Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Στην καλύτερη φάση της μέθης

Θα θελα μονάχα να μπαίναμε σ'ένα αυτοκίνητο και να μην είχαμε προορισμό. Να οδηγούσαμε δίχως κατεύθυνση. Και όταν επιτέλους ξεμέναμε απο βενζίνη να είμαστε μπροστά από μια λίμνη δίπλα σε δάσος. Και αφού με αγκάλιαζες σφιχτά να μου λεγες πόσο πολύ με αγαπάς. Και αφού μου ορκιζόσουν στη θεικότητα που εκτείνεται μπροστά μας ότι δεν μου λες ψέμματα, θα σου φιλούσα τα χέρια σου και θα σου τα ζέσταινα γιατί θα ήταν παγωμένα.

Θα θελα να διαβάζω τη σκέψη των άλλων μα πιο πολύ τη δικιά σου σκέψη. Σε ξέρω τόσο καλά που και χωρίς να έχω υπερφυσική ικανότητα μπορώ να ξέρω τι σκέφτεσαι. Αλλά θα θελα να είμαι μέσα στο μυαλό σου και να μαθαίνω πρώτη κάθε σου σκέψη πριν καν δημιουργηθεί. Και ύστερα θα ήθελα να είμαι εγώ μέσα στην κάθε σκέψη σου. Να αγκαλιάσω το μυαλό σου όπως αγκαλιάζω τους ώμους σου όταν κρυώνεις.

Θα θελα να έχεις κι εσύ μια υπερφυσική δύναμη και να διακτινίζεσαι όποτε μου λείπεις. Χωρίς καν να σου το πω. Να έρχεσαι λιγάκι να με φιλάς και να με κρατάς σφιχτά πάνω στο σώμα σου. Κι εγώ να σε μυρίζω και να ηρεμώ. Αυτό θα θελα. Να ηρεμώ πάνω σου και μαζί σου.

Θα θελα να μη χωρίσουμε ποτέ. Κι αν ακόμα αυτό γίνει να γυρίσουμε πίσω και να είμαστε πάλι μαζί.
Θα θελα να μην είχα πιει και να τα λέω όλα αυτά. Είμαι στο αγαπημένο μου σημείο τώρα. Ζάλη και πολλή, πολλή ευφορία που κάπου κάπου έρχεται κι αυτή η έντονη μελαγχολία. Η καλύτερη φάση της μέθης. Δεν περπατάς σε ευθεία αλλά ότι και να δεις ή ακούσεις δεν θα σ'αγγίξει. Είσαι χαρούμενος και πετάς. Τώρα που σου εξομολογήθηκα αυτά που μου συμβαίνουν σ'αγαπάω λίγο ακόμα παραπάνω. Δεν ήξερα ότι μπορεί να φτάσει και πιο πάνω αλλά πάντα ή αγάπη μου για σένα με εκπλήσσει.

Όλο κάτι θέλω, συνέχεια κάτι θέλουμε μωρό μου. Εσύ τι μπορείς να μου δώσεις απόψε; Τι μπορείς να μου δώσεις αύριο; Θα είσαι εδώ μετά από καιρό;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου