Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Ο χαμένος ρομαντισμός(λόγια ψευτοεπαναστατών)


Έχασα το μεγαλύτερο μέρος της ρομαντικής πλευράς του εαυτού μου τόσο γρήγορα και άδοξα χωρίς να προλάβω να καταλάβω το πότε. Θεώρησα πως υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα από τη ρομαντική Βιβή που αγαπά το Παρίσι και τις ρομαντικές ιστορίες εποχής. Εγώ άφησα πίσω μου ένα μέρος μου που τόσο αγαπώ και δεν μίλησα άλλη φορά από την τωρινή. Δεν είχα απαίτηση να κάνεις το ίδιο. Το εύχομαι και το ζητώ μα σε αφήνω να επιλέξεις ανάμεσα στην αδιαφορία με τα μεγάλα λόγια περί αναρχίας και καταστροφολογίας και την πραγματική δράση που σου είναι τόσο άγνωστη κι ας μιλάς συνεχώς για τα ανύπαρκτα κατορθώματά σου. Εσύ επιλέγεις το πρώτο. Βλέπεις, είναι πιο ακίνδυνο, πιο ανώδυνο και σίγουρα πιο εύκολο από τη δράση. Κάνεις την επιλογή σου και εγώ τη δική μου, μα ελπίζω να σταματήσεις να θεωρείς πως θα αλλάξεις τον κόσμο με τις δηλώσεις μόνος σου. Μη λες μεγάλα λόγια. Τα μεγάλα λόγια πρέπει να λέγονται από Μεγάλους ανθρώπους. Μη μιλάς για έννοιες που δεν έχεις κάτσει να σκεφτείς τι είναι. "Αγάπη", "Ελευθερία", "Δικαιοσύνη" και πάει λέγοντας... Θέλω να το καταλάβεις, θέλω πάρω πίσω το μέρος του ρομαντισμού μου που έχασα και να γίνω και πάλι η Βιβή που αποζητάει το ρομαντισμό σε κάθε μεριά της ζωής της. Μου λείπει, μα θα συνεχίσω και θα περιμένω μέχρι να τον ξαναβρώ!

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Οι λεκέδες και η επανάσταση

Φοβάμαι τον πόλεμο, μα αν χρειαστεί θα πολεμήσω. Θα πολεμήσω πρώτα για τη χαμένη μου αξιοπρέπεια και έπειτα για να μην χαθεί καμιά άλλη από εδώ και πέρα. Απεχθανόμουν τη βία και ακόμα δεν νιώθω τελείως έτοιμη να την ασκήσω, μα ύστερα σκέφτομαι ότι για να παλέψεις με κάποιον δεν γίνεται να παλεύετε σε διαφορετικές θέσεις. Ή αυτός πρέπει να γίνει σαν εσένα ή εσύ να φερθείς όπως σου φέρεται αυτός. Έτσι, αφού αυτοί δεν γίνονται σαν εμένα, θα κατέβω εγώ και όσο και αν φοβάμαι θα κάνω ότι μπορώ για να τους σταματήσω. Φοβάμαι τις απώλειες και το αίμα. Μα περισσότερο φοβάμαι αυτά που θα συνεχίσουν αν εγώ προσκολλώ στους φόβους των απωλειών μου.Το ξέρω πως ο στόχος είναι κοινός. Αλλά ο καθένας βαράει σε άλλο σημείο και ο τοίχος δεν πρόκειται να πέσει ποτέ έτσι. Το πολύ πολύ να γίνει καμιά ρωγμή μα τίποτε παραπάνω. Εγώ είμαι εδώ, εσύ εσύ εκεί, κάποιοι άλλοι παραπέρα παλεύουν επίσης μόνοι τους. Μπορεί να καταλαβαίνουν και εκείνοι τη ματαιότητα αυτού που κάνουμε όλοι μας. Αλλά βαράνε όλοι μονάχοι τους μήπως σταθούν τυχεροί και ανοίξουν εκείνοι πρώτοι μια τρύπα στον τοίχο. Αλλά ο τοίχος είναι σκληρός και μεγάλος και δεν θα πέσει έτσι. Αν όμως επικεντρωθούμε όλοι σε ένα σημείο και με συντονισμένη προσπάθεια τότε θα ανοίξουμε εύκολα την τρύπα και ο πόλεμος θα αρχίσει. Όλοι μας ως μέρη του συστήματος οφείλουμε να διορθώνουμε τα λάθη μας. Σαν τους σκληρούς λεκέδες βλέπω αυτά τα λάθη. Έχουν λεκιάσει το ρούχο και δεν λένε να φύγουν. Μα θα φύγουν κάποια στιγμή. Δεν ξέρω τι θα κάνω και πόσο καιρό θα μου πάρει, μαζί όμως με τους υπόλοιπους οι λεκέδες θα φύγουν από το ρούχο μου και αυτό θα γίνει και πάλι καθαρό!