Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Μαμά

Εκείνη που είναι κουβέρτα και ασπίδα και γλυκιά μυρωδιά και όνειρο κάποιας νύχτας μακρινής που το είχα δει πριν την αγγίξω με τα δυο μικρά χεράκια μου κάποτε και με ταΐσει από το σώμα της και μου χαϊδέψει τα πρώτα μαλλάκια μου και ορκιστεί ότι δεν θα αφήσει ποτέ κανέναν να με πειράξει. Εκείνη που είναι το πρώτο μου σπίτι και με προφυλάσσει και μου χαρίζει την πιο μοναδική φιλοξενία. Εκείνη που μου δίνει όλο της τον εαυτό χωρίς να της το ζητήσω, που με όταν κοιμάμαι κάθεται και με κοιτά πότε χαμογελώντας και πότε αγωνιώντας. Εκείνη που φώναξα πρώτη φορά. "Μαμά" και αυτή συγκινήθηκε και με αγκάλιασε σφιχτά πάνω της. Η πιο μοναδική γυναίκα που με καμάρωνε σε κάθετί και θεώρησε μεγάλο κατόρθωμα όταν ζωγράφισα πρώτη φορά, όταν έγραψα το όνομα μου πρώτη φορά και όταν έμαθα να κάνω ποδήλατο χωρίς τα βοηθητικά ροδάκια. Όταν έγραψα το πρώτο παραμύθι μου,όταν πήρα τους πρώτους καλούς βαθμούς όταν πέρασα στη σχολή μου. Η γυναίκα που ήταν εκεί όταν έκλαιγα το βράδυ επειδή φοβόμουν, όταν πονούσα από τις ωτίτιδες, όταν χάσαμε τον μπαμπά μου, όταν περνούσα την εφηβεία μου και ξεσπούσα πάνω της, όταν ένιωσα αυτή την απεριόριστη χαρά που πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Ο μόνος λόγος που αναρτώ όλα αυτά τα λόγια είναι για να εκφράσω σε αυτή τη μοναδική μαμά πόσο πόσο πόσο πολύ την αγαπάω. Όταν κάτι που αγαπάς τόσο πού εκτίθεται σε κίνδυνο προσπαθείς να το προστατεύσεις. Αυτό θα κάνω λοιπόν κι εγώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου