Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Μέχρι την ανατολή

Μην με εγκαταλείψεις απόψε εαυτέ μου. Τόσα χρόνια μου έμεινες πιστός. Απόψε σε χρειάζομαι. Σε χρειάζομαι πολύ... Μείνε εδώ, θα κάνω ότι σου αρέσει, δεν θα σε δυσαρεστήσω καθόλου. Θα σου φτιάξω μια λίστα με jazz μουσική και θα αφήσω μπροστά σου ένα άδειο ποτήρι και ένα γεμάτο μπουκάλι κόκκινο κρασί. Θα σ'ανάψω και τα κεριά που τα 'χα για εκείνον. Απόψε θα τ'αφήσω να καούν όλη τη νύχτα, τα κεριά θα λιώνουν μέχρι την ανατολή.
  Έπειτα θα τα σβήσω και ζαλισμένη θα ξαπλώσω στο ξέστρωτο κρεβάτι. Απόψε δεν θα μ'αφήσεις όσο κι αν το θες.
 Θα κάνεις ότι σου πω εγώ. Θα απολαύσεις τη δική μου συντροφιά μονάχα δεν θα αναζητήσεις καμία άλλη μάταιη παρέα. Είναι δικό μας θέμα μονάχα τούτο εδώ και δικό μας θα παραμείνει και μετά την ανατολή.
   Είναι όμορφη βραδιά η σημερινή, βλέπεις τα αστέρια στον ουρανό από το μικρό παραθυράκι, ακούς μακρινές τις φωνές αυτών που δεν νιώθουν εσένα εαυτέ μου, εμένα... Θα το κλείσω το παραθυράκι, θα τραβήξω και την κουρτίνα για να κάνω την ατμόσφαιρά πιο οικεία, ακόμη λίγο πιο προσωπική.
 Έχουμε ο ένας τον άλλον. Απόψε η νύχτα είναι μεγάλη μα θα περάσει γρήγορα. Στο υπόσχομαι. Εσύ θα μου θυμίσεις όλα εκείνα που είχα ξεχάσει από εσένα κι έπειτα εγώ θα σου υποσχεθώ πως θα γυρίσω πίσω σε καθένα από αυτά που τόσο εύκολα λησμόνησα. Αχ εαυτέ μου...θα με συγχωρέσεις άραγε ποτέ που δεν σε άκουγα; Να ξερες μόνο πόσο μετάνιωσα που έβαλα την άλλη φωνή πάνω από τη δικιά μας.. Απόψε γύρισα όμως και δεν θα ξαναφύγω μακριά σου. 
  Σ'έχασα και δεν είμαι σίγουρη αν τώρα είσαι όπως ήσουν, δεν είμαι σίγουρη αν είμαι όπως ήμουν. Αν θα γίνω όπως πριν. Γιατί μεγάλωσα, γιατί με άλλαξαν. Μας κοιτάζω στον καθρέφτη, αλλοιώθηκες αλλά θα προσπαθήσουμε να γίνουμε όπως πρώτα. Μαζί, όπως πάντα, η πιο σταθερή σχέση στη ζωή μας. Δεν νιώθω λογική μέσα μου, από εσένα εξαρτάται για να μη χαθώ και πάλι.   Μη με φοβάσαι κι εγώ θα προσπαθήσω να μη σε φοβηθώ...

4 σχόλια:

  1. Πολύ όμορφο το κείμενο σου Βιβή. Πολλές φορές ή μάλλον τις περισσότερες φορές εκείνος με τον οποίον δεν έχουμε καλές σχέσεις ή και καθόλου σχέσεις είναι εκείνος ο άγνωστος που ζει μέσα μας. Ο εαυτός μας.
    Εγώ τουλάχιστον όταν γράφω έχω την αίσθηση ότι γράφω κατ'εντολήν του. Θέλει βλέπεις να βγει προς τα έξω. Χρόνια κλεισμένος στα σκοτάδια των πτυχών της ψυχής, απαιτεί να βγαίνει κι αυτός στο φως.
    Μου άρεσε ιδιαίτερα ο διάλογός σου συτός!
    Και γράφεις πολύ ελκυστικά! Καλό σου βράδυ Βιβή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ'ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Έτσι είναι ο εαυτός, εχθρός και σύμμαχος ταυτοχρόνως.. Καλό βράδυ και σ'εσένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συνηθίζουμε να κατηγορούμε τον..... εαυτό μας για διάφορα.
    Τεμπέλη τον ανεβάζουμε,κακομαθημένο τον κατεβάζουμε!
    Ποτέ όμως δεν προσπαθούμε να τον καταλάβουμε!
    Ενώ φωνάζει να του ρίξουμε έστω μια ματιά,να τον αγαπήσουμε,να του κάνουμε παρέα, εμείς εκεί στην γκρίνια μας.
    Όταν προσπαθήσουμε να κάνουμε έναν ειλικρινή διάλογο μαζί του(σαν τον δικό σου καλή ώρα),θα ανακαλύψουμε ότι μπορεί να γίνει η καλύτερη παρέα μας,το φιλαράκι μας.
    Αν τον κεράσουμε δε και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί,θα γίνει χαλί να τον πατήσουμε!
    Πολύ όμορφο το κείμενο σου!
    Με συγκίνησε!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χαίρομαι που σε συγκίνησε, αυτή η δεύτερη φωνούλα μέσα μας που πάντα μας μιλά αλλά πολλές φορές δεν την ακούμε, έχει πολλά μυστικά να μας πει αν της το επιτρέψουμε..
    Φιλάκια πολλά και σ'εσένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή