Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Στην καλύτερη φάση της μέθης

Θα θελα μονάχα να μπαίναμε σ'ένα αυτοκίνητο και να μην είχαμε προορισμό. Να οδηγούσαμε δίχως κατεύθυνση. Και όταν επιτέλους ξεμέναμε απο βενζίνη να είμαστε μπροστά από μια λίμνη δίπλα σε δάσος. Και αφού με αγκάλιαζες σφιχτά να μου λεγες πόσο πολύ με αγαπάς. Και αφού μου ορκιζόσουν στη θεικότητα που εκτείνεται μπροστά μας ότι δεν μου λες ψέμματα, θα σου φιλούσα τα χέρια σου και θα σου τα ζέσταινα γιατί θα ήταν παγωμένα.

Θα θελα να διαβάζω τη σκέψη των άλλων μα πιο πολύ τη δικιά σου σκέψη. Σε ξέρω τόσο καλά που και χωρίς να έχω υπερφυσική ικανότητα μπορώ να ξέρω τι σκέφτεσαι. Αλλά θα θελα να είμαι μέσα στο μυαλό σου και να μαθαίνω πρώτη κάθε σου σκέψη πριν καν δημιουργηθεί. Και ύστερα θα ήθελα να είμαι εγώ μέσα στην κάθε σκέψη σου. Να αγκαλιάσω το μυαλό σου όπως αγκαλιάζω τους ώμους σου όταν κρυώνεις.

Θα θελα να έχεις κι εσύ μια υπερφυσική δύναμη και να διακτινίζεσαι όποτε μου λείπεις. Χωρίς καν να σου το πω. Να έρχεσαι λιγάκι να με φιλάς και να με κρατάς σφιχτά πάνω στο σώμα σου. Κι εγώ να σε μυρίζω και να ηρεμώ. Αυτό θα θελα. Να ηρεμώ πάνω σου και μαζί σου.

Θα θελα να μη χωρίσουμε ποτέ. Κι αν ακόμα αυτό γίνει να γυρίσουμε πίσω και να είμαστε πάλι μαζί.
Θα θελα να μην είχα πιει και να τα λέω όλα αυτά. Είμαι στο αγαπημένο μου σημείο τώρα. Ζάλη και πολλή, πολλή ευφορία που κάπου κάπου έρχεται κι αυτή η έντονη μελαγχολία. Η καλύτερη φάση της μέθης. Δεν περπατάς σε ευθεία αλλά ότι και να δεις ή ακούσεις δεν θα σ'αγγίξει. Είσαι χαρούμενος και πετάς. Τώρα που σου εξομολογήθηκα αυτά που μου συμβαίνουν σ'αγαπάω λίγο ακόμα παραπάνω. Δεν ήξερα ότι μπορεί να φτάσει και πιο πάνω αλλά πάντα ή αγάπη μου για σένα με εκπλήσσει.

Όλο κάτι θέλω, συνέχεια κάτι θέλουμε μωρό μου. Εσύ τι μπορείς να μου δώσεις απόψε; Τι μπορείς να μου δώσεις αύριο; Θα είσαι εδώ μετά από καιρό;

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Η δεύτερη σάρκα

Ξέρεις καμιά φορά δεν βλέπουμε τους ανθρώπους δίπλα μας και άλλοτε βλέπουμε ανθρώπους που δεν υπάρχουν. Τους νιώθουμε, τους ακούμε να μας μιλάνε, που και που κάνουμε ολόκληρες συζητήσεις μαζί τους. Τους ξέρουμε τόσο καλά που ξέρουμε τι θα μας έλεγαν αν ήταν εκεί κοντά μας. Οπότε όταν είναι πραγματικά απέναντι μας έτοιμοι να μας ακούσουν και να μας μιλήσουν εμείς δεν τους βλέπουμε. Είναι μια ανόητη τακτική. Τους ξέρουμε τόσο πολύ καλά που ακόμα κι όταν είναι πράγματι εκεί δεν αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό νόημα που έχουν σε μας. Είναι οι δεδομένοι μας. Δεδομένοι γιατί μας συμπληρώνουν τόσο απόλυτα, τόσο ολοκληρωτικά που δεν τους ξεχωρίζουμε από πάνω μας.
 Έχουν γίνει δεύτερη σάρκα μας, τρίτη φωνή μας, δεύτερος εαυτός.
 Αυτούς τους ανθρώπους τους αγαπάμε τόσο πολύ αλλά δεν το βλέπουμε. Δεν δίνουμε σημασία παρά μόνο όταν νιώσουμε τη δεύτερη σάρκα να ξεκολλάει σιγά σιγά από την πρώτη, δική μας σάρκα. Πονάμε, πονάμε πάρα πολύ και προσπαθούμε με όλα τα μέσα να μην αποκολληθεί άλλο από εμάς.
Κι αν ποτέ κατορθώσουμε να να την κολλήσουμε και πάλι τότε την προστατεύουμε και δεν τη ξεχνάμε.
Αν όμως τελικά αποκολληθεί τελείως από  πάνω μας τότε βλέπουμε μια σάρκα εκτεθειμένη και πονάει, πονάει πολύ. Η ανάρρωση θα διαρκέσει χρόνια. Ποτέ δεν θα είναι όπως πρώτα. Και τότε θα έρχονται κάτι στιγμές σαν κι αυτές τώρα που θα ακούμε τις φωνές εκείνων που έχουν φύγει και θα μιλάμε για ώρες μαζί τους και θα νιώθουμε τη σάρκα μας να καίει από την απουσία τους..

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Θέμα: Το αυγό του φιδιού


Η Βικτώρια δυνάμωσε λίγο την ένταση στο ραδιόφωνο της και ξεκίνησε να γράψει το θέμα της έκθεσης που είχε ως εργασία. Η καθηγήτρια της είχε ένα κόλλημα με τις εκθέσεις ιδεών και έτσι ζήτησε από τους μαθητές της να περιγράψουν για το πώς βλέπουν τη σημερινή κοινωνικοπολιτική κατάσταση.Σίγουρα διέφερε πολύ από όλους τους άλλους δασκάλους. Η Βικτώρια λοιπόν ξεκίνησε να γράφει. Δεν θα την ένοιαζε ούτε το λεξιλόγιο της ούτε η έκταση. Στο τέλος δε, θα έφτιαχνε και ένα μικρό σχεδιακί.


Διανύουμε μια εξαιρετικά επικύνδυνη περίοδο που δείχνει να εντείνεται ολοένα και περισσότερο.
Η υποστήριξη ρατσιστικών και νέο-φασιστικών ομάδων σε μια χώρα που όχι μόνο στο παρελθόν αλλά και τώρα, ο ντόπιος πληθυσμός μεταναστεύει είναι κάτι περισσότερο από ηλίθιο. Οι κοινωνίες είναι πολυπολιτισμικές εδώ και πολλά πολλά χρόνια και σίγουρα για το ζήτημα της εγκληματικότητας θα πρέπει να αναρωτηθούμε πρώτα τι κάνουμε εμείς ως κράτος πρώτα λάθος και όχι να χρησιμοποιούμε τους μετανάστες ως αποδιοπομπαίους τράγους για ότι πρόβλημα προκύπτει στην κοινωνία.
 Κατανοώ αλλά δεν συμμερίζομαι το γεγονός ότι πολλοί είναι αγανακτισμένοι με την ύπαρξη των μεταναστών. Δεν καταλαβαίνω όμως με τίποτα όσο και να προσπαθώ για πιο λόγο οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να υποφέρουν που βρίσκονται εδώ. Σε τέτοιους καιρούς οι άνθρωποι οφείλουν να δείχνουν την αλληλεγγύη τους και όχι να προσπαθούν να βγάλουν ο ένας τα μάτια του άλλου.
 Ο ρατσισμός είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο φαινόμενο γιατί φωλιάζει σαν μικρόβιο στο μυαλό των ανθρώπων. Το συναντάς παντού γύρω σου. Η μόνη σκέψη είναι πότε θα έρθει πάνω μου. Έτσι ακριβώς είναι ο ρατσισμός. Σε κάνει τυφλό και κουφό, διαστρεβλώνει τις σκέψεις και όταν δεν σου αρέσει κάτι ή ακόμα καλύτερα όταν κάτι σε τρομάζει ακόμα κι αν δεν έχει την παραμικρή επίπτωση πάνω σου ορμάς να το εξοντώσεις με βία. Αυτός είναι ο ρατσισμός. Ο φασισμός αποτελεί το πιο πρόσφορο έδαφος για να βοηθήσει την εξάπλωση των ρατσιστικών επιθέσεων. Φιμώνει τις ελεύθερες σκέψεις και γητεύει τα μυαλά των παιδιών στα σχολεία. Διαστρεβλώνει το νου των εκτελεστικών οργάνων της εξουσίας.
 Πώς είναι δυνατόν να μη βλέπουν τον κίνδυνο που ελλοχεύει πίσω από το κάθε: "Μια χούντα μας χρειάζεται", "Θα ψηφίσω Χρυσή Αυγή για να δείξω σ'αυτούς τους μαλάκες", "Δεν θα ψηφίσω για να τους δώσω ένα μάθημα","Δεν γουστάρω να περπατάω στο δρόμο και να βλέπω μετανάστες", "Δεν γουστάρω να βλέπω πουστάρες στο δρόμο" και τόσα τόσα άλλα. Πώς είναι δυνατόν να μη βλέπουν τον κίνδυνο που πλησιάζει μετά από κάθε σφαλιάρα και κάθε κλωτσιά σε άστεγους μετανάστες, σε ομοφυλόφιλους ή αριστερούς.
Δεν πάει ούτε ένας αιώνας από την ύπαρξη τέτοιων τυραννικών καθεστώτων και όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες από τους παππούδες για την κατοχή και τον εμφύλιο και από γονείς για τη χούντα του '73. Πώς ξέχνουν την πιο πρόσφατη ιστορία μας ενώ με στόμφο εγκωμιάζουν τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό 2500 χρόνια πριν;
 Χρειαζόμαστε κανονικά σχολεία και πραγματικούς δασκάλους. Χρειαζόμαστε ελευθεριά σκέψης και απομάκρυνση φασίζουσων συμπεριφορών. Πρώτα για τα άμεσα θύματα τους και έπειτα για εμάς. Γιατί ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουν πολλοί, όλοι θύματα είμαστε. Ακόμα κι αν η σφαλιάρα δεν έρθει πάνω μας.
Αν νικήσουμε το φασισμό και το ρατσισμό θα έχουμε κερδίσει τη ζωή!

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Μέσα από τον φακό

Απόψε ξεφύλλισα το άλμπουμ με τις φωτογραφίες μου. Όλες αυτές τις φωτογραφίες που με τραβούσες πριν ή μετά. Πότε και πότε και κατά τη διάρκεια. Ένιωθες ότι θα με κρατούσες δικιά σου έτσι. Και εν μέρει είχες δίκιο. Αυτές οι πόζες, αυτό το βλέμμα και η ιστορία της κάθε φωτογραφίας είναι ολότελα δικά σου.
Δεν ήμουν εξοικειωμένη με τέτοιες φωτογραφίες. Με εξοικείωσες στα παιχνίδια σου και έτσι πήρες κάτι ακόμα. Κάπου κάπου μάλιστα με έκανες να νιώθω επαγγελματίας και πόζαρα συνέχεια για σένα, για να προσθέσουμε ακόμα μια φωτογραφία στο γκρίζο άλμπουμ.
 Σε σένα μεγάλε φωτογράφε και πρώην αγαπημένε μου χρωστάω πολλά,πάρα πολλά. Γιατί έβγαλες από μέσα μου τη γυναικεία πλευρά μου. Σε πλήρωσα βέβαια δίνοντας σου ανεπιστρεπτί κομμάτια δικά μου αλλά αυτό που μου έκανες εσύ με κάθε φωτογραφία με εξοικείωνε με στοιχεία μου που δεν τα είχα προσέξει ποτέ.
 Κάθε φωτογραφία μου και μια ιστορία. Κάθε φορά όλο και πιο διαφορετική, πιο εξοικειωμένη με το σώμα και τις σκέψεις. Ο φακός άλλαζε συνεχώς τον τρόπο που έβλεπα εσένα, τον τρόπο που έβλεπα το πάτωμα ή τα σεντόνια μου.
 Με άλλαξε πολύ αυτή η μανία σου με τις φωτογραφίες.Τώρα πια απέμεινε να αναρωτιέμαι γιατί  αφού το έβλεπα αυτό δεν σε φωτογράφισα κι εγώ. Να σε κάνω να δεις διαφορετικά τον εαυτό σου. Σιγά σιγά, με άλλη πόζα κάθε φορά. Να δεις διαφορετικά τον έρωτα κι εμένα. Όπως τα είδα κι εγώ. Να δεις διαφορετικά τα μέρη της ηδονής σου και να σκέφτεσαι ξανά και ξανά την έκφραση του προσώπου μου όταν θα σε τράβαγα φωτογραφίες κάθε φορά που θα έκλεινες τα μάτια σου. Θα ήθελα όταν είσαι μόνος σου να  σκέφτεσαι τα χέρια μου όταν σε στήνουν για να σε φωτογραφίσουν. Θα ήθελα να έβλεπα το πρόσωπο σου όταν θα κοιτούσε τις φωτογραφίες που θα είχα τραβήξει, θα ήθελα να ήξερα τι σκέφτεσαι εσύ όταν μου λες πώς να ποζάρω.
 Τι γίνεται στο μυαλό σου φωτογράφε με το κόκκινο γενάκι; Νομίζω έγινες ένα με τον φακό σου. Με έβλεπες από απόσταση ασφαλείας. Με ζάλιζες και με υπνώτιζες με το στιγμιαίο φλας σου, και μετά μου έλεγες πως ήθελες να σου ποζάρω αυτή τη φορά. Επέλεγες ποιες στιγμές με ήθελες και εγώ σε υπάκουα υπνωτισμένα γιατί μπορεί καταβάθως να το καταλάβαινα αλλά να μην ήθελα να μου το πω. Αχ αυτός ο φακός...Το μόνο που με φοβίζει είναι πως τώρα που οι δρόμοι χώρισαν, εγώ αποζητάω ακόμα να με βλέπουν που και που μέσα από κάποιον φακό έτσι όπως με έβλεπες εσύ.Παρ'όλα αυτά φοβάμαι να το ζητήσω, γιατί κυρίως αυτό που αγάπησα ήταν αυτό που με έκανες να είμαι κάθε φορά που με τράβαγες μια φωτογραφία..