Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Μετά από τον χωρισμό (Η ιστορία της Αγάπης)

Είναι τόσο όμορφο να κοιμάσαι και να ξυπνάς μέσα σε μια αγκαλιά. όταν έχεις μάθει τόσα χρόνια ανελλιπώς να κλείνεις και να ανοίγεις τα μάτια σου με μια ίδια μυρωδιά να σε συντροφεύει κάθε φορά, όταν αυτή η μυρωδιά αλλοιώνεται και έπειτα χάνεται, τότε νιώθεις μισός.Γιατί βλέπεις, δεν σου λείπει μονάχα η γλυκιά αγκαλιά που σε νανούριζε αλλά και ένα κομμάτι ολόδικό σου. Διότι η πάροδος του χρόνου σε έδεσε με ένα άρωμα και δυο χέρια να σε κρατάνε σφιχτά πάνω στο σώμα τους-πίστευε κάποτε η Αγάπη). Η Αγάπη θύμωσε από τον εραστή της που την εγκατέλειψε και έψαξε να βρει νέες αγκαλιές για να μπορέσει να θυμηθεί το άρωμά του. Πήγε στα λούνα παρκ που πήγαιναν μαζί και άρχισε να τρακάρει στα συγκρουόμενα όλα τα ζευγάρια που γελούσαν και φιλιόντουσαν. Την έστησε στην καφετέρια απέναντι απο το σπίτι του για να τον δει έστω κι απο μακριά. Της έλειπε. Κι ας μην το παραδέχονταν. Της έλειπε η αγκαλία του, της έλειπε το γέλιο του και η αστεία φωνή του. Της έλειπε που έκανε ανω κάτω την κουζίνα όταν προσπαθούσε να μαγειρέψει, που όταν έκανε μπάνιο γέμιζε τον τόπο νερά. Της έλειπε η γκρίνια του, ο ενθουσιασμός του όταν νικούσε στο τάβλι, το σώμα του όταν έκαναν έρωτα. Της έλειπε όταν την τραβούσε να χορέψουν ακόμη και στο δρόμο αν έπαιζε κάποιο όμορφο γαλλικό τραγουδάκι και εκείνη έκανε πως εκνευρίζονταν- μα της άρεσε τόσο πολύ-.
 Κι όμως καμιά απο τις νέες αγκαλιές δεν ήταν σαν τη δική του. Καμιά μυρωδιά δεν της άρεσε. Επίσης κανένα απο τα ζευγαράκια που τράκαρε συνεχώς επίτηδες στα συγκρουόμενα δεν της έδωσε την παραμικρή σημασία. Είχε μείνει μόνη της τώρα κι αυτός είχε βρει κάποια άλλη να αγκαλιάζει. Έτσι η Αγάπη σκέφτηκε να δει πως ήταν η νέα του αγαπημένη. Έτσι στάθηκε για μια ακόμη φορά κάτω από το σπίτι του και τους είδε να περπατούν αγκαλιά. Στεναχωρήθηκε πολύ μα περισσότερο εκνευρίστηκε. Μπορεί να ήταν όμορφη αλλά δεν ταίριαζαν καθόλου μαζί- αλήθεια δεν ταίριαζαν-.
 Τότε η Αγάπη πήγε στις 2 κολλητές της για να βρίσουν μαζί τον πρώην αγαπημένο της και τη νέα του σύντροφο. Ύστερα απο ώρες υπερανάλυσης του θέματος, η Αγάπη ένιωθε χειρότερα απο την αρχή.Και δεν καταλάβαινε το λόγο-όχι τον καταλάβαινε παρα πολύ καλά αλλά δεν είχε σκοπό να το παραδεχτεί ούτε κι αυτό-.
 Πέρασαν εφτά μήνες.Η Αγάπη είχε αλλάξει διακόσμηση στο σπίτι και είχε αγοράσει κουτάβι. Έκοψε τα μαλλιά της καρέ και έκανε δίαιτα. Ξεκίνησε μαθήματα ζωγραφικής και να μαθαίνει ρώσικα. Ήταν πολύ καλά πια. Ένα κυριακάτικο πρωινό που έπινε καφέ με άρωμα καραμέλα χτύπησε το κουδούνι της.Δυο φορές. Άνοιξε και προς μεγάλη της έκπληξη ήταν αυτός. Ήρθε να της ζητήσει συγνώμη και να την παρακαλέσει να τον αφήσει να γυρίσει. Της είχε φέρει και ροζ τριαντάφυλλα. Η Αγάπη αφού ξεπέρασε το σοκ πήρε τα λουλούδια, έκλεισε την πόρτα και τα έβαλε σε ένα ωραίο βάζο στην κουζίνα. Κάθισε ξανά στην καρέκλα και συνέχισε να πίνει το καφέ με άρωμα καραμέλα. Πήρε αγκαλιά το ξανθό κουταβάκι και το φίλησε. Είχε καιρό να νιώσει έτσι.

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Οι άνθρωποι στις κορνίζες

Χαρτιά πεταμένα στο διάδρομο, καφές χυμένος  και σκόνη στο πάτωμα.Μόνο τα ξεθωριασμένα από το χρόνο χαμόγελα παραμένουν στις κορνίζες σχεδόν άθικτα. Όλα τα χαμόγελα έχουν σβήσει και όλοι αυτοί που χαμογελούσαν κάποτε έχουν πια πεθάνει. Πέρασε αυτός ο χείμαρρος και τα κατέστρεψε όλα. ότι όμορφο είχε αυτό το υπέροχο σπίτι. Τους γελαστούς ανθρώπους, τις όμορφες φωτογραφίες τους, τα φρέσκα λουλούδια. Ήρθε εκείνος όμως και τα σκότωσε όλα.Τα κατέστρεψε και τώρα πια αντί για τους χαμογελαστούς ανθρώπους στο σπίτι κατοικούν βρωμερά ποντίκια που τρέφονται από οτιδήποτε ωραίο υπήρχε στο σπίτι. Το μόνο που απέμεινε είναι οι χαμογελαστές φωτογραφίες εκείνων των ανθρώπων που κάποτε πάλευαν για τη δημοκρατία την ολοκληρωτική και πραγματική ισότητα για την ομορφιά της γαλάζιας θάλασσας και των πράσινων βουνών, που κάποτε πάλευαν για την ομορφιά της διαφορετικότητας και την ασχήμια της βίας. Εκείνοι λοιπόν οι άνθρωποι ερωτεύονταν και αγαπούσαν κάθε τι γύρω τους. Ερωτεύτηκαν τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, την τέχνη, τη φύση, τον άνθρωπο έτσι όπως είναι. Πάλεψαν να γιατρέψουν εκείνους τους ανθρώπους που δεν μπορούσαν να δουν την ομορφιά της διαφορετικότητας και την έβλεπαν σαν κάτι άσχημο. Δεν την ήθελαν γιατί φοβόντουσαν αυτό που έβλεπαν μα δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Οι χαμογελαστοί άνθρωποι προσπάθησαν να τους αποτρέψουν από τη βία αλλά το μικρόβιο του φασισμού τους τύφλωνε και τους έκανε να φαντάζονται παντού εχθρούς γύρω τους έτσι, προσπαθούσαν να εξοντώσουν και τους χαμογελαστούς ανθρώπους. Γιατί τους ενοχλούσε που εκείνοι ήταν ελεύθεροι ενώ αυτοί οι ίδιοι φυλακισμένοι στις δικές τους σάπιες σκέψεις και ιδεολογίες. Το μικρόβιο αυτό εξελίχτηκε και μόλυνε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους. Οι ελεύθεροι άνθρωποι συνέχισαν να φωνάζουν για το μεγαλείο της δημοκρατίας, την ομορφιά της ισότητας, τη ντροπή της βίας. Οι μολυσμένοι από τους ιούς του φασισμού και του ρατσισμού είχαν χάσει την ανθρωπιά τους. Έμοιαζαν πλέον με βρωμερά ποντίκια που κατέστρεφαν τα πάντα γύρω τους. Οι άνθρωποι στις κορνίζες φυλακίστηκαν και έχασαν την ελευθερία τους. Τα ποντίκια προσπαθούσαν να τους καταστρέψουν μα δεν μπορούν γιατί προστατεύονται απ'όλα αυτά που διακήρυσσαν. Γιατί οι εικόνες τους είναι πολύ περισσότερο μια εικόνα από το λαμπρό μέλλον παρά από το όμορφο αλλά άδοξο παρελθόν. Γιατί οι συνεχιστές αυτών των χαμογελαστών ανθρώπων θα σκοτώσουν όλα τα ποντίκια και θα καθαρίσουν το σπίτι ώστε να γίνει και πάλι όμορφο και λαμπερό.