Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Οι λεκέδες και η επανάσταση

Φοβάμαι τον πόλεμο, μα αν χρειαστεί θα πολεμήσω. Θα πολεμήσω πρώτα για τη χαμένη μου αξιοπρέπεια και έπειτα για να μην χαθεί καμιά άλλη από εδώ και πέρα. Απεχθανόμουν τη βία και ακόμα δεν νιώθω τελείως έτοιμη να την ασκήσω, μα ύστερα σκέφτομαι ότι για να παλέψεις με κάποιον δεν γίνεται να παλεύετε σε διαφορετικές θέσεις. Ή αυτός πρέπει να γίνει σαν εσένα ή εσύ να φερθείς όπως σου φέρεται αυτός. Έτσι, αφού αυτοί δεν γίνονται σαν εμένα, θα κατέβω εγώ και όσο και αν φοβάμαι θα κάνω ότι μπορώ για να τους σταματήσω. Φοβάμαι τις απώλειες και το αίμα. Μα περισσότερο φοβάμαι αυτά που θα συνεχίσουν αν εγώ προσκολλώ στους φόβους των απωλειών μου.Το ξέρω πως ο στόχος είναι κοινός. Αλλά ο καθένας βαράει σε άλλο σημείο και ο τοίχος δεν πρόκειται να πέσει ποτέ έτσι. Το πολύ πολύ να γίνει καμιά ρωγμή μα τίποτε παραπάνω. Εγώ είμαι εδώ, εσύ εσύ εκεί, κάποιοι άλλοι παραπέρα παλεύουν επίσης μόνοι τους. Μπορεί να καταλαβαίνουν και εκείνοι τη ματαιότητα αυτού που κάνουμε όλοι μας. Αλλά βαράνε όλοι μονάχοι τους μήπως σταθούν τυχεροί και ανοίξουν εκείνοι πρώτοι μια τρύπα στον τοίχο. Αλλά ο τοίχος είναι σκληρός και μεγάλος και δεν θα πέσει έτσι. Αν όμως επικεντρωθούμε όλοι σε ένα σημείο και με συντονισμένη προσπάθεια τότε θα ανοίξουμε εύκολα την τρύπα και ο πόλεμος θα αρχίσει. Όλοι μας ως μέρη του συστήματος οφείλουμε να διορθώνουμε τα λάθη μας. Σαν τους σκληρούς λεκέδες βλέπω αυτά τα λάθη. Έχουν λεκιάσει το ρούχο και δεν λένε να φύγουν. Μα θα φύγουν κάποια στιγμή. Δεν ξέρω τι θα κάνω και πόσο καιρό θα μου πάρει, μαζί όμως με τους υπόλοιπους οι λεκέδες θα φύγουν από το ρούχο μου και αυτό θα γίνει και πάλι καθαρό!

4 σχόλια:

  1. Φοβάμαι τον πόλεμο, μα αν χρειαστεί θα πολεμήσω.

    ΕΔΩ τα είπες όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτή η φράση ήταν ο πυρήνας της σκέψης μου όταν έγραφα αυτό το κείμενο. Νομίζω εξάλλου ισχύει και για τους περισσότερους που θέλουν κάτι καλύτερο για την κοινωνία μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή