Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Το πάθος των εραστών


Είπε πώς δεν θα σε πληγώσει μα ήξερες πως δεν λέει την αλήθεια. Κι αυτό όχι γιατί δεν σε αγάπησε ή δεν νοιάζεται για εσένα αλλά γιατί είναι άνθρωπος με πάθη και αδυναμίες. Και διαφορετικές επιθυμίες από τις δικές σου και διαφορετικό τρόπο σκέψης. Έτσι ήταν απολύτως φυσιολογικό να σε πληγώσει άθελα του και γι'αυτό δεν τον πίστεψες κι ας του χαμογέλασες γλυκά κι ας του έδωσες κι εσύ την ίδια ψευδή υπόσχεση: "ούτε κι εγώ αγάπη μου". Λέγατε ψέμματα ο ένας στον άλλον και προσποιούσασταν πως δεν το ξέρετε. Εγώ ξέρω όμως τι σας ωθούσε σε αυτές τις δηλώσεις. Δεν ήταν η αγάπη γιατί ήταν νωρίς, δεν ήταν καν το ενδιαφέρον που είχατε ο ένας για τον άλλον. Επρόκειτο για το υπέρμετρο πάθος σας. Το πάθος εκείνο των εραστών που στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλον και γίνονται ένα με τον πιο μοναδικό τρόπο. Πεταμένα σατέν σεντόνια και κόκκινο κραγιόν, μελανιές στο λαιμό και νυχιές στην πλάτη, μαύρη δαντέλα και άρωμα στο δωμάτιο. Αυτό το πάθος που μόνο ανάμεσα σε δυο εραστές θα μπορούσε να γίνει η αιτία τόσο μεγάλων ψευδών υποσχέσεων. Νέοι εραστές, παιδιά της σελήνης και φίλοι των ρόδων συνοδοιπόροι της ερωτικής μουσικής θύτες και θύματα μεγάλων υποσχέσεων.Εκείνο μόνο σας ένωνε, αυτό που καλύπτει το μυαλό,παραμερίζει τη λογική, σκιάζει το εγώ μα αγκαλιάζει το ένα.Αυτό είναι το πάθος των εραστών..

Μαμά

Εκείνη που είναι κουβέρτα και ασπίδα και γλυκιά μυρωδιά και όνειρο κάποιας νύχτας μακρινής που το είχα δει πριν την αγγίξω με τα δυο μικρά χεράκια μου κάποτε και με ταΐσει από το σώμα της και μου χαϊδέψει τα πρώτα μαλλάκια μου και ορκιστεί ότι δεν θα αφήσει ποτέ κανέναν να με πειράξει. Εκείνη που είναι το πρώτο μου σπίτι και με προφυλάσσει και μου χαρίζει την πιο μοναδική φιλοξενία. Εκείνη που μου δίνει όλο της τον εαυτό χωρίς να της το ζητήσω, που με όταν κοιμάμαι κάθεται και με κοιτά πότε χαμογελώντας και πότε αγωνιώντας. Εκείνη που φώναξα πρώτη φορά. "Μαμά" και αυτή συγκινήθηκε και με αγκάλιασε σφιχτά πάνω της. Η πιο μοναδική γυναίκα που με καμάρωνε σε κάθετί και θεώρησε μεγάλο κατόρθωμα όταν ζωγράφισα πρώτη φορά, όταν έγραψα το όνομα μου πρώτη φορά και όταν έμαθα να κάνω ποδήλατο χωρίς τα βοηθητικά ροδάκια. Όταν έγραψα το πρώτο παραμύθι μου,όταν πήρα τους πρώτους καλούς βαθμούς όταν πέρασα στη σχολή μου. Η γυναίκα που ήταν εκεί όταν έκλαιγα το βράδυ επειδή φοβόμουν, όταν πονούσα από τις ωτίτιδες, όταν χάσαμε τον μπαμπά μου, όταν περνούσα την εφηβεία μου και ξεσπούσα πάνω της, όταν ένιωσα αυτή την απεριόριστη χαρά που πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Ο μόνος λόγος που αναρτώ όλα αυτά τα λόγια είναι για να εκφράσω σε αυτή τη μοναδική μαμά πόσο πόσο πόσο πολύ την αγαπάω. Όταν κάτι που αγαπάς τόσο πού εκτίθεται σε κίνδυνο προσπαθείς να το προστατεύσεις. Αυτό θα κάνω λοιπόν κι εγώ.

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

Οι λάνθασμένες επιλογές


"Αγαπημένη X,
Αυτή τη στιγμή που γράφω τούτο εδώ το γράμμα θέλησα να σου πω πως το μοναδικό πράγμα που με ευχαριστεί είναι η θέα του Ιονίου που απλώνεται μπροστά μου. Λυπάμαι για τα συναισθήματα που προκάλεσα σε εκείνους που αγαπούσα ή ακόμη χειρότερα με αγαπούσαν και τους πρόδωσα. Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό, δεν ξέρω τι με έπιασε και γιατί ενώ αγαπώ τόσο πολύ τους ανθρώπους τους κάνω να φεύγουν μακριά μου.. Έκανα τις λάθος επιλογές. Σε όλα. Στις σπουδές, στη δουλειά, στις φιλίες, στον έρωτα.. Άφησα τον έρωτα να πετάξει μακριά από εμένα και όσο και αν προσπάθησα μετά αυτός δεν γύρισε κοντά μου. Έχασε το δρόμο του και ταυτόχρονα με έκανε να χάσω και εγώ τη φωνή μου για να προσελκύσω έναν άλλον, νέο έρωτα.
Μόνο εσύ έμεινες. Μείνε μαζί μου μέχρι το τέλος. Νοερά τουλάχιστον. Η μόνη μου φίλη, η μόνη μου ερωμένη, το ξεχωριστό στήριγμα. Ξέρω τι θα μου έλεγες αν το άκουγες και δεν το διάβαζες όπως κάνεις τώρα. Να κάνω υπομονή και να παλέψω για τη ζωή. Γιατί η ζωή είναι δώρο ανεκτίμητο. Η αρρώστια φίλη μου προχωράει όλο και περισσότερο. Χάνω τον εαυτό και το σώμα μου. Αυτό είναι που δεν μπορώ να βλέπω. Ανέκαθεν με τρόμαζαν οι αλλαγές. Ξέρω πως θα σε πληγώσω αβάσταχτα με την απόφαση μου αυτή. Αλλά είναι η τελευταία μου επιλογή. Ελπίζω να είναι σωστή. Δεν το κάνω μόνο για εμένα αλλά και για σένα. Η εικόνα μου δεν έχει αλλοιωθεί ακόμη. Και αυτή την εικόνα θέλω να έχεις για πάντα. Νιώθω αδυναμία. Σχεδόν μπορώ να ακούσω το θάνατο να περνάει από δίπλα μου. Προσπάθησε να καταλάβεις. Ελπίζω για μια και μοναδική φορά να επιλέξω το σωστό.Έχω γίνει ένα με τη θάλασσα. Δεν ήθελα να φύγεις και εσύ από κοντά μου. Δεν ήθελα να βασανιστείς με την αρρώστια μου. Σ'αγαπάω φίλη μου"
Για πάντα κοντά σου η Α.