Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Η χειρότερη ανάμνηση της Κ.

Νομίζω ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή τη σκηνή όσο και παρακαλάω να τη ξεχάσω.Χαράκτηκε τόσο βαθιά στο μυαλό μου, η ψυχή μου σκοτείνιασε τόσο που μετά από τόσα χρόνια πονάω όταν το σκέφτομαι. Εκείνος απέναντι μου. Ένας δρόμος κι εγώ να τον κοιτάζω χαμογελώντας. 
  Ένα κόκκινο αυτοκίνητο, υψηλή ταχύτητα κι εκείνος στο δρόμο. Σ' ένα δευτερόλεπτο άλλαξαν όλα. Δεν πρόλαβα ποτέ να καταλάβω πως έγινε. Τη μια στιγμή ήταν εκεί, απέναντι και μου χαμογελούσε την άλλη είχε εκσφενδονιστεί πολλά μέτρα παραπέρα. Το βλέπω μπροστά μου, αλλά αποκλείεται να συμβαίνει αυτό σε Αυτόν. Εκείνος ήρθε για να βγούμε. Δεν συμβαίνει αυτό που βλέπω. Το μυαλό μου αρνείται πεισματικά να πιστέψει αυτό που του λένε τα μάτια μου. Έχω παγώσει. Δεν ακούω τα κορναρίσματα, ούτε τους ανθρώπους που ουρλιάζουν δίπλα μου. Εμένα το βλέμμα μου έχει σταματήσει στο σημείο που πέρασε το κόκκινο αυτοκίνητο.
 Κάποια στιγμή τα πόδια δεν υπακούν στη στασιμότητα του μυαλού μου. Τρέχουν κοντά του. Αίμα παντού. Θα ξυπνήσει σίγουρα, αποκλείεται να έπαθε τίποτα. Αυτός είναι νέος. Είναι παιδί, δεν μπορεί να πάθει τίποτα. Κλαίω. Κλαίω πάρα πολύ. Δεν μπορώ να ελέγξω το σώμα μου. Παραλύω δεν το αντέχω αυτό που βλέπω. Ακούω τη σειρήνα του ασθενοφόρου. Του ψιθυρίζω :" μη φοβάσαι, αύριο θα είσαι μια χαρά, είμαι εδώ πέρα δίπλα σου" Είμαι μέσα στο ασθενοφόρο. Παρακολουθώ βουβή. Ακόμα και τότε δεν καταλαβαίνω τίποτα. Το μυαλό μου αρνείται να πιστέψει αυτά που του ουρλιάζουν όλες οι αισθήσεις. Άρνηση Άρνηση.Άρνηση.
 Τους βλέπω να προσπαθούν να τον γυρίσουν. Δεν γυρνάει όμως. Είναι πεισματάρης. Θέλει τρόπο για να τον πείσεις. Μη φεύγεις. Μη φεύγεις σήμερα γαμώτο... Κρύα, λευκά χεράκια και κόκκινο ξεραμένο αίμα.
  Δεν θέλω να θυμάμαι. Όταν έφυγε έφυγαν μαζί του τόσα πολλά πράγματα. Έφυγαν όλα τα σ'αγαπώ μου, όλα τα χαμόγελα, σκλήρυνε η καρδιά μου γιατί μέσα της ήταν χαραγμένο το όνομά του. Με  θυμάμαι να λέω το όνομα του συνέχεια από μέσα μου. Καλύτερα να μην τον γνώριζα ποτέ. Καλύτερα να ήμουν εγώ στη θέση του. Να έφευγα πριν και να μην τον έβλεπα να χάνεται μπροστά μου. 
  Εννέα χρόνια μετά, δεν πέρασε μέρα που να μην τον σκέφτηκα. Άργησα που ξανάπα σ'αγαπώ αλλά αυτός είναι εκεί. Χαραγμένος στην καρδιά μου.

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Τα πρωτοβρόχια

Σου γράφω ένα βροχερό απόγευμα καθισμένη στην πολυθρόνα κρεβάτι με ανοιχτή την μπαλκονόπορτα. Έξω βρέχει καταρρακτωδώς και εγώ έχω μοναδική συντροφιά ένα μυρωδάτο φλιτζάνι καφέ καραμέλα. Από δίπλα παίζουν με τη σειρά οι γλυκές μελωδίες του Yann Tiersen για να μου κρατάνε συντροφιά μήπως και ξεχαστώ. Μα δεν ξεχνιέμαι. Μπουμπουνίζει και αστράφτει αλλά ούτε εσύ ούτε και κανένας άλλος δεν είναι πουθενά εκεί γύρω να με αγκαλιάσει που κρυώνω και φοβάμαι. Μη νομίζεις, έμαθα να ζω χωρίς εσένα, μα κάπου κάπου σε μια στιγμή σαν και τη σημερινή μου λείπεις πολύ. Μπορεί να φταίει που πάντα τη βροχή την άκουγα κάτω από τα σεντόνια μαζί σου. Η την ένιωθα στο δέρμα μου πριν με σκεπάσεις με το παλτό σου και με πάρεις να κρυφτούμε κάτω απο ένα υπόστεγο. Και ύστερα να με φιλήσεις και να μου πεις, "δε βαριέσαι μωρό μου, πρωτοβρόχια είναι". Ίσως να φταίει που δεν έμαθα να μη φοβάμαι. Και τώρα κάθε φορά που μπουμπουνίζει φέρνω τα χέρια μου γύρω από τους ώμους μου για να νιώσω μια ψεύτικη αγκαλιά. Ανατριχιάζω λιγάκι από το κρύο, μη νομίζεις τίποτα άλλο και πάλι σκέφτομαι που όταν κρύωνα με αγκάλιαζες. Γιατί με αγκάλιαζες τόσο συχνά; Εγώ τώρα που κρυώνω τι θα κάνω; Το μόνο που ελπίζω είναι να σε έπιασε κι εσένα η βροχή και να ήσουν κάπου εκεί έξω και να μην πρόλαβες να σκεπαστείς και να έγινες μούσκεμα. Αλλά δεν πειράζει γιατί είναι πρωτοβρόχια. Σε πεθύμησα αγάπη μου γι'αυτό σου γράφω τούτο εδώ το γράμμα. Ήθελα να ξέρεις πως τώρα που βρέχει σε σκέφτομαι. Σε σκέφτομαι πολύ μα ελπίζω όταν σταματήσει η βροχή να σταματήσουν και οι σκέψεις μου. Γιατί κουράστηκα να φοβάμαι τα μπουμπουνητά. Η επόμενη γουλιά θα είναι στην υγειά σου. Ελπίζω να περνάς τόσο καλά όσο περνάω κι εγώ μακριά σου.
Υ.Γ. Αν δεν το έχεις ήδη κάνει μύρισε το γράμμα μου. Μυρίζει το άρωμα μου. Θυμάσαι;

Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Ένα τελευταίο βράδυ

Έλα εδώ που σε θέλω. Δεν θα πάρει πολύ ώρα. Ας πούμε πως θέλω να αποχαιρετιστούμε χωρίς κλάματα και συναισθηματισμούς. Ένα γρήγορο και καλό αποχαιρετιστήριο δώρο από μένα για σένα και αντιστρόφως. Αφού δεν μπορούσες τη φυλακή της σχέσης μας, αυτό θα είναι ότι καλύτερο. Για σένα για να κάνεις πρόβα, για μένα για να καταλάβω μια ώρα αρχύτερα αυτό που ήδη είχα αρχίσει να συνειδητοποιώ. Ένα στριφτό τσιγάρο απ'αυτά που σου έλεγα να μην κάνεις συνέχεια, και λίγο λιγότερο από μισό μπουκάλι βότκα για τους δυο μας. Είναι μια καλή αρχή για την τελευταία νύχτα. Σεξ ανάμεσα σε δύο ξένους. Με νεκρωμένα συναισθήματα. Εδώ θα είμαι μόνο εγώ. Κι εσύ θα είσαι μόνος σου. Μια τελευταία στάση πριν την έναρξη της single ζωή μας. Σαν τα one night stands, μόνο που τώρα θα ξέρω όλες τις επιθυμίες σου. Θα ξέρω και τις κινήσεις σου πριν τις κάνεις. Θα κάνω πως δεν τις θυμάμαι. Δεν με συμφέρει κιόλας να σκέφτομαι πως τις ξέρω. Ελπίζω απόψε να μην είσαι προβλέψιμος. Ζαλίζομαι από τον καπνό και το αλκοόλ. Ζαλίζομαι τόσο που θα αδειάσω απ' ότι σκέφτομαι και ότι αισθάνομαι. Σε κοιτάζω και θα ορκιζόμουν πως θα μπορούσα να σε ερωτευτώ ξανά και ξανά και ξανά.. Αν δεν ήξερα τι είσαι..! Θα σε πάρω να χορέψουμε ένα ζωηρό τραγουδάκι. Το σώμα χορεύει μόνο του. Τα χέρια ξέρουν από μόνα τους τις κινήσεις που σου αρέσουν. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θέλω να σε κάνω να σκεφτείς τι χάνεις. Δεν ξέρω καν αν μπορείς να σκεφτείς κάτι τέτοιο τώρα. Είσαι ζαλισμένος σαν εμένα. Σε φιλάω. Αποβάλλω κάθε συναισθηματισμό. Είσαι αυτός που με πρόδωσε. Είσαι ένας ξένος που θα περάσω μια ωραία νύχτα. Είσαι ένας τύπος που αύριο το βράδυ μπορεί να κοιμάται με άλλη. Εγώ θα ξυπνήσω γυμνή στο κρεβάτι μου αναλογιζόμενη τι πήγε στραβά.Ένα τελευταίο βράδυ και όλα θα τελειώσουν. Απολαμβάνω το άρωμά σου,την αίσθηση των μαλλιών σου. Με φιλάς τόσο προβλέψιμα. Αλλά εγώ νιώθω κάθε φορά τόσο μοναδικά. Η καρδιά μου χτυπάει πολύ γρήγορα. Το ίδιο και η δικιά σου. Τη νιώθω να πάλλεται καθώς σε χαϊδεύω. Συγκεντρώσου Βιβή, όλα θα τελειώσουν σε λίγο. Θέλω αλλά ίσως το αλκοόλ και το τσιγάρο να μην έκαναν αυτό που υπολόγιζα. Δεν θα τελειώσουν όλα. Όλα έχουν ήδη τελειώσει. Κι αυτός είναι εκεί, ανάμεσα στα πόδια μου, κενός συναισθημάτων να σκέφτεται μονάχα τη συνέχεια.