να το ζητήσω, γιατί κυρίως αυτό που αγάπησα ήταν αυτό που με έκανες να είμαι κάθε φορά που με τράβαγες μια φωτογραφία..

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Οι ταινίες

 Φαντάσου να μπορούσαμε να χωθούμε μέσα σε μια ταινία.Ταινία ρομαντική. Ποια ταινία θα διάλεγες; Κι αν μπορούσες να της αλλάξεις τέλος θα το έκανες; Και πιο τέλος θα έβαζες στη θέση του; Με ξέρεις, αγαπώ πολύ τα happy ends αλλά δεν είναι πάντα ρεαλιστικά. Τα κυνηγάω συνεχώς στη ζωή μου κι ας μην τα βρίσκω συχνά. Ίσως βέβαια να φταίει που κάποια πράγματα τα νομίζω για τέλος ενώ είναι απλώς διάλειμμα.
 Βλέπω ταινίες πολύ συχνά. Μ'αρέσει να χώνομαι μέσα στη ζωή των ηρώων που όταν ερωτεύονται δίνονται ολοκληρωτικά. Μ'αρέσει να τους βλέπω και καμιά φορά τους βαφτίζω με τα δικά μας ονόματα και χαμογελάω πικρά τρώγοντας παγωτό καραμέλα. 
 Θυμάμαι μια φορά να μου λες "αυτά γίνονται μονάχα στις ταινίες". Σε κοίταξα παραπονιάρικα και ελαφρώς εκνευρισμένα. Δεν κατάλαβες φυσικά τον πραγματικό λόγο που σε κοιτούσα έτσι. Ο λόγος παλιά μου αγάπη ήταν γιατί αν εσύ ήσουν σαν τον γλυκό πρωταγωνιστή της ταινίας, θα διαπίστωνες ότι η σχέση μας θα μπορούσε να είναι σαν τις ρομαντικές ταινίες που βλέπουμε. Εξάλλου δεν της έλειπαν όλα τ'άλλα. Μικροκαυγαδάκια, βόλτες σε πεζοδρόμους κυριακάτικα πρωινά και καμία φορά καφές στο κρεβάτι. Της έλειπε νομίζω το βασικότερο. Αυτό το ολοκληρωτικό δέσιμο. 
 Δεν ξέρω τι φταίει. Μπορεί να φταίει η ηλικία μας, ίσως πάλι δεν είμαστε το άλλο μας μισό. Μπορεί να φταίει και η εποχή του ευκαιριακού ψευτοέρωτα που μας αποτραβά από τις πραγματικές και  ειδυλλιακές σχέσεις.
 Θα θελα να μουν ταινία.Ίσως καλύτερα ένα μείγμα ταινιών ατελείωτου ρομαντισμού με happy end. Θα θελα να μουν πρωταγωνίστρια στο Παρίσι του '60. Θα θελα να ήξερα να παίζω πιάνο και εσύ να με άκουγες με περίσσια αφοσίωση και θαυμασμό. Θα θελα ρομαντισμό μονάχα από εσένα γιατί αλλιώς δεν έχει νόημα. 
Αν παίζαμε σε ταινία, ποια ταινία θα διάλεγες;

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Η ιστορία του βότσαλου και της πέτρας

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα βοτσαλάκι σε μια μακρινή παραλία του Ιονίου. Το βοτσαλάκι αυτό βρισκόταν κάτω από άλλα βότσαλα σε ένα πολύ σκιερό μέρος πλάι σε μια μεγαλύτερη πέτρα. Σ'όλη του τη ζωή αναρωτιόταν γιατί αυτό δεν μπορεί να δει τον ήλιο καθαρά όπως τα αδέλφια του. Γιατί αυτό ήταν αναγκασμένο να βρίσκεται θαμμένο κάτω από άλλα βοτσαλάκια και κανένας να μην το προσέχει και να μη θέλει να παίξει μαζί του.
 Όπως είπα και πιο πριν το βοτσαλάκι ήταν κοντά σε μια μεγάλη πέτρα. Η πέτρα ήταν πολύ γριά και πολύ ψηλή και διηγούνται κάθε μέρα σ'όλα τα βοτσαλάκια της παραλίας όλα όσα είχε δει κι ακούσει από εκεί που ήταν. Μπορούσε να διηγηθεί ιστορίες με ανθρώπους δίχως ρούχα, με πειρατές, με ναυτικούς που ερωτεύονταν μονάχα μια φορά πραγματικά, με όνειρα θαλασσινών που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Η γριά πέτρα είχε πάντοτε πάνω της μια αδιόρατη θλίψη. Το βοτσαλάκι μας τη ρωτούσε κάθε μέρα γιατί εκείνη που είναι τόσο μεγάλη και τα ξέρει όλα είναι θλιμμένη, μα τότε η γριά πέτρα σιωπούσε και δεν μιλούσε ξανά για ώρες.
 Μέχρι που κάποια μέρα φθινοπωρινή που τα άλλα, τα τυχερά βοτσαλάκια έπαιζαν με τα κύματα και μια έμπαιναν, μια έβγαιναν στο θαλασσινό νερό, το βοτσαλάκι αποφασισμένο ξαναρώτησε γιατί η πέτρα δεν χαιρότανε που τα έβλεπε όλα αυτά. Η πέτρα σιώπησε και το βοτσαλάκι νευριασμένο μαζί της της είπε πως είναι πολύ αχάριστη γιατί αυτή τα βλέπει όλα ενώ εκείνο είναι καταδικασμένο να μην βλέπει τίποτα και να μη δεχτεί ποτέ την αγάπη και το παιχνίδι κανενός. 
  Η πέτρα παρέμεινε αγέρωχη αλλά μέσα της δάκρυσε με τα λόγια του μικρού βότσαλου. Δεν μίλησε για μέρες πολλές και όλοι τη ρωτούσαν τι έχει. Η θάλασσα της έστελνε επίτηδες σταγονίτσες για να της μιλήσει και ο άνεμος σφύριζε μέσα από τις τρύπες της για να τη ζωηρέψει. Μάταια όμως. Η πέτρα παρέμενε σιωπηλή και πιο θλιμμένη από ποτέ.Το βοτσαλάκι λυπόταν για τη γριά πέτρα γιατί ήξερε μέσα τους πως αυτό έφταιγε που δεν μιλούσε σε κανένα.
 Πέρασαν μήνες πολλοί μέχρι που μια μέρα η πέτρα αποφάσισε να απαντήσει στο βοτσαλάκι αλλά και σε όλους τους άλλους το λόγο της θλίψης της.Είπε λοιπόν με χαμηλωμένο βλέμμα και σφιχτά χείλη:
" Εγώ τα βλέπω και τ'ακούω όλα μα ποτέ κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για μένα. Στέκομαι εδώ για αιώνες. Ξέρω ότι γίνεται μα δεν μπορώ να πάρω θέση σε τίποτα. Επέζησα από σεισμούς, αποχωρίστηκα από τις αδελφές μου, Άντεξα τα παιχνίδια της θάλασσας που πήγε να με καταπιεί τόσες φορές και τις πονηριές του ανέμου που πήγε να με τρελάνει με τα σφυρίγματα του. Έγινα φωλιά για τα πουλιά και βιβλίο για όλα σας. Σας χάρισα τη σκιά μου και την προστασία μου από τη βροχή. Έκρυψα μέσα μου ανθρώπους που δεν είχαν που να πάνε. Έκανα όλα αυτά μα ποτέ κανένας δεν έκανε κάτι για εμένα. Θλίβομαι γιατί εγώ δεν μπορώ να παίξω με τη θάλασσα ούτε και να προστατευτώ από κανέναν..."
 Όλοι είχαν σιωπήσει με τα λόγια της γριάς πέτρας. Η θάλασσα είχε μαζευτεί ντροπιασμένη και ο άνεμος για να αποφύγει να την κοιτά φύσηξε προς το βορρά και έφυγε με μιας. Τα μικρά βοτσαλάκια είχαν χαμηλώσει το βλέμμα τους. Κάποια κατόρθωσαν να καταλάβουν κάποια άλλα δεν έδωσαν σημασία στα λόγια της γριάς πέτρας. Μονάχα το βοτσαλάκι μας άνοιξε το στόμα του για να της απαντήσει μα πριν προλάβει να πει τίποτα η πέτρα ξαναμίλησε:
" Ξέρω τι θα πεις, ότι εγώ τα βλέπω ενώ εσύ δεν βλέπεις τίποτα. Τι είναι όμως χειρότερο, να τα βλέπεις όλα και να μην μπορείς να ζήσεις τίποτα ή μήπως αφού δεν τα ζείς να μην τα βλέπεις κιόλας;" Το βοτσαλάκι δεν είχε πολύ μυαλό για να της απαντήσει τότε, κι έτσι σιώπησε κι αυτό.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Μέχρι την ανατολή

Μην με εγκαταλείψεις απόψε εαυτέ μου. Τόσα χρόνια μου έμεινες πιστός. Απόψε σε χρειάζομαι. Σε χρειάζομαι πολύ... Μείνε εδώ, θα κάνω ότι σου αρέσει, δεν θα σε δυσαρεστήσω καθόλου. Θα σου φτιάξω μια λίστα με jazz μουσική και θα αφήσω μπροστά σου ένα άδειο ποτήρι και ένα γεμάτο μπουκάλι κόκκινο κρασί. Θα σ'ανάψω και τα κεριά που τα 'χα για εκείνον. Απόψε θα τ'αφήσω να καούν όλη τη νύχτα, τα κεριά θα λιώνουν μέχρι την ανατολή.
  Έπειτα θα τα σβήσω και ζαλισμένη θα ξαπλώσω στο ξέστρωτο κρεβάτι. Απόψε δεν θα μ'αφήσεις όσο κι αν το θες.
 Θα κάνεις ότι σου πω εγώ. Θα απολαύσεις τη δική μου συντροφιά μονάχα δεν θα αναζητήσεις καμία άλλη μάταιη παρέα. Είναι δικό μας θέμα μονάχα τούτο εδώ και δικό μας θα παραμείνει και μετά την ανατολή.
   Είναι όμορφη βραδιά η σημερινή, βλέπεις τα αστέρια στον ουρανό από το μικρό παραθυράκι, ακούς μακρινές τις φωνές αυτών που δεν νιώθουν εσένα εαυτέ μου, εμένα... Θα το κλείσω το παραθυράκι, θα τραβήξω και την κουρτίνα για να κάνω την ατμόσφαιρά πιο οικεία, ακόμη λίγο πιο προσωπική.
 Έχουμε ο ένας τον άλλον. Απόψε η νύχτα είναι μεγάλη μα θα περάσει γρήγορα. Στο υπόσχομαι. Εσύ θα μου θυμίσεις όλα εκείνα που είχα ξεχάσει από εσένα κι έπειτα εγώ θα σου υποσχεθώ πως θα γυρίσω πίσω σε καθένα από αυτά που τόσο εύκολα λησμόνησα. Αχ εαυτέ μου...θα με συγχωρέσεις άραγε ποτέ που δεν σε άκουγα; Να ξερες μόνο πόσο μετάνιωσα που έβαλα την άλλη φωνή πάνω από τη δικιά μας.. Απόψε γύρισα όμως και δεν θα ξαναφύγω μακριά σου. 
  Σ'έχασα και δεν είμαι σίγουρη αν τώρα είσαι όπως ήσουν, δεν είμαι σίγουρη αν είμαι όπως ήμουν. Αν θα γίνω όπως πριν. Γιατί μεγάλωσα, γιατί με άλλαξαν. Μας κοιτάζω στον καθρέφτη, αλλοιώθηκες αλλά θα προσπαθήσουμε να γίνουμε όπως πρώτα. Μαζί, όπως πάντα, η πιο σταθερή σχέση στη ζωή μας. Δεν νιώθω λογική μέσα μου, από εσένα εξαρτάται για να μη χαθώ και πάλι.   Μη με φοβάσαι κι εγώ θα προσπαθήσω να μη σε φοβηθώ...

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Η πράσινη καρό ζακέτα

Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω πάλι!Ίδιος κι απαράλλακτος μετά από τόσους μήνες. Ούτε τα μαλλιά σου δεν άλλαξες, ούτε κι έπαψες να φοράς την πράσινη, καρό ζακέτα. Ξέρεις, σ'έχω συνδυάσει με αυτή τη ζακέτα. Όποτε σε φέρνω στο μυαλό μου φοράς αυτό το πράσινο καρό. Σου πάει πάρα πολύ, στο χρώμα, στο μήκος, στο στυλ αλλά αναρωτιέμαι...πρέπει άραγε να επιμένουμε σε κάτι που μας ταιριάζει και να προσκολλάμε σε αυτό χωρίς να κοιτάζουμε μήπως βρούμε κάτι που να μας ταιριάζει περισσότερο και στο χρώμα, και στο μήκος και στο στυλ;
  Από την άλλη σκέφτομαι πως αν τελικά βρεις κάτι άλλο που αρχικά θεωρήσεις πως σου ταιριάζει πολύ περισσότερο και πετάξεις την πράσινη καρό ζακέτα και την ξεχάσεις πια τελείως, τι θα γίνει αν δεις πως το νέο σου ρούχο τελικά δεν σου ταιριάζει όπως η πράσινη ζακέτα που πέταξες, ούτε το μήκος σε καλύπτει αρκετά αλλά ούτε και η ποιότητα είναι ίδια; Τι θα κάνεις τότε που η πράσινη ζακέτα πετάχτηκε ή ανήκει πλέον σε κάποιον άλλον; Δεν μπορείς να την πάρεις φυσικά γιατί την παράτησες για να πάρεις την καινούρια.. Σε βασανίζει συνεχώς αυτό το δίλημμα  Σταθερότητα στην μετριότητα ή μήπως κυνήγι στην τελειότητα; Μα το πρόβλημα αγαπούλα μου είναι ότι κανείς δεν σου εγγυάται ότι θα βρεις την τελειότητα. Μπορεί φυσικά να είσαι στην ιδανικότερη δυνατή κατάσταση αλλά να κουράστηκες με τη ρουτίνα, να κουράστηκες να μη φαντάζεσαι στον εαυτό σου ανεξάρτητο. Καταλαβαίνω. Αλλά εγώ δεν είμαι σαν τη ζακέτα σου ψυχή μου. Γιατί ξέρω οτιδήποτε σε βασανίζει κι εγώ βασανίζομαι ακόμα περισσότερο που δεν νιώθω ότι νιώθεις. Μακάρι να νιώθαμε και οι δυο το ίδιο. Όποιο ίδιο κι αν ήταν αυτό.
 Φόρα τη ζακέτα που σου πάει κι αν ποτέ κουραστείς τόσο πολύ μαζί της άστη στην άκρη. Να τη φροντίζεις όμως και να την περιποιήσε όσο καιρό δεν τη φοράς. Κανείς δεν θα σου εγγυηθεί πως όταν -και αν- γυρίσεις πίσω σ'αυτή θα σου έρχεται όπως παλιά βέβαια. Πόσο δύσκολο ακόμα και για την πράσινη, καρό ζακέτα.. Έτσι είναι αυτά όμως.. Όταν ρισκάρεις τα παίζεις όλα για όλα. Μια ζακέτα που θα χαλάσει στο χρόνο, μια σχέση που θα διαλυθεί σε χίλια κομμάτια και δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι όπως παλιά. Όλα, όλα επιλογές...

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Η χειρότερη ανάμνηση της Κ.

Νομίζω ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή τη σκηνή όσο και παρακαλάω να τη ξεχάσω.Χαράκτηκε τόσο βαθιά στο μυαλό μου, η ψυχή μου σκοτείνιασε τόσο που μετά από τόσα χρόνια πονάω όταν το σκέφτομαι. Εκείνος απέναντι μου. Ένας δρόμος κι εγώ να τον κοιτάζω χαμογελώντας. 
  Ένα κόκκινο αυτοκίνητο, υψηλή ταχύτητα κι εκείνος στο δρόμο. Σ' ένα δευτερόλεπτο άλλαξαν όλα. Δεν πρόλαβα ποτέ να καταλάβω πως έγινε. Τη μια στιγμή ήταν εκεί, απέναντι και μου χαμογελούσε την άλλη είχε εκσφενδονιστεί πολλά μέτρα παραπέρα. Το βλέπω μπροστά μου, αλλά αποκλείεται να συμβαίνει αυτό σε Αυτόν. Εκείνος ήρθε για να βγούμε. Δεν συμβαίνει αυτό που βλέπω. Το μυαλό μου αρνείται πεισματικά να πιστέψει αυτό που του λένε τα μάτια μου. Έχω παγώσει. Δεν ακούω τα κορναρίσματα, ούτε τους ανθρώπους που ουρλιάζουν δίπλα μου. Εμένα το βλέμμα μου έχει σταματήσει στο σημείο που πέρασε το κόκκινο αυτοκίνητο.
 Κάποια στιγμή τα πόδια δεν υπακούν στη στασιμότητα του μυαλού μου. Τρέχουν κοντά του. Αίμα παντού. Θα ξυπνήσει σίγουρα, αποκλείεται να έπαθε τίποτα. Αυτός είναι νέος. Είναι παιδί, δεν μπορεί να πάθει τίποτα. Κλαίω. Κλαίω πάρα πολύ. Δεν μπορώ να ελέγξω το σώμα μου. Παραλύω δεν το αντέχω αυτό που βλέπω. Ακούω τη σειρήνα του ασθενοφόρου. Του ψιθυρίζω :" μη φοβάσαι, αύριο θα είσαι μια χαρά, είμαι εδώ πέρα δίπλα σου" Είμαι μέσα στο ασθενοφόρο. Παρακολουθώ βουβή. Ακόμα και τότε δεν καταλαβαίνω τίποτα. Το μυαλό μου αρνείται να πιστέψει αυτά που του ουρλιάζουν όλες οι αισθήσεις. Άρνηση Άρνηση.Άρνηση.
 Τους βλέπω να προσπαθούν να τον γυρίσουν. Δεν γυρνάει όμως. Είναι πεισματάρης. Θέλει τρόπο για να τον πείσεις. Μη φεύγεις. Μη φεύγεις σήμερα γαμώτο... Κρύα, λευκά χεράκια και κόκκινο ξεραμένο αίμα.
  Δεν θέλω να θυμάμαι. Όταν έφυγε έφυγαν μαζί του τόσα πολλά πράγματα. Έφυγαν όλα τα σ'αγαπώ μου, όλα τα χαμόγελα, σκλήρυνε η καρδιά μου γιατί μέσα της ήταν χαραγμένο το όνομά του. Με  θυμάμαι να λέω το όνομα του συνέχεια από μέσα μου. Καλύτερα να μην τον γνώριζα ποτέ. Καλύτερα να ήμουν εγώ στη θέση του. Να έφευγα πριν και να μην τον έβλεπα να χάνεται μπροστά μου. 
  Εννέα χρόνια μετά, δεν πέρασε μέρα που να μην τον σκέφτηκα. Άργησα που ξανάπα σ'αγαπώ αλλά αυτός είναι εκεί. Χαραγμένος στην καρδιά μου.

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Τα πρωτοβρόχια

Σου γράφω ένα βροχερό απόγευμα καθισμένη στην πολυθρόνα κρεβάτι με ανοιχτή την μπαλκονόπορτα. Έξω βρέχει καταρρακτωδώς και εγώ έχω μοναδική συντροφιά ένα μυρωδάτο φλιτζάνι καφέ καραμέλα. Από δίπλα παίζουν με τη σειρά οι γλυκές μελωδίες του Yann Tiersen για να μου κρατάνε συντροφιά μήπως και ξεχαστώ. Μα δεν ξεχνιέμαι. Μπουμπουνίζει και αστράφτει αλλά ούτε εσύ ούτε και κανένας άλλος δεν είναι πουθενά εκεί γύρω να με αγκαλιάσει που κρυώνω και φοβάμαι. Μη νομίζεις, έμαθα να ζω χωρίς εσένα, μα κάπου κάπου σε μια στιγμή σαν και τη σημερινή μου λείπεις πολύ. Μπορεί να φταίει που πάντα τη βροχή την άκουγα κάτω από τα σεντόνια μαζί σου. Η την ένιωθα στο δέρμα μου πριν με σκεπάσεις με το παλτό σου και με πάρεις να κρυφτούμε κάτω απο ένα υπόστεγο. Και ύστερα να με φιλήσεις και να μου πεις, "δε βαριέσαι μωρό μου, πρωτοβρόχια είναι". Ίσως να φταίει που δεν έμαθα να μη φοβάμαι. Και τώρα κάθε φορά που μπουμπουνίζει φέρνω τα χέρια μου γύρω από τους ώμους μου για να νιώσω μια ψεύτικη αγκαλιά. Ανατριχιάζω λιγάκι από το κρύο, μη νομίζεις τίποτα άλλο και πάλι σκέφτομαι που όταν κρύωνα με αγκάλιαζες. Γιατί με αγκάλιαζες τόσο συχνά; Εγώ τώρα που κρυώνω τι θα κάνω; Το μόνο που ελπίζω είναι να σε έπιασε κι εσένα η βροχή και να ήσουν κάπου εκεί έξω και να μην πρόλαβες να σκεπαστείς και να έγινες μούσκεμα. Αλλά δεν πειράζει γιατί είναι πρωτοβρόχια. Σε πεθύμησα αγάπη μου γι'αυτό σου γράφω τούτο εδώ το γράμμα. Ήθελα να ξέρεις πως τώρα που βρέχει σε σκέφτομαι. Σε σκέφτομαι πολύ μα ελπίζω όταν σταματήσει η βροχή να σταματήσουν και οι σκέψεις μου. Γιατί κουράστηκα να φοβάμαι τα μπουμπουνητά. Η επόμενη γουλιά θα είναι στην υγειά σου. Ελπίζω να περνάς τόσο καλά όσο περνάω κι εγώ μακριά σου.
Υ.Γ. Αν δεν το έχεις ήδη κάνει μύρισε το γράμμα μου. Μυρίζει το άρωμα μου. Θυμάσαι;

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Ένα τελευταίο βράδυ

Έλα εδώ που σε θέλω. Δεν θα πάρει πολύ ώρα. Ας πούμε πως θέλω να αποχαιρετιστούμε χωρίς κλάματα και συναισθηματισμούς. Ένα γρήγορο και καλό αποχαιρετιστήριο δώρο από μένα για σένα και αντιστρόφως. Αφού δεν μπορούσες τη φυλακή της σχέσης μας, αυτό θα είναι ότι καλύτερο. Για σένα για να κάνεις πρόβα, για μένα για να καταλάβω μια ώρα αρχύτερα αυτό που ήδη είχα αρχίσει να συνειδητοποιώ. Ένα στριφτό τσιγάρο απ'αυτά που σου έλεγα να μην κάνεις συνέχεια, και λίγο λιγότερο από μισό μπουκάλι βότκα για τους δυο μας. Είναι μια καλή αρχή για την τελευταία νύχτα. Σεξ ανάμεσα σε δύο ξένους. Με νεκρωμένα συναισθήματα. Εδώ θα είμαι μόνο εγώ. Κι εσύ θα είσαι μόνος σου. Μια τελευταία στάση πριν την έναρξη της single ζωή μας. Σαν τα one night stands, μόνο που τώρα θα ξέρω όλες τις επιθυμίες σου. Θα ξέρω και τις κινήσεις σου πριν τις κάνεις. Θα κάνω πως δεν τις θυμάμαι. Δεν με συμφέρει κιόλας να σκέφτομαι πως τις ξέρω. Ελπίζω απόψε να μην είσαι προβλέψιμος. Ζαλίζομαι από τον καπνό και το αλκοόλ. Ζαλίζομαι τόσο που θα αδειάσω απ' ότι σκέφτομαι και ότι αισθάνομαι. Σε κοιτάζω και θα ορκιζόμουν πως θα μπορούσα να σε ερωτευτώ ξανά και ξανά και ξανά.. Αν δεν ήξερα τι είσαι..! Θα σε πάρω να χορέψουμε ένα ζωηρό τραγουδάκι. Το σώμα χορεύει μόνο του. Τα χέρια ξέρουν από μόνα τους τις κινήσεις που σου αρέσουν. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θέλω να σε κάνω να σκεφτείς τι χάνεις. Δεν ξέρω καν αν μπορείς να σκεφτείς κάτι τέτοιο τώρα. Είσαι ζαλισμένος σαν εμένα. Σε φιλάω. Αποβάλλω κάθε συναισθηματισμό. Είσαι αυτός που με πρόδωσε. Είσαι ένας ξένος που θα περάσω μια ωραία νύχτα. Είσαι ένας τύπος που αύριο το βράδυ μπορεί να κοιμάται με άλλη. Εγώ θα ξυπνήσω γυμνή στο κρεβάτι μου αναλογιζόμενη τι πήγε στραβά.Ένα τελευταίο βράδυ και όλα θα τελειώσουν. Απολαμβάνω το άρωμά σου,την αίσθηση των μαλλιών σου. Με φιλάς τόσο προβλέψιμα. Αλλά εγώ νιώθω κάθε φορά τόσο μοναδικά. Η καρδιά μου χτυπάει πολύ γρήγορα. Το ίδιο και η δικιά σου. Τη νιώθω να πάλλεται καθώς σε χαϊδεύω. Συγκεντρώσου Βιβή, όλα θα τελειώσουν σε λίγο. Θέλω αλλά ίσως το αλκοόλ και το τσιγάρο να μην έκαναν αυτό που υπολόγιζα. Δεν θα τελειώσουν όλα. Όλα έχουν ήδη τελειώσει. Κι αυτός είναι εκεί, ανάμεσα στα πόδια μου, κενός συναισθημάτων να σκέφτεται μονάχα τη συνέχεια.

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Να καούμε μαζί

Θέλω ν'ανεβώ στον ήλιο και να καώ. Όχι μόνη μου όμως. Θα έχω πάρει και εσένα. Και θα καιγόμαστε μαζί. Κάθε κύτταρο μας, κάθε μας κοινή ανάμνηση κάθε αστρόσκονη θα δοθεί πίσω στον δημιουργό της και εκείνος θα λάμψει για μια στιγμή ακόμη περισσότερο.. Μη φοβάσαι αγαπημένε μου να καείς μέσα στον ήλιο και να γίνεις μια μάζα,ένα με εμένα. Εγώ θα έλιωνα πάνω στο σώμα σου και έτσι θα γινόμασταν ένα και στο σώμα. Πές μου πως με θες. Πές μου πως μ'αγαπάς.Έστω λίγο. Μόνο λίγο μου αρκεί για να με κάνει να πετάξω. Θέλω να καούμε μαζί. Θέλω να μου πεις πως θα το κάνεις κι ας μην το εννοείς. Το ψέμα σου θα είναι τόσο αναγκαίο. Σχεδόν ζωτικής σημασίας για εμένα. Το έχω ανάγκη αυτό το ψέμα σου. Δεν φαντάζεσαι πόσο... Προσπάθησε για λίγο κι εγώ σου υπόσχομαι πως αν προσπαθήσεις να με κάνεις ευτυχισμένη, εγώ θα σε κάνω να με ερωτευτείς. Έλα να πετάξουμε μαζί ως τον ήλιο και ύστερα ας καούμε. Θα καούμε κι ας μη το θές μωρό μου. Γιατί αυτή είναι η φυσική κατάληξη. Όταν τα δύο μισά εννωθούν και γίνουν ένα περνάνε στην αιωνιότητα. Και καίγονται και λάμπουν για πάντα. Κοιταξε ψηλά τώρα που μου κρατάς το χερί. Θα τα δείς. Ήδη αρχίζεις και δίνεσαι, και δεν καταλαβαίνεις ακόμα πόσο με ερωτεύεσαι..

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

Η σιωπή

Άκουσε τη σιωπή σου. Αυτή είναι μόνη που θα σου μιλήσει με απόλυτη σοβαρότητα και ειλικρίνεια. Αφουγκράσου τις σκέψεις σου για να μάθεις την αλήθεια. Η έμφυτη τάση του ανθρώπου είναι να ζητάει τη γνώμη των άλλων. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η σημαντικότερη, ειλικρινέστερη και πιο σταθερή σχέση στη ζωή του κάθε ανθρώπου είναι με τον ίδιο του τον εαυτό. Η σιωπή είναι εκείνη που μας επιτρέπει να επικοινωνούμε μαζί μας. Να παραδεχόμαστε αυτά που δεν θέλουμε και να συνειδητοποιούμε αυτά που ήδη ξέρουμε. Η σιωπή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και πάλι δεν είναι έτσι όπως πιθανόν την αντιληφθεί κάποιος τρίτος. Διότι όταν δύο άνθρωποι συμφωνήσουν στη σιωπή στην ουσία κάνουν μια μακροσκελή συζήτηση μεταξύ τους. Κι ας μην το συνειδητοποιούν πολλές φορές. Κάποιες φορές η σιωπή δηλώνει και αμηχανία μα και πάλι δεν αλλάζει κάτι.Οι άνθρωποι τη φοβούνται τη σιωπή περισσότερο απ'όσο πρέπει πολλές φορές. Μα δεν πρέπει.Τουλάχιστον πάντα. Αν φοβάσαι τη σιωπή, φοβάσαι ενδόμυχα και τον εαυτό σου. Η σιωπή λοιπόν ακούγεται. Ακούγεται πιο δυνατά από τις φωνές των ανθρώπων. Είναι πάντα παρούσα και πάντα απαραίτητη. Είναι πάντα μέσα μας. όπως ακριβώς και οι σκέψεις μας.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Μετά από τον χωρισμό (Η ιστορία της Αγάπης)

Είναι τόσο όμορφο να κοιμάσαι και να ξυπνάς μέσα σε μια αγκαλιά. όταν έχεις μάθει τόσα χρόνια ανελλιπώς να κλείνεις και να ανοίγεις τα μάτια σου με μια ίδια μυρωδιά να σε συντροφεύει κάθε φορά, όταν αυτή η μυρωδιά αλλοιώνεται και έπειτα χάνεται, τότε νιώθεις μισός.Γιατί βλέπεις, δεν σου λείπει μονάχα η γλυκιά αγκαλιά που σε νανούριζε αλλά και ένα κομμάτι ολόδικό σου. Διότι η πάροδος του χρόνου σε έδεσε με ένα άρωμα και δυο χέρια να σε κρατάνε σφιχτά πάνω στο σώμα τους-πίστευε κάποτε η Αγάπη). Η Αγάπη θύμωσε από τον εραστή της που την εγκατέλειψε και έψαξε να βρει νέες αγκαλιές για να μπορέσει να θυμηθεί το άρωμά του. Πήγε στα λούνα παρκ που πήγαιναν μαζί και άρχισε να τρακάρει στα συγκρουόμενα όλα τα ζευγάρια που γελούσαν και φιλιόντουσαν. Την έστησε στην καφετέρια απέναντι απο το σπίτι του για να τον δει έστω κι απο μακριά. Της έλειπε. Κι ας μην το παραδέχονταν. Της έλειπε η αγκαλία του, της έλειπε το γέλιο του και η αστεία φωνή του. Της έλειπε που έκανε ανω κάτω την κουζίνα όταν προσπαθούσε να μαγειρέψει, που όταν έκανε μπάνιο γέμιζε τον τόπο νερά. Της έλειπε η γκρίνια του, ο ενθουσιασμός του όταν νικούσε στο τάβλι, το σώμα του όταν έκαναν έρωτα. Της έλειπε όταν την τραβούσε να χορέψουν ακόμη και στο δρόμο αν έπαιζε κάποιο όμορφο γαλλικό τραγουδάκι και εκείνη έκανε πως εκνευρίζονταν- μα της άρεσε τόσο πολύ-.
 Κι όμως καμιά απο τις νέες αγκαλιές δεν ήταν σαν τη δική του. Καμιά μυρωδιά δεν της άρεσε. Επίσης κανένα απο τα ζευγαράκια που τράκαρε συνεχώς επίτηδες στα συγκρουόμενα δεν της έδωσε την παραμικρή σημασία. Είχε μείνει μόνη της τώρα κι αυτός είχε βρει κάποια άλλη να αγκαλιάζει. Έτσι η Αγάπη σκέφτηκε να δει πως ήταν η νέα του αγαπημένη. Έτσι στάθηκε για μια ακόμη φορά κάτω από το σπίτι του και τους είδε να περπατούν αγκαλιά. Στεναχωρήθηκε πολύ μα περισσότερο εκνευρίστηκε. Μπορεί να ήταν όμορφη αλλά δεν ταίριαζαν καθόλου μαζί- αλήθεια δεν ταίριαζαν-.
 Τότε η Αγάπη πήγε στις 2 κολλητές της για να βρίσουν μαζί τον πρώην αγαπημένο της και τη νέα του σύντροφο. Ύστερα απο ώρες υπερανάλυσης του θέματος, η Αγάπη ένιωθε χειρότερα απο την αρχή.Και δεν καταλάβαινε το λόγο-όχι τον καταλάβαινε παρα πολύ καλά αλλά δεν είχε σκοπό να το παραδεχτεί ούτε κι αυτό-.
 Πέρασαν εφτά μήνες.Η Αγάπη είχε αλλάξει διακόσμηση στο σπίτι και είχε αγοράσει κουτάβι. Έκοψε τα μαλλιά της καρέ και έκανε δίαιτα. Ξεκίνησε μαθήματα ζωγραφικής και να μαθαίνει ρώσικα. Ήταν πολύ καλά πια. Ένα κυριακάτικο πρωινό που έπινε καφέ με άρωμα καραμέλα χτύπησε το κουδούνι της.Δυο φορές. Άνοιξε και προς μεγάλη της έκπληξη ήταν αυτός. Ήρθε να της ζητήσει συγνώμη και να την παρακαλέσει να τον αφήσει να γυρίσει. Της είχε φέρει και ροζ τριαντάφυλλα. Η Αγάπη αφού ξεπέρασε το σοκ πήρε τα λουλούδια, έκλεισε την πόρτα και τα έβαλε σε ένα ωραίο βάζο στην κουζίνα. Κάθισε ξανά στην καρέκλα και συνέχισε να πίνει το καφέ με άρωμα καραμέλα. Πήρε αγκαλιά το ξανθό κουταβάκι και το φίλησε. Είχε καιρό να νιώσει έτσι.

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Οι άνθρωποι στις κορνίζες

Χαρτιά πεταμένα στο διάδρομο, καφές χυμένος  και σκόνη στο πάτωμα.Μόνο τα ξεθωριασμένα από το χρόνο χαμόγελα παραμένουν στις κορνίζες σχεδόν άθικτα. Όλα τα χαμόγελα έχουν σβήσει και όλοι αυτοί που χαμογελούσαν κάποτε έχουν πια πεθάνει. Πέρασε αυτός ο χείμαρρος και τα κατέστρεψε όλα. ότι όμορφο είχε αυτό το υπέροχο σπίτι. Τους γελαστούς ανθρώπους, τις όμορφες φωτογραφίες τους, τα φρέσκα λουλούδια. Ήρθε εκείνος όμως και τα σκότωσε όλα.Τα κατέστρεψε και τώρα πια αντί για τους χαμογελαστούς ανθρώπους στο σπίτι κατοικούν βρωμερά ποντίκια που τρέφονται από οτιδήποτε ωραίο υπήρχε στο σπίτι. Το μόνο που απέμεινε είναι οι χαμογελαστές φωτογραφίες εκείνων των ανθρώπων που κάποτε πάλευαν για τη δημοκρατία την ολοκληρωτική και πραγματική ισότητα για την ομορφιά της γαλάζιας θάλασσας και των πράσινων βουνών, που κάποτε πάλευαν για την ομορφιά της διαφορετικότητας και την ασχήμια της βίας. Εκείνοι λοιπόν οι άνθρωποι ερωτεύονταν και αγαπούσαν κάθε τι γύρω τους. Ερωτεύτηκαν τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, την τέχνη, τη φύση, τον άνθρωπο έτσι όπως είναι. Πάλεψαν να γιατρέψουν εκείνους τους ανθρώπους που δεν μπορούσαν να δουν την ομορφιά της διαφορετικότητας και την έβλεπαν σαν κάτι άσχημο. Δεν την ήθελαν γιατί φοβόντουσαν αυτό που έβλεπαν μα δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Οι χαμογελαστοί άνθρωποι προσπάθησαν να τους αποτρέψουν από τη βία αλλά το μικρόβιο του φασισμού τους τύφλωνε και τους έκανε να φαντάζονται παντού εχθρούς γύρω τους έτσι, προσπαθούσαν να εξοντώσουν και τους χαμογελαστούς ανθρώπους. Γιατί τους ενοχλούσε που εκείνοι ήταν ελεύθεροι ενώ αυτοί οι ίδιοι φυλακισμένοι στις δικές τους σάπιες σκέψεις και ιδεολογίες. Το μικρόβιο αυτό εξελίχτηκε και μόλυνε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους. Οι ελεύθεροι άνθρωποι συνέχισαν να φωνάζουν για το μεγαλείο της δημοκρατίας, την ομορφιά της ισότητας, τη ντροπή της βίας. Οι μολυσμένοι από τους ιούς του φασισμού και του ρατσισμού είχαν χάσει την ανθρωπιά τους. Έμοιαζαν πλέον με βρωμερά ποντίκια που κατέστρεφαν τα πάντα γύρω τους. Οι άνθρωποι στις κορνίζες φυλακίστηκαν και έχασαν την ελευθερία τους. Τα ποντίκια προσπαθούσαν να τους καταστρέψουν μα δεν μπορούν γιατί προστατεύονται απ'όλα αυτά που διακήρυσσαν. Γιατί οι εικόνες τους είναι πολύ περισσότερο μια εικόνα από το λαμπρό μέλλον παρά από το όμορφο αλλά άδοξο παρελθόν. Γιατί οι συνεχιστές αυτών των χαμογελαστών ανθρώπων θα σκοτώσουν όλα τα ποντίκια και θα καθαρίσουν το σπίτι ώστε να γίνει και πάλι όμορφο και λαμπερό.

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Το πάθος των εραστών


Είπε πώς δεν θα σε πληγώσει μα ήξερες πως δεν λέει την αλήθεια. Κι αυτό όχι γιατί δεν σε αγάπησε ή δεν νοιάζεται για εσένα αλλά γιατί είναι άνθρωπος με πάθη και αδυναμίες. Και διαφορετικές επιθυμίες από τις δικές σου και διαφορετικό τρόπο σκέψης. Έτσι ήταν απολύτως φυσιολογικό να σε πληγώσει άθελα του και γι'αυτό δεν τον πίστεψες κι ας του χαμογέλασες γλυκά κι ας του έδωσες κι εσύ την ίδια ψευδή υπόσχεση: "ούτε κι εγώ αγάπη μου". Λέγατε ψέμματα ο ένας στον άλλον και προσποιούσασταν πως δεν το ξέρετε. Εγώ ξέρω όμως τι σας ωθούσε σε αυτές τις δηλώσεις. Δεν ήταν η αγάπη γιατί ήταν νωρίς, δεν ήταν καν το ενδιαφέρον που είχατε ο ένας για τον άλλον. Επρόκειτο για το υπέρμετρο πάθος σας. Το πάθος εκείνο των εραστών που στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλον και γίνονται ένα με τον πιο μοναδικό τρόπο. Πεταμένα σατέν σεντόνια και κόκκινο κραγιόν, μελανιές στο λαιμό και νυχιές στην πλάτη, μαύρη δαντέλα και άρωμα στο δωμάτιο. Αυτό το πάθος που μόνο ανάμεσα σε δυο εραστές θα μπορούσε να γίνει η αιτία τόσο μεγάλων ψευδών υποσχέσεων. Νέοι εραστές, παιδιά της σελήνης και φίλοι των ρόδων συνοδοιπόροι της ερωτικής μουσικής θύτες και θύματα μεγάλων υποσχέσεων.Εκείνο μόνο σας ένωνε, αυτό που καλύπτει το μυαλό,παραμερίζει τη λογική, σκιάζει το εγώ μα αγκαλιάζει το ένα.Αυτό είναι το πάθος των εραστών..

Μαμά

Εκείνη που είναι κουβέρτα και ασπίδα και γλυκιά μυρωδιά και όνειρο κάποιας νύχτας μακρινής που το είχα δει πριν την αγγίξω με τα δυο μικρά χεράκια μου κάποτε και με ταΐσει από το σώμα της και μου χαϊδέψει τα πρώτα μαλλάκια μου και ορκιστεί ότι δεν θα αφήσει ποτέ κανέναν να με πειράξει. Εκείνη που είναι το πρώτο μου σπίτι και με προφυλάσσει και μου χαρίζει την πιο μοναδική φιλοξενία. Εκείνη που μου δίνει όλο της τον εαυτό χωρίς να της το ζητήσω, που με όταν κοιμάμαι κάθεται και με κοιτά πότε χαμογελώντας και πότε αγωνιώντας. Εκείνη που φώναξα πρώτη φορά. "Μαμά" και αυτή συγκινήθηκε και με αγκάλιασε σφιχτά πάνω της. Η πιο μοναδική γυναίκα που με καμάρωνε σε κάθετί και θεώρησε μεγάλο κατόρθωμα όταν ζωγράφισα πρώτη φορά, όταν έγραψα το όνομα μου πρώτη φορά και όταν έμαθα να κάνω ποδήλατο χωρίς τα βοηθητικά ροδάκια. Όταν έγραψα το πρώτο παραμύθι μου,όταν πήρα τους πρώτους καλούς βαθμούς όταν πέρασα στη σχολή μου. Η γυναίκα που ήταν εκεί όταν έκλαιγα το βράδυ επειδή φοβόμουν, όταν πονούσα από τις ωτίτιδες, όταν χάσαμε τον μπαμπά μου, όταν περνούσα την εφηβεία μου και ξεσπούσα πάνω της, όταν ένιωσα αυτή την απεριόριστη χαρά που πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Ο μόνος λόγος που αναρτώ όλα αυτά τα λόγια είναι για να εκφράσω σε αυτή τη μοναδική μαμά πόσο πόσο πόσο πολύ την αγαπάω. Όταν κάτι που αγαπάς τόσο πού εκτίθεται σε κίνδυνο προσπαθείς να το προστατεύσεις. Αυτό θα κάνω λοιπόν κι εγώ.

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

Οι λάνθασμένες επιλογές


"Αγαπημένη X,
Αυτή τη στιγμή που γράφω τούτο εδώ το γράμμα θέλησα να σου πω πως το μοναδικό πράγμα που με ευχαριστεί είναι η θέα του Ιονίου που απλώνεται μπροστά μου. Λυπάμαι για τα συναισθήματα που προκάλεσα σε εκείνους που αγαπούσα ή ακόμη χειρότερα με αγαπούσαν και τους πρόδωσα. Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό, δεν ξέρω τι με έπιασε και γιατί ενώ αγαπώ τόσο πολύ τους ανθρώπους τους κάνω να φεύγουν μακριά μου.. Έκανα τις λάθος επιλογές. Σε όλα. Στις σπουδές, στη δουλειά, στις φιλίες, στον έρωτα.. Άφησα τον έρωτα να πετάξει μακριά από εμένα και όσο και αν προσπάθησα μετά αυτός δεν γύρισε κοντά μου. Έχασε το δρόμο του και ταυτόχρονα με έκανε να χάσω και εγώ τη φωνή μου για να προσελκύσω έναν άλλον, νέο έρωτα.
Μόνο εσύ έμεινες. Μείνε μαζί μου μέχρι το τέλος. Νοερά τουλάχιστον. Η μόνη μου φίλη, η μόνη μου ερωμένη, το ξεχωριστό στήριγμα. Ξέρω τι θα μου έλεγες αν το άκουγες και δεν το διάβαζες όπως κάνεις τώρα. Να κάνω υπομονή και να παλέψω για τη ζωή. Γιατί η ζωή είναι δώρο ανεκτίμητο. Η αρρώστια φίλη μου προχωράει όλο και περισσότερο. Χάνω τον εαυτό και το σώμα μου. Αυτό είναι που δεν μπορώ να βλέπω. Ανέκαθεν με τρόμαζαν οι αλλαγές. Ξέρω πως θα σε πληγώσω αβάσταχτα με την απόφαση μου αυτή. Αλλά είναι η τελευταία μου επιλογή. Ελπίζω να είναι σωστή. Δεν το κάνω μόνο για εμένα αλλά και για σένα. Η εικόνα μου δεν έχει αλλοιωθεί ακόμη. Και αυτή την εικόνα θέλω να έχεις για πάντα. Νιώθω αδυναμία. Σχεδόν μπορώ να ακούσω το θάνατο να περνάει από δίπλα μου. Προσπάθησε να καταλάβεις. Ελπίζω για μια και μοναδική φορά να επιλέξω το σωστό.Έχω γίνει ένα με τη θάλασσα. Δεν ήθελα να φύγεις και εσύ από κοντά μου. Δεν ήθελα να βασανιστείς με την αρρώστια μου. Σ'αγαπάω φίλη μου"
Για πάντα κοντά σου η Α.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Ο χαμένος ρομαντισμός(λόγια ψευτοεπαναστατών)


Έχασα το μεγαλύτερο μέρος της ρομαντικής πλευράς του εαυτού μου τόσο γρήγορα και άδοξα χωρίς να προλάβω να καταλάβω το πότε. Θεώρησα πως υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα από τη ρομαντική Βιβή που αγαπά το Παρίσι και τις ρομαντικές ιστορίες εποχής. Εγώ άφησα πίσω μου ένα μέρος μου που τόσο αγαπώ και δεν μίλησα άλλη φορά από την τωρινή. Δεν είχα απαίτηση να κάνεις το ίδιο. Το εύχομαι και το ζητώ μα σε αφήνω να επιλέξεις ανάμεσα στην αδιαφορία με τα μεγάλα λόγια περί αναρχίας και καταστροφολογίας και την πραγματική δράση που σου είναι τόσο άγνωστη κι ας μιλάς συνεχώς για τα ανύπαρκτα κατορθώματά σου. Εσύ επιλέγεις το πρώτο. Βλέπεις, είναι πιο ακίνδυνο, πιο ανώδυνο και σίγουρα πιο εύκολο από τη δράση. Κάνεις την επιλογή σου και εγώ τη δική μου, μα ελπίζω να σταματήσεις να θεωρείς πως θα αλλάξεις τον κόσμο με τις δηλώσεις μόνος σου. Μη λες μεγάλα λόγια. Τα μεγάλα λόγια πρέπει να λέγονται από Μεγάλους ανθρώπους. Μη μιλάς για έννοιες που δεν έχεις κάτσει να σκεφτείς τι είναι. "Αγάπη", "Ελευθερία", "Δικαιοσύνη" και πάει λέγοντας... Θέλω να το καταλάβεις, θέλω πάρω πίσω το μέρος του ρομαντισμού μου που έχασα και να γίνω και πάλι η Βιβή που αποζητάει το ρομαντισμό σε κάθε μεριά της ζωής της. Μου λείπει, μα θα συνεχίσω και θα περιμένω μέχρι να τον ξαναβρώ!

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Οι λεκέδες και η επανάσταση

Φοβάμαι τον πόλεμο, μα αν χρειαστεί θα πολεμήσω. Θα πολεμήσω πρώτα για τη χαμένη μου αξιοπρέπεια και έπειτα για να μην χαθεί καμιά άλλη από εδώ και πέρα. Απεχθανόμουν τη βία και ακόμα δεν νιώθω τελείως έτοιμη να την ασκήσω, μα ύστερα σκέφτομαι ότι για να παλέψεις με κάποιον δεν γίνεται να παλεύετε σε διαφορετικές θέσεις. Ή αυτός πρέπει να γίνει σαν εσένα ή εσύ να φερθείς όπως σου φέρεται αυτός. Έτσι, αφού αυτοί δεν γίνονται σαν εμένα, θα κατέβω εγώ και όσο και αν φοβάμαι θα κάνω ότι μπορώ για να τους σταματήσω. Φοβάμαι τις απώλειες και το αίμα. Μα περισσότερο φοβάμαι αυτά που θα συνεχίσουν αν εγώ προσκολλώ στους φόβους των απωλειών μου.Το ξέρω πως ο στόχος είναι κοινός. Αλλά ο καθένας βαράει σε άλλο σημείο και ο τοίχος δεν πρόκειται να πέσει ποτέ έτσι. Το πολύ πολύ να γίνει καμιά ρωγμή μα τίποτε παραπάνω. Εγώ είμαι εδώ, εσύ εσύ εκεί, κάποιοι άλλοι παραπέρα παλεύουν επίσης μόνοι τους. Μπορεί να καταλαβαίνουν και εκείνοι τη ματαιότητα αυτού που κάνουμε όλοι μας. Αλλά βαράνε όλοι μονάχοι τους μήπως σταθούν τυχεροί και ανοίξουν εκείνοι πρώτοι μια τρύπα στον τοίχο. Αλλά ο τοίχος είναι σκληρός και μεγάλος και δεν θα πέσει έτσι. Αν όμως επικεντρωθούμε όλοι σε ένα σημείο και με συντονισμένη προσπάθεια τότε θα ανοίξουμε εύκολα την τρύπα και ο πόλεμος θα αρχίσει. Όλοι μας ως μέρη του συστήματος οφείλουμε να διορθώνουμε τα λάθη μας. Σαν τους σκληρούς λεκέδες βλέπω αυτά τα λάθη. Έχουν λεκιάσει το ρούχο και δεν λένε να φύγουν. Μα θα φύγουν κάποια στιγμή. Δεν ξέρω τι θα κάνω και πόσο καιρό θα μου πάρει, μαζί όμως με τους υπόλοιπους οι λεκέδες θα φύγουν από το ρούχο μου και αυτό θα γίνει και πάλι καθαρό!

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Ο πόνος


Όποιος έχει νιώσει πόνο αντιλαμβάνεται γιατί μιλάω.. Όταν μπορείς να νιώθεις βαθύ πόνο, συγκίνηση ή συμπόνια τότε είσαι ένας άνθρωπος πραγματικός. Ο πόνος κυριεύει το σώμα σου και το μυαλό σου. Και όμως είναι το μεγαλύτερο αγαθό. Γιατί είναι η έξαρση του πιο βαθιού συναισθήματος. Της Αγάπης. Όταν μπορούμε να αγαπάμε πραγματικά, μπορούμε να νιώσουμε και πόνο. Και όταν νιώθουμε πόνο, θα πει πως είμαστε αγνοί. Αν δεν υπήρχε ο πόνος δεν θα ευσταθούσε και η αγάπη η ολοκληρωμένη και πραγματική. Ο πόνος σε όλες του τις εκφάνσεις βρίσκεται εκεί για να μας προειδοποιεί, να μας υπενθυμίζει
αυτά που ξεχνάμε.
Γιατί ο πόνος εξαγνίζει το σώμα και τη ψυχή μας και μας φέρνει πιο κοντά στο θείο. Γιατί μετά το πέρας του πόνου, η ψυχή σου θα είναι πιο καθαρή από ποτέ και το πνεύμα σου θα έχει εξοπλιστεί με μια απερίγραπτη δύναμη αφού κατόρθωσε να αντέξει τον πόνο που πέρασε. Δεν πρέπει να προσπαθούμε να αποφύγουμε τον πόνο, έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφευκτος. Εξάλλου είναι γνωστό πως πιο επικίνδυνο κι από τον ίδιο τον πόνο είναι όσα είμαστε ικανοί να κάνουμε για να τον αποφύγουμε.