Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Οι ταινίες

 Φαντάσου να μπορούσαμε να χωθούμε μέσα σε μια ταινία.Ταινία ρομαντική. Ποια ταινία θα διάλεγες; Κι αν μπορούσες να της αλλάξεις τέλος θα το έκανες; Και πιο τέλος θα έβαζες στη θέση του; Με ξέρεις, αγαπώ πολύ τα happy ends αλλά δεν είναι πάντα ρεαλιστικά. Τα κυνηγάω συνεχώς στη ζωή μου κι ας μην τα βρίσκω συχνά. Ίσως βέβαια να φταίει που κάποια πράγματα τα νομίζω για τέλος ενώ είναι απλώς διάλειμμα.
 Βλέπω ταινίες πολύ συχνά. Μ'αρέσει να χώνομαι μέσα στη ζωή των ηρώων που όταν ερωτεύονται δίνονται ολοκληρωτικά. Μ'αρέσει να τους βλέπω και καμιά φορά τους βαφτίζω με τα δικά μας ονόματα και χαμογελάω πικρά τρώγοντας παγωτό καραμέλα. 
 Θυμάμαι μια φορά να μου λες "αυτά γίνονται μονάχα στις ταινίες". Σε κοίταξα παραπονιάρικα και ελαφρώς εκνευρισμένα. Δεν κατάλαβες φυσικά τον πραγματικό λόγο που σε κοιτούσα έτσι. Ο λόγος παλιά μου αγάπη ήταν γιατί αν εσύ ήσουν σαν τον γλυκό πρωταγωνιστή της ταινίας, θα διαπίστωνες ότι η σχέση μας θα μπορούσε να είναι σαν τις ρομαντικές ταινίες που βλέπουμε. Εξάλλου δεν της έλειπαν όλα τ'άλλα. Μικροκαυγαδάκια, βόλτες σε πεζοδρόμους κυριακάτικα πρωινά και καμία φορά καφές στο κρεβάτι. Της έλειπε νομίζω το βασικότερο. Αυτό το ολοκληρωτικό δέσιμο. 
 Δεν ξέρω τι φταίει. Μπορεί να φταίει η ηλικία μας, ίσως πάλι δεν είμαστε το άλλο μας μισό. Μπορεί να φταίει και η εποχή του ευκαιριακού ψευτοέρωτα που μας αποτραβά από τις πραγματικές και  ειδυλλιακές σχέσεις.
 Θα θελα να μουν ταινία.Ίσως καλύτερα ένα μείγμα ταινιών ατελείωτου ρομαντισμού με happy end. Θα θελα να μουν πρωταγωνίστρια στο Παρίσι του '60. Θα θελα να ήξερα να παίζω πιάνο και εσύ να με άκουγες με περίσσια αφοσίωση και θαυμασμό. Θα θελα ρομαντισμό μονάχα από εσένα γιατί αλλιώς δεν έχει νόημα. 
Αν παίζαμε σε ταινία, ποια ταινία θα διάλεγες;

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Η ιστορία του βότσαλου και της πέτρας

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα βοτσαλάκι σε μια μακρινή παραλία του Ιονίου. Το βοτσαλάκι αυτό βρισκόταν κάτω από άλλα βότσαλα σε ένα πολύ σκιερό μέρος πλάι σε μια μεγαλύτερη πέτρα. Σ'όλη του τη ζωή αναρωτιόταν γιατί αυτό δεν μπορεί να δει τον ήλιο καθαρά όπως τα αδέλφια του. Γιατί αυτό ήταν αναγκασμένο να βρίσκεται θαμμένο κάτω από άλλα βοτσαλάκια και κανένας να μην το προσέχει και να μη θέλει να παίξει μαζί του.
 Όπως είπα και πιο πριν το βοτσαλάκι ήταν κοντά σε μια μεγάλη πέτρα. Η πέτρα ήταν πολύ γριά και πολύ ψηλή και διηγούνται κάθε μέρα σ'όλα τα βοτσαλάκια της παραλίας όλα όσα είχε δει κι ακούσει από εκεί που ήταν. Μπορούσε να διηγηθεί ιστορίες με ανθρώπους δίχως ρούχα, με πειρατές, με ναυτικούς που ερωτεύονταν μονάχα μια φορά πραγματικά, με όνειρα θαλασσινών που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Η γριά πέτρα είχε πάντοτε πάνω της μια αδιόρατη θλίψη. Το βοτσαλάκι μας τη ρωτούσε κάθε μέρα γιατί εκείνη που είναι τόσο μεγάλη και τα ξέρει όλα είναι θλιμμένη, μα τότε η γριά πέτρα σιωπούσε και δεν μιλούσε ξανά για ώρες.
 Μέχρι που κάποια μέρα φθινοπωρινή που τα άλλα, τα τυχερά βοτσαλάκια έπαιζαν με τα κύματα και μια έμπαιναν, μια έβγαιναν στο θαλασσινό νερό, το βοτσαλάκι αποφασισμένο ξαναρώτησε γιατί η πέτρα δεν χαιρότανε που τα έβλεπε όλα αυτά. Η πέτρα σιώπησε και το βοτσαλάκι νευριασμένο μαζί της της είπε πως είναι πολύ αχάριστη γιατί αυτή τα βλέπει όλα ενώ εκείνο είναι καταδικασμένο να μην βλέπει τίποτα και να μη δεχτεί ποτέ την αγάπη και το παιχνίδι κανενός. 
  Η πέτρα παρέμεινε αγέρωχη αλλά μέσα της δάκρυσε με τα λόγια του μικρού βότσαλου. Δεν μίλησε για μέρες πολλές και όλοι τη ρωτούσαν τι έχει. Η θάλασσα της έστελνε επίτηδες σταγονίτσες για να της μιλήσει και ο άνεμος σφύριζε μέσα από τις τρύπες της για να τη ζωηρέψει. Μάταια όμως. Η πέτρα παρέμενε σιωπηλή και πιο θλιμμένη από ποτέ.Το βοτσαλάκι λυπόταν για τη γριά πέτρα γιατί ήξερε μέσα τους πως αυτό έφταιγε που δεν μιλούσε σε κανένα.
 Πέρασαν μήνες πολλοί μέχρι που μια μέρα η πέτρα αποφάσισε να απαντήσει στο βοτσαλάκι αλλά και σε όλους τους άλλους το λόγο της θλίψης της.Είπε λοιπόν με χαμηλωμένο βλέμμα και σφιχτά χείλη:
" Εγώ τα βλέπω και τ'ακούω όλα μα ποτέ κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για μένα. Στέκομαι εδώ για αιώνες. Ξέρω ότι γίνεται μα δεν μπορώ να πάρω θέση σε τίποτα. Επέζησα από σεισμούς, αποχωρίστηκα από τις αδελφές μου, Άντεξα τα παιχνίδια της θάλασσας που πήγε να με καταπιεί τόσες φορές και τις πονηριές του ανέμου που πήγε να με τρελάνει με τα σφυρίγματα του. Έγινα φωλιά για τα πουλιά και βιβλίο για όλα σας. Σας χάρισα τη σκιά μου και την προστασία μου από τη βροχή. Έκρυψα μέσα μου ανθρώπους που δεν είχαν που να πάνε. Έκανα όλα αυτά μα ποτέ κανένας δεν έκανε κάτι για εμένα. Θλίβομαι γιατί εγώ δεν μπορώ να παίξω με τη θάλασσα ούτε και να προστατευτώ από κανέναν..."
 Όλοι είχαν σιωπήσει με τα λόγια της γριάς πέτρας. Η θάλασσα είχε μαζευτεί ντροπιασμένη και ο άνεμος για να αποφύγει να την κοιτά φύσηξε προς το βορρά και έφυγε με μιας. Τα μικρά βοτσαλάκια είχαν χαμηλώσει το βλέμμα τους. Κάποια κατόρθωσαν να καταλάβουν κάποια άλλα δεν έδωσαν σημασία στα λόγια της γριάς πέτρας. Μονάχα το βοτσαλάκι μας άνοιξε το στόμα του για να της απαντήσει μα πριν προλάβει να πει τίποτα η πέτρα ξαναμίλησε:
" Ξέρω τι θα πεις, ότι εγώ τα βλέπω ενώ εσύ δεν βλέπεις τίποτα. Τι είναι όμως χειρότερο, να τα βλέπεις όλα και να μην μπορείς να ζήσεις τίποτα ή μήπως αφού δεν τα ζείς να μην τα βλέπεις κιόλας;" Το βοτσαλάκι δεν είχε πολύ μυαλό για να της απαντήσει τότε, κι έτσι σιώπησε κι αυτό.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Μέχρι την ανατολή

Μην με εγκαταλείψεις απόψε εαυτέ μου. Τόσα χρόνια μου έμεινες πιστός. Απόψε σε χρειάζομαι. Σε χρειάζομαι πολύ... Μείνε εδώ, θα κάνω ότι σου αρέσει, δεν θα σε δυσαρεστήσω καθόλου. Θα σου φτιάξω μια λίστα με jazz μουσική και θα αφήσω μπροστά σου ένα άδειο ποτήρι και ένα γεμάτο μπουκάλι κόκκινο κρασί. Θα σ'ανάψω και τα κεριά που τα 'χα για εκείνον. Απόψε θα τ'αφήσω να καούν όλη τη νύχτα, τα κεριά θα λιώνουν μέχρι την ανατολή.
  Έπειτα θα τα σβήσω και ζαλισμένη θα ξαπλώσω στο ξέστρωτο κρεβάτι. Απόψε δεν θα μ'αφήσεις όσο κι αν το θες.
 Θα κάνεις ότι σου πω εγώ. Θα απολαύσεις τη δική μου συντροφιά μονάχα δεν θα αναζητήσεις καμία άλλη μάταιη παρέα. Είναι δικό μας θέμα μονάχα τούτο εδώ και δικό μας θα παραμείνει και μετά την ανατολή.
   Είναι όμορφη βραδιά η σημερινή, βλέπεις τα αστέρια στον ουρανό από το μικρό παραθυράκι, ακούς μακρινές τις φωνές αυτών που δεν νιώθουν εσένα εαυτέ μου, εμένα... Θα το κλείσω το παραθυράκι, θα τραβήξω και την κουρτίνα για να κάνω την ατμόσφαιρά πιο οικεία, ακόμη λίγο πιο προσωπική.
 Έχουμε ο ένας τον άλλον. Απόψε η νύχτα είναι μεγάλη μα θα περάσει γρήγορα. Στο υπόσχομαι. Εσύ θα μου θυμίσεις όλα εκείνα που είχα ξεχάσει από εσένα κι έπειτα εγώ θα σου υποσχεθώ πως θα γυρίσω πίσω σε καθένα από αυτά που τόσο εύκολα λησμόνησα. Αχ εαυτέ μου...θα με συγχωρέσεις άραγε ποτέ που δεν σε άκουγα; Να ξερες μόνο πόσο μετάνιωσα που έβαλα την άλλη φωνή πάνω από τη δικιά μας.. Απόψε γύρισα όμως και δεν θα ξαναφύγω μακριά σου. 
  Σ'έχασα και δεν είμαι σίγουρη αν τώρα είσαι όπως ήσουν, δεν είμαι σίγουρη αν είμαι όπως ήμουν. Αν θα γίνω όπως πριν. Γιατί μεγάλωσα, γιατί με άλλαξαν. Μας κοιτάζω στον καθρέφτη, αλλοιώθηκες αλλά θα προσπαθήσουμε να γίνουμε όπως πρώτα. Μαζί, όπως πάντα, η πιο σταθερή σχέση στη ζωή μας. Δεν νιώθω λογική μέσα μου, από εσένα εξαρτάται για να μη χαθώ και πάλι.   Μη με φοβάσαι κι εγώ θα προσπαθήσω να μη σε φοβηθώ...

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Η πράσινη καρό ζακέτα

Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω πάλι!Ίδιος κι απαράλλακτος μετά από τόσους μήνες. Ούτε τα μαλλιά σου δεν άλλαξες, ούτε κι έπαψες να φοράς την πράσινη, καρό ζακέτα. Ξέρεις, σ'έχω συνδυάσει με αυτή τη ζακέτα. Όποτε σε φέρνω στο μυαλό μου φοράς αυτό το πράσινο καρό. Σου πάει πάρα πολύ, στο χρώμα, στο μήκος, στο στυλ αλλά αναρωτιέμαι...πρέπει άραγε να επιμένουμε σε κάτι που μας ταιριάζει και να προσκολλάμε σε αυτό χωρίς να κοιτάζουμε μήπως βρούμε κάτι που να μας ταιριάζει περισσότερο και στο χρώμα, και στο μήκος και στο στυλ;
  Από την άλλη σκέφτομαι πως αν τελικά βρεις κάτι άλλο που αρχικά θεωρήσεις πως σου ταιριάζει πολύ περισσότερο και πετάξεις την πράσινη καρό ζακέτα και την ξεχάσεις πια τελείως, τι θα γίνει αν δεις πως το νέο σου ρούχο τελικά δεν σου ταιριάζει όπως η πράσινη ζακέτα που πέταξες, ούτε το μήκος σε καλύπτει αρκετά αλλά ούτε και η ποιότητα είναι ίδια; Τι θα κάνεις τότε που η πράσινη ζακέτα πετάχτηκε ή ανήκει πλέον σε κάποιον άλλον; Δεν μπορείς να την πάρεις φυσικά γιατί την παράτησες για να πάρεις την καινούρια.. Σε βασανίζει συνεχώς αυτό το δίλημμα  Σταθερότητα στην μετριότητα ή μήπως κυνήγι στην τελειότητα; Μα το πρόβλημα αγαπούλα μου είναι ότι κανείς δεν σου εγγυάται ότι θα βρεις την τελειότητα. Μπορεί φυσικά να είσαι στην ιδανικότερη δυνατή κατάσταση αλλά να κουράστηκες με τη ρουτίνα, να κουράστηκες να μη φαντάζεσαι στον εαυτό σου ανεξάρτητο. Καταλαβαίνω. Αλλά εγώ δεν είμαι σαν τη ζακέτα σου ψυχή μου. Γιατί ξέρω οτιδήποτε σε βασανίζει κι εγώ βασανίζομαι ακόμα περισσότερο που δεν νιώθω ότι νιώθεις. Μακάρι να νιώθαμε και οι δυο το ίδιο. Όποιο ίδιο κι αν ήταν αυτό.
 Φόρα τη ζακέτα που σου πάει κι αν ποτέ κουραστείς τόσο πολύ μαζί της άστη στην άκρη. Να τη φροντίζεις όμως και να την περιποιήσε όσο καιρό δεν τη φοράς. Κανείς δεν θα σου εγγυηθεί πως όταν -και αν- γυρίσεις πίσω σ'αυτή θα σου έρχεται όπως παλιά βέβαια. Πόσο δύσκολο ακόμα και για την πράσινη, καρό ζακέτα.. Έτσι είναι αυτά όμως.. Όταν ρισκάρεις τα παίζεις όλα για όλα. Μια ζακέτα που θα χαλάσει στο χρόνο, μια σχέση που θα διαλυθεί σε χίλια κομμάτια και δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι όπως παλιά. Όλα, όλα επιλογές...