Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Μέσα από τον φακό

Απόψε ξεφύλλισα το άλμπουμ με τις φωτογραφίες μου. Όλες αυτές τις φωτογραφίες που με τραβούσες πριν ή μετά. Πότε και πότε και κατά τη διάρκεια. Ένιωθες ότι θα με κρατούσες δικιά σου έτσι. Και εν μέρει είχες δίκιο. Αυτές οι πόζες, αυτό το βλέμμα και η ιστορία της κάθε φωτογραφίας είναι ολότελα δικά σου.
Δεν ήμουν εξοικειωμένη με τέτοιες φωτογραφίες. Με εξοικείωσες στα παιχνίδια σου και έτσι πήρες κάτι ακόμα. Κάπου κάπου μάλιστα με έκανες να νιώθω επαγγελματίας και πόζαρα συνέχεια για σένα, για να προσθέσουμε ακόμα μια φωτογραφία στο γκρίζο άλμπουμ.
 Σε σένα μεγάλε φωτογράφε και πρώην αγαπημένε μου χρωστάω πολλά,πάρα πολλά. Γιατί έβγαλες από μέσα μου τη γυναικεία πλευρά μου. Σε πλήρωσα βέβαια δίνοντας σου ανεπιστρεπτί κομμάτια δικά μου αλλά αυτό που μου έκανες εσύ με κάθε φωτογραφία με εξοικείωνε με στοιχεία μου που δεν τα είχα προσέξει ποτέ.
 Κάθε φωτογραφία μου και μια ιστορία. Κάθε φορά όλο και πιο διαφορετική, πιο εξοικειωμένη με το σώμα και τις σκέψεις. Ο φακός άλλαζε συνεχώς τον τρόπο που έβλεπα εσένα, τον τρόπο που έβλεπα το πάτωμα ή τα σεντόνια μου.
 Με άλλαξε πολύ αυτή η μανία σου με τις φωτογραφίες.Τώρα πια απέμεινε να αναρωτιέμαι γιατί  αφού το έβλεπα αυτό δεν σε φωτογράφισα κι εγώ. Να σε κάνω να δεις διαφορετικά τον εαυτό σου. Σιγά σιγά, με άλλη πόζα κάθε φορά. Να δεις διαφορετικά τον έρωτα κι εμένα. Όπως τα είδα κι εγώ. Να δεις διαφορετικά τα μέρη της ηδονής σου και να σκέφτεσαι ξανά και ξανά την έκφραση του προσώπου μου όταν θα σε τράβαγα φωτογραφίες κάθε φορά που θα έκλεινες τα μάτια σου. Θα ήθελα όταν είσαι μόνος σου να  σκέφτεσαι τα χέρια μου όταν σε στήνουν για να σε φωτογραφίσουν. Θα ήθελα να έβλεπα το πρόσωπο σου όταν θα κοιτούσε τις φωτογραφίες που θα είχα τραβήξει, θα ήθελα να ήξερα τι σκέφτεσαι εσύ όταν μου λες πώς να ποζάρω.
 Τι γίνεται στο μυαλό σου φωτογράφε με το κόκκινο γενάκι; Νομίζω έγινες ένα με τον φακό σου. Με έβλεπες από απόσταση ασφαλείας. Με ζάλιζες και με υπνώτιζες με το στιγμιαίο φλας σου, και μετά μου έλεγες πως ήθελες να σου ποζάρω αυτή τη φορά. Επέλεγες ποιες στιγμές με ήθελες και εγώ σε υπάκουα υπνωτισμένα γιατί μπορεί καταβάθως να το καταλάβαινα αλλά να μην ήθελα να μου το πω. Αχ αυτός ο φακός...Το μόνο που με φοβίζει είναι πως τώρα που οι δρόμοι χώρισαν, εγώ αποζητάω ακόμα να με βλέπουν που και που μέσα από κάποιον φακό έτσι όπως με έβλεπες εσύ.Παρ'όλα αυτά φοβάμαι να το ζητήσω, γιατί κυρίως αυτό που αγάπησα ήταν αυτό που με έκανες να είμαι κάθε φορά που με τράβαγες μια φωτογραφία..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου