Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Η ιστορία ενός στρατιώτη

Σήμερα θα σας διηγηθώ την ιστορία ενός νεαρού στρατιώτη που γύρισε στην πατρίδα του μετά τον πόλεμο.Είχε χάσει το 70% της όρασης του εξαιτίας μιας έκρηξης μα αυτό ήταν το λιγότερο. Ο νεαρός στρατιώτης μας είχε χάσει πολλά πράγματα. Είχε χάσει τους φίλους του, είχε χάσει τις αξίες του, είχε χάσει τον ίδιο τον εαυτό του.
 Καθισμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου άκουγε τηλεόραση και προσπαθούσε να διακρίνει τις μορφές που έδειχνε. Στο μυαλό του σύγχυση. Φωνές, Κρότοι, Φως, Φωνές και ξανά φως πάρα πολύ φως. Νιώθει σαν να πεθαίνει. Πέθανε; όχι ακούγονται ακόμη φωνές. Το μυαλό του βρίσκεται σε σύγχυση. Έχει υποστεί σοκ.
 Ο στρατιώτης έκανε μέρες να μιλήσει. Το μυαλό του προσπαθούσε να ξεφύγει από αυτή τη λάμψη που τον κυνηγούσε. Δεν μπορούσε να δει από το έντονο φως. Τις μέρες εκείνες που ο στρατιώτης βρισκόταν στην πλάνη του θυμόταν και κάθε φορά που θυμόταν, πονούσε ολοένα και πιο πολύ. Θυμόταν και απομακρύνονταν από τη λάμψη. Θυμόταν και παρακαλούσε να είχε σκοτωθεί για να ξεχνούσε.
Θυμόταν τόσο έντονα εκείνη τη σκηνή... Ένας εκκωφαντικός κρότος και έπειτα λάμψη και μετά φωτιά. Και ξαφνικά φωνές, ουρλιαχτά μέσα στους καπνούς. Και έπειτα σιωπή. Οι ζωντανοί σιώπησαν από το φόβο τους και τράπηκαν σε φυγή. Μονάχα ένα παιδί στέκονταν ακίνητο, χωρίς να κλαίει κοιτώντας τον καπνό. Δεν μίλαγε μονάχα κοιτούσε γύρω του και δεν έλεγε να κουνηθεί. Πήγε κοντά του κάποιος στρατιώτης και του είπε να φύγει. Αυτό δεν κουνιόταν μονάχα τον κοιτούσε να του φωνάζει σε μια ξένη γλώσσα. Ο στρατιώτης έβγαλε το όπλο του και το απείλησε. Το παιδί μπορεί να μην καταλάβαινε τα λόγια του αλλά τη θέα του όπλου τη ήξερε καλά. Αθόρυβα έφυγε από εκεί και χάθηκε μέσα σε κάτι έρημα στενά περπατώντας αργά. Μονάχα μια φορά γύρισε πίσω του και κοίταξε. Έγνεψε στα ερείπια και χάθηκε.
 Ξυπνώντας από τον εφιάλτη του ο στρατιώτης ξέσπασε σε λυγμούς. Στο δωμάτιο έσπευσαν νοσοκόμοι και γιατροί για να τον ηρεμήσουν. Ο στρατιώτης μέσα από τους λυγμούς του φώναζε:

"Κόψτε μου τα χέρια! Δεν τα θέλω αυτά τα χέρια που σκότωσαν τόσους ανθρώπους. Κόψτε μου τα χέρια να μην ξανακάνω ποτέ μου κακό! Δεν είμαι άνθρωπος, δεν μου αξίζει η ζωή. Σκοτώστε με σας παρακαλώ! Σκότωσα ανθρώπους χωρίς λόγο, σκότωσα παιδιά και τους πήρα μακριά τους γονείς τους. Πώς το έκανα εγώ αυτό; Σκοτώστε με σας παρακαλώ να μη ζω και να μη θυμάμαι τίποτα.Τα έχασα όλα, κάθε αξία μου, κάθε σκέψη μου.Με έχασα και μαζί μου πήρα και άλλους. Στο όνομα μιας πατρίδας αφαιρούσα ζωές. Δεν είμαι άνθρωπος σκοτώστε με σας παρακαλώ..."

Οι γιατροί αφού άκουσαν εμβρόντητοι τον νεαρό στρατιώτη προσπάθησαν να τον ηρεμήσουν. Δεν γνωρίζω τη συνέχεια για να σας την πω. Ο στρατιώτης της ιστορίας μας ήταν περισσότερο θύμα παρά θύτης. Θύμα διαστρεβλωμένων αξιών που έθεταν ένα έθνος πάνω από μια ανθρώπινη ζωή.Θύμα του ιμπεριαλισμού. Το κατάλαβε μα ήταν πλέον πολύ αργά.Είχε χαθεί και δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω

4 σχόλια:

  1. συγκλονιστική η ιστορία σου, Βιβή!
    στη φρίκη του πολέμου γίνονται οι άνθρωποι άγρια σαρκοβόρα θηρία... και στη ζούγκλα, δεν υπάρχουν ποτέ νικητές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ'ευχαριστώ πάρα πολύ! Χαίρομαι που σου άρεσε...

      Έτσι γίνεται δυστυχώς...Οι άνθρωποι δεν είναι πλέον άνθρωποι στη δύνη του πολέμου και όχι μόνο τότε...Πολιτικές ιμπεριαλισμού καταπνίγουν κάθε αγνό ένστικτο που έχουμε μέσα μας...

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα Βιβή μου,
    είναι το σύνδρομο που πέρασαν όσοι στρατιώτες επέζησαν και κάποια στιγμή επέστρεψαν πίσω, άλλοι υγιείς φαινομενικά , άλλοι ανάπηροι , όμως όλοι γεμάτοι εφιάλτες που τους βασανίζουν σε όλη την ζωή τους .
    Και όμως ακόμα και τώρα (εδώ στην Ελλάδα) ζητάνε μισθοφόρους με μεροκάματο όσο ένα μηνιάτικο και υπάρχουν αρκετοί που το σκέφτονται να καταταγούν ... το μετά δεν σκέφτονται και το αν θα ζήσουν για να πάρουν αυτά τα χρήματα που θα τα δώσουν σε ψυχοθεραπείες αν και όταν επιστρέψουν.

    Σου εύχομαι Καλό Υπόλοιπο γιορτών και με το καλό να έρθει ο Καινούργιος Χρόνος !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς είναι. Οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται τι χάνουν και συνεχίζουν να υποστηρίζουν τέτοιες καταστάσεις...

      Καλή Πρωτοχρονιά και σε σένα, ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα :)

      Διαγραφή