Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Η χειρότερη ανάμνηση της Κ.

Νομίζω ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή τη σκηνή όσο και παρακαλάω να τη ξεχάσω.Χαράκτηκε τόσο βαθιά στο μυαλό μου, η ψυχή μου σκοτείνιασε τόσο που μετά από τόσα χρόνια πονάω όταν το σκέφτομαι. Εκείνος απέναντι μου. Ένας δρόμος κι εγώ να τον κοιτάζω χαμογελώντας. 
  Ένα κόκκινο αυτοκίνητο, υψηλή ταχύτητα κι εκείνος στο δρόμο. Σ' ένα δευτερόλεπτο άλλαξαν όλα. Δεν πρόλαβα ποτέ να καταλάβω πως έγινε. Τη μια στιγμή ήταν εκεί, απέναντι και μου χαμογελούσε την άλλη είχε εκσφενδονιστεί πολλά μέτρα παραπέρα. Το βλέπω μπροστά μου, αλλά αποκλείεται να συμβαίνει αυτό σε Αυτόν. Εκείνος ήρθε για να βγούμε. Δεν συμβαίνει αυτό που βλέπω. Το μυαλό μου αρνείται πεισματικά να πιστέψει αυτό που του λένε τα μάτια μου. Έχω παγώσει. Δεν ακούω τα κορναρίσματα, ούτε τους ανθρώπους που ουρλιάζουν δίπλα μου. Εμένα το βλέμμα μου έχει σταματήσει στο σημείο που πέρασε το κόκκινο αυτοκίνητο.
 Κάποια στιγμή τα πόδια δεν υπακούν στη στασιμότητα του μυαλού μου. Τρέχουν κοντά του. Αίμα παντού. Θα ξυπνήσει σίγουρα, αποκλείεται να έπαθε τίποτα. Αυτός είναι νέος. Είναι παιδί, δεν μπορεί να πάθει τίποτα. Κλαίω. Κλαίω πάρα πολύ. Δεν μπορώ να ελέγξω το σώμα μου. Παραλύω δεν το αντέχω αυτό που βλέπω. Ακούω τη σειρήνα του ασθενοφόρου. Του ψιθυρίζω :" μη φοβάσαι, αύριο θα είσαι μια χαρά, είμαι εδώ πέρα δίπλα σου" Είμαι μέσα στο ασθενοφόρο. Παρακολουθώ βουβή. Ακόμα και τότε δεν καταλαβαίνω τίποτα. Το μυαλό μου αρνείται να πιστέψει αυτά που του ουρλιάζουν όλες οι αισθήσεις. Άρνηση Άρνηση.Άρνηση.
 Τους βλέπω να προσπαθούν να τον γυρίσουν. Δεν γυρνάει όμως. Είναι πεισματάρης. Θέλει τρόπο για να τον πείσεις. Μη φεύγεις. Μη φεύγεις σήμερα γαμώτο... Κρύα, λευκά χεράκια και κόκκινο ξεραμένο αίμα.
  Δεν θέλω να θυμάμαι. Όταν έφυγε έφυγαν μαζί του τόσα πολλά πράγματα. Έφυγαν όλα τα σ'αγαπώ μου, όλα τα χαμόγελα, σκλήρυνε η καρδιά μου γιατί μέσα της ήταν χαραγμένο το όνομά του. Με  θυμάμαι να λέω το όνομα του συνέχεια από μέσα μου. Καλύτερα να μην τον γνώριζα ποτέ. Καλύτερα να ήμουν εγώ στη θέση του. Να έφευγα πριν και να μην τον έβλεπα να χάνεται μπροστά μου. 
  Εννέα χρόνια μετά, δεν πέρασε μέρα που να μην τον σκέφτηκα. Άργησα που ξανάπα σ'αγαπώ αλλά αυτός είναι εκεί. Χαραγμένος στην καρδιά μου.

4 σχόλια:

  1. Τρομακτικό αυτό που σου συνέβη.
    Είναι δύσκολο να χάνεις τον άνθρωπο σου.
    Οι αναμνήσεις πονάνε ...κυριολεκτικά.
    Μετά από εννέα χρόνια αγάπησες και αυτή είναι η ζωή.
    Δεν ξεχνάμε, αλλά προχωράμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευτυχώς η ιστορία δεν είναι βιωματική. Αλλά έχεις απόλυτο δίκιο. Η ζωή προχωράει χωρίς να ξεχνάει...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βιβη μου ηταν τοσο ζωντανη η περιγραφη σου που κ εγω νομιζω πως την εχεις βιωσει. χαιρομαι που δεν εχεις βιωσει κατι τοσο ασχημο αλλα χαιρομα επισης που μπορεις να γραψεις τοσο ζωντανα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καταρχάς να σ'ευχαριστήσω για ακόμη μια φορά για τα όμορφα σου λόγια. Η αλήθεια είναι πως μόνο στη σκέψη μιας τέτοιας εμπειρίας τρελαίνομαι.. Συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση, καλό μηνα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή