Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Η κραυγή του φοίνικα

Κραυγάζει.κραυγάζει,κραυγάζει.Το σώμα ουρλιάζει,τα μάτια μου καίνε,χτυπιέται η ψυχή μου.
Εμείς είμαστε που τόσο πόνο προκαλούμε.
Εμείς είμαστε που δεν αφήσαμε όσα έπρεπε να αφήσουμε.
Εμείς είμαστε που δεν αποδεχτήκαμε την αγάπη του άλλου.
Εμείς,εμείς,εμείς.
Ούρλιαζε τώρα,κανείς δεν σ'ακούει έφυγαν όλοι,είναι μακριά.
Ούρλιαζε τώρα,οι λέξεις δεν ακούγονται,έγιναν χείμαρρος,ένα έγιναν με τις βρώμικες σκέψεις μας.
Ούρλιαζε,ούρλιαζε,ούρλιαζε.
Εγώ είμαι φοίνικας έτσι επιβιώνω.
Αναγεννάμαι από τη στάχτη μου,ξαναγεννώ τα φτερά μου,ξορκίζω την ίδια μου την ύπαρξη.
Ουρλιάζω,είμαι εδώ.

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Υπερθετικός

Δεν ξέρω αν είναι αρκετό.Δεν ξέρω καν τι είναι αρκετό για σένα και για μένα.Ζούμε μέσα στην υπερβολή.Χωρίς αυτοσυγκράτηση και αυτοέλεγχο.Μαθαίνει το μυαλό μας να ηρεμεί με το σώμα μας και αφήνουμε το σώμα μας να διψά συνέχεια.
Βαρύς ο υπερθετικός που μας δένει.Εθισμός κι αρρώστια για αισθησιασμό χωρίς τρυφερότητα και πάθος,χωρίς μέτρο.Καταραμένοι με βελούδινα δεσμά σφιχτά δεμένα.
Κενό το μυαλό.Μόνο η κτητικότητα και η ανάγκη μας για προσήλωση.
Μόνο τα "σε θέλω" και τα "σ'αρέσει;"
Σάπισε το μυαλό από τις ανάγκες που χει το σώμα...
Είμαστε κατεστραμμένοι. Πλήρως αλλοιωμένοι και χαμένοι ο ένας μέσα στον άλλον.

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Της εξάρτησης και των παραισθήσεων

-Με τι θα αρχίσουμε σήμερα;

-Ανασκόπηση σήμερα.

-Δε θα χρειαστώ αρκετά για σήμερα.Μονάχα εμένα και τα χάπια.

-Άλλαξε το.
-Δε μπορώ.Δεν μπορώ να διαλέξω.Ταυτιζόμαστε τόσο πολύ και σήμερα νιώθω πως θα μπορούσα να τους δώσω το ίδιο όνομα.
-Προσπάθησε να αφήσεις κάτι και να πάρεις κάτι άλλο στη θέση του.
-Σήμερα δυσκολεύομαι πάρα πολύ.Έστω όμως θα πάρω τη φωτογραφική αντί για τα χάπια.Είναι εντάξει αυτό;
-Ναι είναι μια χαρά.Ξεκινάμε;
-Ναι
-Ξεκίνα να μου λες πρώτη και μετά θα σου πω εγώ τα δικά μου.Πες ο,τι θες.

-"Αφού είμαστε το ίδιο.Δεν θυμάσαι;Δεν θυμάσαι;Ίσως τελικά δε χρειαστώ τη φωτογραφική.Τι συμβαίνει;Ξέχασες πάλι;Είμαστε το ίδιο τόσο καιρό.Θυμάσαι που καυγαδίζουμε καμιά φορά;Όταν με πιάνεις να κάνω αυτό που μου έχεις απαγορεύσει;Λες ότι με λυπάσαι αλλά εγώ πιστεύω πως ζηλεύεις όλα αυτά που δεν έχεις δει.Αγαπάς;Αγαπιέσαι;Κυρίως το δεύτερο σου συμβαίνει;Πόσο καιρό έχει να σου συμβεί;Σου έχει συμβεί άραγε ποτέ;Εγώ αγαπιέμαι από πολλούς αλλά νομίζω αγαπάω μονάχα έναν.Εσένα δε σ'αγαπάω.Όχι όσο θα ήθελα κι αυτό γιατί νομίζω πως ούτε κι εσύ μ αγαπάς."
-Αυτό δεν είναι ανασκόπηση.
-Είπες ότι θα μιλήσεις εσύ μετά από μένα.Είμαστε το ίδιο.
Δεν είμαστε ίδιες.Εσύ είσαι εσύ κι εγώ είμαι εγώ.Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω αλλά όχι για να παραδεχτώ αυτά που θα 'θελες να ισχύουν,μα δεν ισχύουν.Περίμενε να τελειώσω.Ξέρω πως ο,τι και να λες θα θελες να είμαστε το ίδιο.Κάτι σε εμποδίζει να δεις.Μπορείς να σκεφτείς τι μπορεί να είναι αυτό;
-Όχι.
-Ξέρεις τι είναι.Δεν έχει σημασία αν θα το πεις σε εμένα αλλά αν θα το πεις στον εαυτό σου.
Πονάει ε;Πρέπει να σταματήσει το ξέρω.Κι εσύ ξέρεις τι χρειάζεται για να σταματήσει.Να θυμάσαι πως εσύ αγαπιέσαι κι αυτό πάντα θα είναι αρκετό για να μη νιώθεις τόσο έντονη την εξάρτηση.

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Το τέρας μέσα μου

Θα θελα να πνίξω το τέρας που γέννησα.Να σφίξω γερά το λαιμό και να το αφήσω να χαθεί στα χέρια μου.Θα θελα να το σκοτώσω.Είναι το προϊόν κάθε λάθους μου ξεχασμένου,κάθε σκέψης πικρής κάθε ενέργειας αμαρτωλής.Όλων αυτών είναι προϊόν το τέρας μου.
Μα εγώ το γέννησα κι όσο κι αν το σιχαίνομαι νιώθω πως κάπου μέσα μου πρέπει να το αγαπάω.Πρέπει να το εξημερώσω πριν προλάβει να μεγαλώσει και να με καταπιεί.
Μη με ρωτήσεις πως να το κάνω.Δεν ξέρω τι να σου πω.Υποθέτω χρειάζεται υπομονή.Ίσως χρειάζεται αγάπη ίσως κι αυτοπεποίθηση.
Δεν ξέρω τι να υποθέσω.Νιώθω σαν να μεγάλωσε πριν ακόμη το γεννήσω.Με σκοτώνει όσο εγώ προσπαθώ να το εξημερώσω.Καμιά φορά του λέω "σώπασε,θα γίνεις κάποτε κι εσύ καλό.Θα γίνεις έτσι όπως εγώ σε θέλω.Εξημερωμένο κι απαλλαγμένο απ' ο,τι σε έπλασε.Μαζί θα ξεχάσουμε.Μαζί πρέπει να τα ξεχάσουμε όλα.Μη με σφίγγεις,με πονάς,θα πεθάνω..."
Καμία φορά χαλαρώνει λίγο τα χέρια από το λαιμό και με κοιτά στα μάτια.Κάτι ζητάει αλλά δεν καταλαβαίνω.Κι όσο το κοιτάζω με απορία εκείνο αγριεύει πάλι και τεντώνει τα χέρια.
Με μισεί ο εαυτός μου για όσα έχω κάνει.Kαι στο ορκίζομαι θα ήθελα να τον εξημερώσω μα τον τρόπο δεν το γνωρίζω.Δεν μ'ακούει όπως δεν ακούω κι εγώ κανένα.Με κάνει να πονάω και να συνηθίζω το πόνο με κάνει να θυμάμαι και να ζω μέσα σε ο,τι με βασανίζει.
Καταραμένο τέρας,με εκδικείσαι πριν σε γεννήσω,πας να με κάνεις ίδια με σένα για να μη μπορώ να σε σκοτώσω ούτε και να σε ηρεμώ.Σε φοβάμαι..

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Ξαφνικός θ.

Απόγνωση

Εκείνο το βράδυ ένιωσα πως πέθανα.Φοβήθηκα τόσο πολύ όσο δεν έχω φοβηθεί ποτέ άλλοτε στη ζωή μου.Άκουσα το μπαμ και κοκάλωσα.Αντί να τρέξω να δω τι έγινε,τι θα γίνει μαρμάρωσα στη θέση μου,έσβησα τα φώτα και άκουγα τα ουρλιαχτά στο σκοτάδι.Έσφιγγα τα χέρια πάνω στα γόνατα για να μη βλέπω πως τρέμουν.Ήθελα να τρέξω να βοηθήσω αλλά υπερίσχυε η επιθυμία μου να μην κουνηθώ.Υπερίσχυε ο φόβος μου για την εξέλιξη που θα είχε η συντριβή των αυτοκινήτων.Ένιωσα απόγνωση όχι μόνο για τους ανθρώπους αλλά και για μένα που δεν έκανα τίποτα.

Μετά από ώρες πολλές που οι θόρυβοι ήταν πια μακρινοί και τα χέρια είχαν σταματήσει να τρέμουν ξέσπασα σε λυγμούς.Δεν έκλαιγα για τους ανθρώπους του ατυχήματος.Έκλαιγα για μένα και για κάθε άλλον άνθρωπο.Έκλαιγα επειδή φοβάμαι,επειδή ένιωθα την απόγνωση,τον τρόμο να κατακλύζει κάθε κύτταρο του κορμιού μου.Έκλαιγα με αναφιλητά χωρίς να μπορώ να πάρω ανάσα για όλα όσα τόσο ξεδιάντροπα αυτό το μπαμ μου έφερε στη μνήμη.

Ο θάνατος


Όσο θυμόμουν,τόσο φοβόμουν κι όσο φοβόμουν ένιωθα πιο ανυπεράσπιστη,πιο μικρή,πιο τίποτα από ποτέ.Ανίκανη να σώσω και να σταματήσω αυτόν το χείμαρρο.
Δεν θέλω να πεθάνω,δε θέλω να βλέπω άλλους να πεθαίνουν,δε θέλω,δεν το αντέχω.Δεν αντέχω την αδικία κι ο θάνατος είναι τόσο άδικος.Έρχεται σε νέους,σε ανυπεράσπιστους,σε ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να ζήσουν τα όνειρά τους,έρχεται σε εκείνους που δεν φταίνε,σε εκείνους που πρόσεχαν.Έρχεται,έρχεται,έρχεται δε σταματά.Δε θέλω να το ζήσω πάλι,με τρομάζει δε μπορώ να συμβιβαστώ μαζί του δε θέλω να το κάνω.Φοβάμαι το άγνωστο.Φοβάμαι,φοβάμαι...

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

Επαλήθευση

Ώρα έξι το πρωί.
Ξημερώματα ηλεκτρισμένα και μουντά με γεύση αλκοόλ στο στόμα.Ξημερώματα που οι νυχτερίδες μαζεύονται πίσω στις φωλιές τους και οι πέτρες ξεκινούν να γίνονται πιο λαμπερές από το φως που αχνά,πέφτει στην υγρασία τους.
Ξημερώματα που το στομάχι πονά,που τα μάτια μένουν ορθάνοιχτα χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία και τα αυτιά τεντώνονται ακούσια στον παραμικρό,ξαφνικό θόρυβο που ακούγεται.Πνίγομαι από τύψεις.Πνίγομαι από την ανάσα μου,κρυώνω και δεν ντύνομαι,πονάω και δεν κλαίω,κοιτάζω και δεν βλέπω,είμαι ξύπνια και δεν νιώθω.
"Εγώ να φεύγω".Η πόρτα κλείνει ύστερα από μερικά λεπτά και ύστερα το σώμα που χαλαρώνει σαν να του ξέσφιξαν λιγάκι κάποια δεσμά αφήνεται και παραλύει και έπειτα μπορεί έστω να περπατήσει ως το δωμάτιο να πάρει κάτι και να σκεπαστεί.
"Η συνήθεια φταίει"ψιθυρίζω ύστερα και κλείνω τα παντζούρια.
Είναι δύσκολη η επαλήθευση της δυσβάσταχτης αλήθειας.Σε κάνει ράκος.

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Προδοσία

Ο κόσμος περνούσε φευγαλέα από μπροστά της όσο εκείνη τον περίμενε.Είχαν ραντεβού σε πέντε  λεπτά ακριβώς,εκεί στα σκαλάκια έξω από το σταθμό.Είχε φτάσει εδώ και δέκα λεπτά.Το σπίτι δεν την κρατούσε και ήλπιζε πως μέσα στον κόσμο και την ασταμάτητη φασαρία του θα ξεχνιόταν λιγάκι.
Τελικά το σχέδιο αποδείχτηκε πέρα για πέρα λάθος καθότι μέσα στη βουή του άγνωστου πλήθους,μέσα στις φευγαλέες φωνές και κινήσεις ένιωθε πιο αδύναμη από ποτέ.Έτσι όταν πέρασε η ώρα κι άκουσε το τρένο να φτάνει σηκώθηκε από τα σκαλιά,καθάρισε τα μάτια της και ίσιωσε τη τσάντα της.Τον είδε να την ψάχνει μέσα στο πλήθος και όταν την εντόπισε επιτάχυνε το βάδισμά του κι έφτασε κοντά της.
"Ελπίζω να έχεις μια καλή εξήγηση για όλο αυτό" της μίλησε αγριεμένα με την ανησυχία του να είναι ολοφάνερη.
"Έλα να περπατήσουμε"απάντησε εκείνη φορώντας ένα ψεύτικο χαμόγελο και πιάνοντάς του το χέρι.
Άνοιξε το στόμα του για να διαμαρτυρηθεί μα τελικά σιώπησε και την ακολούθησε.Ανηφόρησαν προς τα στενά της Πλάκας αφήνοντας την έντονη βαβούρα μακριά τους. Περπατούσαν κάμποση ώρα χωρίς να μιλούν ώσπου με αποφασιστικότητα μπήκε μπροστά της κόβοντάς της το βήμα.
"Περιμένω"της είπε με ύφος αγριεμένο "και πραγματικά ελπίζω να έχεις μια πολύ καλή δικαιολογία για όλη αυτήν την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά σου.Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει"
Εκείνη σάστισε λίγο από το βλέμμα του και τον φίλησε στοργικά στο στόμα.
"Μ'αγαπάς;"
"Τι ερώτηση είναι αυτή;Φυσικά και σ΄αγαπάω γι αυτό και κάνω έτσι"
"Καμιά φορά είναι καλό να λέμε αυτά που νιώθουμε πιο συχνά κι εγώ έχω ανάγκη να τ ακούσω τώρα όσες περισσότερες φορές γίνεται"απάντησε με θέρμη κι έκλεισε τα μάτια της περιμένοντας να τον ακούσει να της λέει δεκάδες σ'αγαπώ μα δεν ακούστηκε τίποτα.Μια αμήχανη σιωπή απλώθηκε και το ψεύτικο χαμόγελο χάθηκε.Την κοιτούσε τόσο αγριεμένα. Φοβόταν και αυτό φαινόταν σε όλο του το σώμα,σε κάθε κίνηση του,στο βλέμμα του...
"Είμαι άρρωστη"Είπε αποφεύγοντας να τον κοιτάξει στο μάτια.
"Τι εννοείς;"ρώτησε μα η κοπέλα δεν απάντησε
Η σιωπή απλώθηκε για λίγα δευτερόλεπτα κι ύστερα αυτός την έπιασε από τους ώμους ταρακουνώντας την και φωνάζοντάς της: "Τι έχεις;Μίλα μου!"
"Δεν έχω χρόνο.Δεν έχω καθόλου χρόνο.Είμαι πολύ άρρωστη.Εγώ θα...θα..."ξεκίνησε να λέει και έπεσε πάνω του με αναφιλητά.
Εκείνος με κενό και υγρό βλέμμα της χαίδευε τα μαλλιά αρνούμενος να πιστέψει το οτιδήποτε.
"Εσύ δεν θα πάθεις τίποτα.Εγώ είμαι εδώ και εσύ θα είσαι μαζί μου για πάντα"

Μια παρέα παιδιών πέρασαν από το στενάκι  που βρίσκονταν και οι φωνές τους ζέσταναν το μυαλό της κοπέλας η οποία τον κοίταξε στα μάτια.Ήταν κόκκινα και τα δικά του και τα δικά της.
Έσκυψε στην τσάντα της,έβγαλε μια κάρτα και του την έδωσε.Τον φίλησε και το ψιθύρισε "Καλή σου τύχη,θα σε αγαπάω πάντα".Ύστερα έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε μακριά.

Η κάρτα είχε τον αριθμό και τη διεύθυνση ενός αφροδισιολόγου. Εκείνος μόλις το συνειδητοποίησε ξέσπασε σε λυγμούς κι ανήμπορος να μιλήσει ή να κάνει το οτιδήποτε αφέθηκε στο σώμα του καταρρέοντας στο δρόμο.




Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Το πράσινο τέρας

Κάποια βράδια σαν και τούτα εδώ νιώθω πως κάτι μέσα μου με καίει και με γερνάει.Με πνίγει και δεν μ αφήνει να ησυχάσω και να σκεφτώ λογικά.Βάζει μέσα στο μυαλό φαντασιακές εικόνες και φτιάχνει σενάρια ταινίας.
Προσπαθώ να το περιγράψω όσο πιο πιστά μπορώ.Αποφεύγω να το ονομάζω για να το ξορκίσω.
Είναι εκείνο που θολώνει το μυαλό και πνίγει την ανάσα. Είναι βαρύ και κάθεται πάνω στο στέρνο μου απλώνοντας πλοκάμια μέσα στο μυαλό μου.
Κάνει το σώμα να ξαγρυπνά και τα μάτια να είναι ολάνοιχτα.Κάνει το σώμα πότε να κρυώνει και πότε να ζεσταίνεται.Το στομάχι σφίγγεται τόσο σφιχτά που πονά να στέκομαι όρθια.Είναι ανυπόφορο...

Τα σενάρια όσο περνά η ώρα γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκα και πιο εξωφρενικά μέχρι που το μυαλό και το σώμα παραδίδονται ολότελα στο πράσινο τέρας.

Και σαν απομακρυνθεί το πράσινο τέρας όλα γίνονται όπως πρώτα.Το στομάχι λύνεται μονάχο του και το δέρμα παύει να χύνει κρύο ιδρώτα.Οι εικόνες χάνονται σαν τον καπνό που σβήνει στον αέρα και το σώμα παραλύει θέλοντας τόσο να ηρεμήσει...Και ηρεμεί...σαν τη θάλασσα μετά από φουρτούνα...
Φοβάμαι το πράσινο τέρας γιατί καταστρέφει ότι αγαπώ και τον ίδιο μου τον εαυτό...

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Κενή

Δεν ξέρω τι φταίει.Υποθέτω η φύση μου.Τα ρίχνω σ'αυτή πάντα όλα- σε σένα μπορώ να το εμπιστευτώ.ίσως να ευθύνεται στα αλήθεια αυτή για ότι μου συμβαίνει,για ότι συμβαίνει και στους δυο μας.Αυτή έκανε εμένα ευαίσθητη,εγωίστρια με νεύρα ευαίσθητα και σκληρή ψυχή.Αυτή φταίει που δεν μπορώ να αγαπήσω στα αλήθεια. Προσπαθώ ειλικρινά ή τουλάχιστον κάνω ότι περνά από το χέρι μου. Μου είναι αδύνατον να αγαπήσω.Νομίζω πως αγαπάω αλλά πώς γίνεται να αγαπάω χωρίς αλήθεια;Χωρίς χώρο;Χωρίς εμπιστοσύνη;Μονάχα εμένα αγαπώ κι εκεί δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά.Είμαι μόνη μου με μια ψυχή να μ'ακολουθεί ακουσίως.Κρυμμένη σαν χελώνα στο καβούκι της όταν φοβάται.
Είμαι ανίκανη να αγαπώ γιατί φοβάμαι να δίνω τα κομμάτια μου σε κάποιον άλλον.Φοβάμαι πως ακόμα κι αν πάρω πίσω τα κομμάτια κάποιου άλλου δεν θα καλύψουν το κενό που άφησαν τα δικά μου όταν τα αποχωρίστηκα.
Δεν είναι όλων ο προορισμός ίδιος.Δεν έχω αλήθειες μέσα μου.Είμαι κενή και φοβητσιάρα Φοβάμαι μέχρι και τις ίδιες μου τις σκέψεις.Αυτά που σκέφτομαι και λέω αυτή τη στιγμή τα τρέμω γιατί συννηδητοποιώ τι είμαι.Και αλήθεια σου λέω δεν μπορώ να το αντέξω...Είναι τόσο αβάσταχτο...

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Λήθαργος

Ξυπνά καμιά φορά το σώμα μου και όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη όπως κάνει κάθε πρωί με το ύφος κάθε μέρα που περνά να μαλακώνει όπως το αγριόσκυλο όταν λουφάζει,σμίγει τα φρύδια και ψιθυρίζει :"Πώς περνούν τα χρόνια;" κι αμέσως αποστρέφεται το βλέμμα από τον καθρέφτη.

Συνηθίζω μέρα με τη μέρα να καθηλώνομαι στο μαγικό καθρέφτη που ζει βαθιά στη φαντασία μου.Κι όσο περνά ο καιρός,τόσο ο καθρέφτης με έλκει περισσότερο και δείχνει ολοένα και πιο περίπλοκα τα πράγματα τονίζοντας όλα εκείνα τα εξερευνημένα κι ανεξερεύνητα παιδιά της ματαιοδοξίας που με κυριεύει.
Και κάθε μέρα που ξημερώνει, το σώμα και η φαντασία όλο και λιγότερο μένουν μαζί ακολουθώντας το καθένα δρόμους διαφορετικούς.
Το σώμα,ίδια στέρφα γη μαραζώνει,σταφιδιάζει,γερνά.Το βλέμμα θολώνει κι αλλάζει διαρκώς κάθε φορά που αντικρίζει το σώμα και συνειδητοποιεί πόσο μακριά κατορθώνει και τρέχει καλπάζουσα η φαντασία.
Και τελικά;Ζω καλά κρυμμένη κι από τον ίδιο μου τον εαυτό μέσα στον καθρέφτη που κατοικεί στο μυαλό μου.Ο καθρέφτης μου είναι ακόμα νέος.Δε γερνά ποτέ.Δυνατός κι έξυπνος κι όλοι τον σέβονται και τον θαυμάζουν.Κι αυτό δίνει κουράγιο.Και βλέπω δίπλα μου όλους όσους ποτέ δε θα 'μεναν και τους βάζω νοερώς να μένουν και να κάνουμε πράγματα μαζί.
Δε θέλω να ξεφύγω από τη φαντασία μου.Το μυαλό καταπίνει αχόρταγα στην άβυσσο που δε βλέπουμε κι εγώ,λίγο ακόμα παραδίνομαι στη ματαιοδοξία που όσο περνούν τα χρόνια θεριέυει μέσα μου.Έχω πέσει σε λήθαργο και δε ξυπνώ.Ξυπνά μονάχα το σώμα που με συντηρεί όσο εγώ πνίγομαι στον καθρέφτη μου που έγινε θάλασσα μαύρη και βαθιά.Συνεπαρμένη από τα φαντάσματα που ζήσαν στο παρελθόν και πέθαναν εκεί τα μάτια θολώνουν κι άλλο.
Τελικά,μονάχα εκεί μπορώ κι ονειρεύομαι βαθιά.Στον κατάδικό μου λήθαργο ματαιοδοξίας γεμάτο όνειρα γι αυτά που γίναν και γι αυτά που δεν έγιναν ποτέ.

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Μονόλογοι

Ήρθαν πάλι εκείνες οι μέρες του μονολόγου.Και είναι άχρωμες μα ζωντανές όπως κι όλες οι άλλες.Μας ξυπνούν,μας ταράζουν και ύστερα φεύγουν ώστε να επιστρέψουν πάλι πίσω σε ακαθόριστο χρόνο.
Και μέσα στους αχανείς μονολόγους, που η φαντασία μου εγκωμιάζει το παρόν και ψέγει το παρελθόν, που η ζωή μου φαίνεται μικρότερη υπό το πρίσμα φακών, χάνομαι.
Και πόσο αγαλλιάζει η ψυχή μου σε κάθε εγκωμιαστική μου σκέψη.Και πόσο πολύ καίγομαι από πόθο να γίνει κάθε σκέψη πράξη και να γίνω αυτό που τόσο ευλαβικά προσεύχομαι να είμαι.
Και ύστερα από κάθε μονόλογο που τρέχει μακριά από το παρελθόν,που αλλάζει το παρόν και που αποζητά και προσεύχεται για το μέλλον μένει μια γεύση γλυκόπικρη.
Φοβάμαι τους μονολόγους.Τρέμω για τις αλήθειες που δεν μπορέσω να δω.

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Σάπιο

Πως χάνονται έτσι οι καιροί,και εμείς νομίζουμε πως μας βλέπουν όπως στις αρχές και χάνουμε την αίσθηση του χρόνου που τρέχει.
Και πόσο γρήγορα φεύγει κι αυτό.Τρέχει τόσο γρήγορα που τελικά δεν μένουν πάρα λίγα από αυτά που μπορούμε να θυμόμαστε.Όπως κάποιες ανεπαίσθητες παλιές μελωδίες,χαμένες μακρινά στο μυαλό μας.Και πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τις ξεθάψει.Με πιάνω να  κάνω τα πάντα για να τις ξαναζήσω νοερά και να πάρω λίγο από το συναίσθημα που μου χάρισαν στο παρελθόν.Απεικάσματα που νομίζω πως θα με ξανανιώσουν.Και προσκολλάμαι και χάνομαι σε εκείνες τις σκέψεις προσπαθώντας να τις γυρίσω πίσω.
Μα εκείνες οι σκέψεις που θάφτηκαν και ανήκουν στο παρελθόν είναι πάντα σάπιες.Ότι κι αν κάνω,όσο κι αν τους αλλάξω το περιτύλιγμα, αυτές έχουν θαφτεί από το χρόνο και τις πράξεις μου και είναι πλέον σάπιες,με μίσος και κακία για το παρόν.
Κι εγώ το ξέρω πως πονάνε οι σάπιες αναμνήσεις κι επιμένω όσο τίποτα άλλο να τις ξεθάβω.Λες κι από τη σαπίλα τους το μέλλον μου θα ομορφύνει. 
Πονάνε τα χέρια από το σκάψιμο,ασχημαίνει η όψη από τους μορφασμούς βρωμάει το δέρμα από τον ιδρώτα. Ματώνω κάθε φορά που τις φέρνω πίσω κι όμως το κάνω τόσο συχνά που δεν το νιώθω.
Πώς φεύγουν έτσι οι καιροί...

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Θυσία

Θυσίασα πολλά.
Και ήταν πάρα πολλά όσα είχα ανάγκη και τα μετρίασα και τα παραμέρισα και τα έβγαλα τελείως από το μυαλό μου
Μα σαν ήρθε εκείνη η στιγμή που κάτι από αυτά που είχα θυσιάσει μου 'δωσες
Δειλά-δειλά σαν το πρόσφερες,
ζήλεψαν όλα τ 'άλλα τα καταπνιγμένα κι άρχισαν να τσιρίζουν ενοχλητικά στο μυαλό μου
Και τότε κάπου είδα πως λάθος θυσίες έκανα τόσο καιρό.
Γιατί τα όνειρα να θυσιάζονται ευκολότερα από 'σένα που δεν άπλωσες το χέρι να τα αγγίξεις;

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Λεπτές γραμμές

Και ήταν εκείνη η ώρα περίεργη και η ατμόσφαιρα θολή.Ήταν τα λόγια που είχαν ειπωθεί λίγο πριν και εκείνα τα όλο αοριστία βλέμματα και τα τυχαία αγγίγματα στο λαιμό και το πρόσωπο.Και ήρθε εκείνο το τόσο φευγαλέο,υγρό φιλί στα χείλη που έκανε τα μάγουλα να κοκκινίσουν από έξαψη και ντροπή και την καρδιά να χοροπηδήσει τόσο δυνατά, που ακούγονταν μα οι χτύποι δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν ο ένας απ'τον άλλον.
Και γύρισε το βλέμμα που άστραφτε και κοίταξε τα χείλη τα υγρά του άλλου κι αποστράφηκε απ' αυτά και κοίταξε τα τριαντάφυλλα που ήταν ακουμπισμένα στο τραπεζάκι.
Και δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει εκείνο το φιλί όσο υγρό κι αν ήταν.Και πώς ένα τόσο δα φιλί χάλασε ολόκληρες τις ισορροπίες και προκάλεσε ένταση στις ήδη υπάρχουσες μα καλά κρυμμένες τύψεις  των σκέψεων και των δύο.
Και η γλώσσα του ενός ήθελε να παίξει με του άλλου και τα σώματα να αγκαλιαστούν και το μυαλό κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες να αποτρέψει αυτό το παιχνίδι.Γιατί οι ήδη λεπτές γραμμές κόντευαν να γίνουν αδιόρατες και να καταστραφεί κάθε τοποθετημένη ισορροπία στη ζωή των δύο.

Έτσι, σηκώθηκε ο ένας και έκλεισε την πόρτα πίσω του χωρίς να πει τίποτα.Κι έμεινε ο άλλος με τη στύση του σε ένταση,να ακούει την παλλόμενη καρδιά και τις σκέψεις του να ουρλιάζουν.Πέρασε τις λεπτές γραμμές;

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Κρυφό

Που θα με πας απόψε;
Σε παρακαλώ ας μη βιαστούμε απόψε, μου έλειψες πολύ.
Όποτε βρισκόμαστε τα ίδια.Τα ίδια παρακάλια, η ίδιες απαντήσεις και η ίδια κατάληξη.
Ερημιά. 
Θέα από την Πεντέλη μέσα από το παλιό,οικογενειακό αυτοκίνητο σε βραδιά με πολλά αστέρια.Με χρονόμετρο στο κεφάλι μας και πολλά παθιασμένα φιλιά.Κινητά κλειστά και θολωμένα τζάμια.Πνιχτοί αναστεναγμοί και άβολος έρωτας στο πίσω κάθισμα.
Χωρίς άρωμα, χωρίς σημάδια χωρίς λόγια.Γρήγορο με μετριασμένο πάθος.

Και έπειτα τελειώνει κι ανοίγουμε τις πόρτες να ξεθολώσουν τα τζάμια να μη μυρίζει και το αυτοκίνητο τον έρωτά μας και το καταλάβουν την άλλη μέρα τα παιδιά.Θέλω να βάλλω τα κλάματα αλλά πάνω στην πρώτη σκέψη μου ηρεμώ και τον αγκαλιάζω και μένουμε σιωπηλοί.Τον νιώθω που με κοιτάζει. Χαϊδεύει τα μαλλιά μου και κάνει πάλι την ίδια ερώτηση"Πότε λες να πηγαίνουμε;"
Κουμπώνω το φόρεμα και πάω και κάθομαι μπροστά.Ανάβω ένα τσιγάρο και εκείνος ξαναλέει
"Όχι μέσα μωρό μου, η Μ. θα το μυρίσει αύριο το πρωί"
Δεν έχω κουράγιο να πω τίποτα, στέρεψαν οι λέξεις, κουράστηκαν τα παρακάλια.Μόνο να τον κοιτώ θέλω, έτσι μισό που τον έχω.Κουράζομαι τόσο που ούτε τύψεις δεν έχω πια βαρέθηκαν φαίνεται κι αυτές να μας κυνηγούν.
Το μόνο που απέμεινε είναι ένα κρυφό μισάωρο στο αυτοκίνητο και ένα κρυφό γελάκι κάθε φορά που τον ακούω να μου κάνει ζήλιες.Και κάθε φορά γελάω γιατί σχεδόν πάω να το πιστέψω ότι πράγματι μπορεί και να ζηλεύει που θα γυρίσω σπίτι και δεν θα είμαι μόνη μου...
Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμα πως εγώ έγινα έτσι...

Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Η παλιά μου φίλη τάδε

Πες πες κάτι θα βγει στο τέλος.Έτσι έκανα κι εγώ μαζί της.Κάθε μέρα που μιλούσαμε, κάθε μα κάθε φορά της έλεγα πως θέλω να προσέχει και πως την αγαπώ πολύ.
Βεβαίως με το να της το λέω συνεχώς,κάπου είχε φτάσει σε σημείο που δεν το καταλάβαινε.
Μου έλεγε ένα μηχανικό "Ναι, κι εγώ" και κατεβάζαμε το ακουστικό του τηλεφώνου ή αποχαιρετιζόμασταν με μια εγκάρδια αγκαλιά.

Της τα έλεγα συνέχεια ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα αναρωτηθεί από τι της λέω να προσέχει.Δεν αναρωτιέται ποτέ. Είναι έτσι από τη φύση της.Στον κόσμο της με δυσκολία προσαρμογής στον κεντρικό κόσμο που περνάμε όλοι μας.Παιχνιδιάρικο μυαλό και ανήσυχο πνεύμα.Αθωότητα στο βλέμμα και χύμα χαρακτήρας.Όμορφη κοπέλα χωρίς ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση.Άτομο με τεράστια επιρρέπεια σε οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει τους δικούς της να ανησυχούν.

Δεν ξέρω από που την αγάπησα έτσι εγώ.Βλέπεις, λίγο αυτή-λίγο εγώ είμαστε άνθρωποι που κοντεύουμε να πιάσουμε τα δύο άκρα με ελάχιστα κοινά σημεία.Παρόλα αυτά ένιωθα μια αγάπη για αυτήν.Μια παράξενη αδυναμία παρά το γεγονός ότι με νευρίαζε σχεδόν κάθε μέρα για κάτι.΄Ήξερα πόσο επιρεπής είναι και ένιωθα πως χρειαζόταν προστασία.Κι εγώ αυτό έκανα.Με όποιον τρόπο μπορούσα την προστάτευα.Της έλεγα συνεχώς να προσέχει εννοώντας τον εαυτό της και τις αντιδράσεις της. Δεν είχε ωστόσο αρκετή ωριμότητα έτσι ώστε να καταλάβει κι έτσι συνήθιζε να βλάπτει τον εαυτό της με όποιον τρόπο μπορεί ένας άνθρωπος να βλάψει τον εαυτό του σε πνευματικό επίπεδο.
Κι εγώ ήμουν εκεί,να γίνομαι κουραστική και να επαναλαμβάνω τις βαρετές μου φράσεις"να προσέχεις σ'αγαπώ"
Και εκείνη έφυγε κάποια στιγμή.Κάτι ο χρόνος,κάτι οι διαφορές μας που αμβλύνονταν κάτι και το ότι δεν μέναμε πια κοντά χανόμασταν σιγά-σιγά.
Και έπειτα από τις πολλές μου συμβουλές βαρέθηκε.Μικρό το κακό...Εμένα βλέπεις, το μόνο που με  νοιάζει ακόμα μαζί της είναι να είναι καλά.Κι ας μη μου είπε κι αυτή ούτε μια φορά να προσέχω λες κι εγώ δεν κινδύνευα από τον ετοιμόρροπο εαυτό μου.Κι ας μη μου είπε ποτέ μονάχη της πρώτη πως μ'αγαπά,λες και δεν το ένιωσε ποτέ της...

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Ματωμένο

Και ο άντρας έσκυψε στα στήθη της
Και η γυναίκα αναστέναξε τάχα από διέγερση
Κι εκείνος πλησίασε το πρόσωπό του στο δικό της και της φίλησε άτσαλα τα κόκκινά της χείλη
Και το κραγιόν που ήταν φτηνό έφυγε και έμειναν τα χείλη μελανά.
Κι εκείνος έκλεισε τα μάτια να μη βλέπει το πρόσωπό της, που γεμάτο σημάδια ήτανε.
Κι εκείνη δεν μιλούσε μήτε κουνιόταν από τη θέση της.
Κι εκείνος έκανε να τη χαϊδέψει μα η γυναίκα τόσα σημάδια είχε που κάθε του άγγιγμα της προκαλούσε οξύ πόνο.
Μια στο σώμα-μια στη ψυχή.

Και εκείνος την έβαλε να γυρίσει να μην τη βλέπει έτσι άσχημη που ήταν από τα σημάδια του.
Και μπήκε μέσα της και αναστέναξε βαριά από την αντίσταση του σώματός της.
Και εκείνη αναστέναξε ξανά κάνοντας τάχα πως το απολαμβάνει.
Και όσο συνέχιζε τόσο το σώμα σταματούσε την αντίσταση και τον δεχόταν ευκολότερα.Την πονούσε αλλά εκείνη συνήθιζε τον πόνο και δεν τον ένιωθε σ' όλη τη διάρκεια.
Και εκείνος τελείωσε γρήγορα χωρίς να πει κουβέντα χωρίς έστω να την περιμένει...
Και της γύρισε την πλάτη και την έσπρωξε από την άλλη να μη τη βλέπει.
Ο άντρας αποκοιμήθηκε και ήδη ροχαλίζει...
Και η γυναίκα απόμεινε να κοιτά τον τοίχο και να νιώθει τις πληγές της να πονούν.
Έκλεισε τα μάτια κι έκανε πάλι την ίδια σκέψη.

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Εφιάλτης

Καμιά φορά ξυπνούσα από τους εφιάλτες.Πεταγόμουν από τον ύπνο μου λαχανιασμένη και λουσμένη στον ιδρώτα.
Έχω έναν πολύ συγκεκριμένο εφιάλτη που ακόμη και τώρα, που γράφω,που το μυαλό μου τον επαναφέρει στη μνήμη η καρδιά μου τρελαίνεται και πάλλεται σαν τρελή.
Στον εφιάλτη χάνομαι.Είμαι σε λαβύρινθο με ψηλούς τοίχους και δεν μπορώ να βγω από πουθενά.Νιώθω πως κάποιος με ακολουθεί αλλά δεν τον βλέπω ποτέ.Τον αντιλαμβάνομαι με όλες μου τις αισθήσεις μα δεν μπορώ να τον δω.Δεν ξέρω τι είναι αυτός που με ακολουθεί.Δεν ξέρω αν είναι καλός ή κακός.Εγώ φοβάμαι.Και όσο τρέχω και μπερδεύεται ο δρόμος στον λαβύρινθο περισσότερο,εγώ φοβάμαι.Και τα βήματά του γίνονται πιο ταχεία και εγώ βγαίνω σε αδιέξοδο.Και νιώθω την ανάσα του στο λαιμό μου και εκεί πετάγομαι.
Τινάζομαι από τον ύπνο μου.Και κάθομαι οκλαδόν πάνω στο κρεβάτι.Ο σύντροφός μου κοιμάται βαθιά δίπλα μου.Αγκαλιάζει τα πόδια μου τρυφερά νομίζοντας πως αγκαλιάζει το σώμα μου.Είμαι ακόμη ταραγμένη.
Στρίβω ένα τσιγάρο και το βάζω στο στόμα μου.Μετά από δυο τζούρες το έχω ήδη μετανιώσει.Το σβήνω βιαστικά και επικεντρώνω την προσοχή μου στα ξανθά μαλλιά που ακουμπούν τα πόδια μου. Θέλω να τον ξυπνήσω μα τον λυπάμαι.
Κάνω να ξαπλώσω και να κοιμηθώ ξανά μα κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου βλέπω την ίδια τελευταία στιγμή του εφιάλτη και τα ανοίγω διάπλατα.
O σύντροφός μου χωρίς να με βλέπει το νιώθει πως δεν κοιμάμαι.
"Πάλι αυτός ο εφιάλτης μαζί μου;"
"Όχι"του λέω ψέμματα.Ντρέπομαι για αυτόν μου τον εφιάλτη λες και φταίω εγώ.
Με αγκαλιάζει και φαίνεται πως δεν πίστεψε το ψέμα μου.
"Τελείωσε τώρα,ησύχασε ζωή μου"ψιθυρίζει στο αυτί μου. Τα λόγια του με ηρεμούν.Το άγγιγμα και η μυρωδιά του μου δημιουργούν ασφάλεια.
Στον εφιάλτη μου είναι εκείνος,ο οποίος πασχίζει να με βρει μέσα στο λαβύρινθο.Και εγώ φοβάμαι την εξέλιξη που θα έχει η συνάντηση μου μαζί του.Και πώς να μη τη φοβάμαι;Εκεί πέρα,που είμαστε μέσα στο λαβύρινθο και δεν μπορώ να βρω την έξοδο;

Με κρατάει σφιχτά πάνω του μα το μυαλό μου συνεχώς στον φόβο είναι...

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Ερωτικό

Τόσο πολύ σ'αγαπάω που όταν έρχομαι κοντά σου η ανάσα μου στερεύει.Και τα χείλη μου τρέμουν.
Κάθε φορά.Ύστερα από τόσες και τόσες φορές.Όταν σε βλέπω να με πλησιάζεις το σώμα μου ηλεκτρίζεται και ξεροκαταπίνω.Τα χείλη μου πάνε να χαμογελάσουν και ντροπιασμένα το καταπνίγουν...
Κλείνουν τα μάτια μου γιατί δεν μπορώ να τα κρατήσω αρκετά ανοιχτά για να σε δουν. Θέλουν πολύ να σε κοιτάνε.Αν και μπορούν να σε βλέπουν κι ας μην σε κοιτάνε. Η μορφή σου είναι συνεχώς στο μυαλό μου. Σε κάθε σκέψη.Πριν και μετά.Εσύ εκεί.Το πρόσωπό σου στοιχειώνει γλυκά το μυαλό μου.
Τόσο πολύ σ'αγαπώ που αναγεννώ τα όνειρα που είχα και κάνω εσένα πρωταγωνιστή.Είσαι εσύ εκεί.Το κέντρο του δικού μου είναι. Το μυαλό σου δίπλα στο δικό μου.Τα μάτια σου πάνω μου.Το σώμα σου μέσα μου.Η φωνή σου φωνή μου.Εσύ,εσύ-εγώ εγώ.

Κι άμα σ'αφήνω,πάλι μπροστά μου σε βρίσκω.
Κι άμα μ'αφήνεις δεν απομακρύνεσαι.Δεν μπορείς και δεν μπορώ.Είμαστε μισοί.
Δυστυχώ μακριά σου.Δυστυχώ βαθιά και σε αποζητώ κάθε βράδυ στα όνειρα μου.Παλεύω. Συνειδητό κι ασυνείδητο για να σε βλέπω.
Κι όποτε κάνω πως φεύγω το μυαλό μου πυξίδα γίνεται και πάλι εσένα δείχνει.Λες και την πείραξες να μη δείχνει πουθενά αλλού.Και μαγνητίζεται και δεν μπορεί να πάει πουθενά αλλού.Μήτε αυτό μήτε το σώμα.Μόνο σε σένα...
Και η σάρκα μου τόσο πολύ συνήθισε τη δικιά σου να την αγκαλιάζει όπως το σώμα συνηθίζει να πίνει νερό για να ζει.

Και είναι η αγάπη μου για σένα λατρεία. Έτσι σε νιώθω συνεχώς. Σαν κάτι που δεν μπορώ να μη λατρέψω. Και είναι η αγάπη σου για μένα μαγεία.Και με υπνωτίζεις και με κάνεις να μη θέλω να ξυπνήσω.Και αν ξυπνήσω πάλι σε θέλω εκεί μαζί. Σε όλα μας μαζί.Γιατί αλλιώς τόσο ανολοκλήρωτοι θα 'μαστε που δεν θα ζούμε.




                                                    Σε εκείνον,για εκείνον,πάντα αυτός

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Όταν χαράζει

Πόσα χάθηκαν;Πόσα έχασες; Χάσαμε;
Δεν είναι πολλά.Είναι αναρίθμητα.
Όλα έχουν την τάση να σβήνουν και να φεύγουν και να χάνονται πολύ μακριά από μας.Και περνάνε στα χέρια άλλων και ξεγλιστρούν κι απ'αυτούς.
Κι εμείς κάθε φορά που χάνουμε κάτι ξεφυσάμε.Κι όσες φορές και να χάνουμε,δεν μπορούμε να το συνηθίσουμε. Είναι σκληρό που φεύγουν από κοντά μας τόσα πράγματα. Καταστάσεις, ευκαιρίες, άνθρωποι. Και φεύγουν τα χρόνια και φεύγουν μαζί τους και τόσα άλλα. Και τα ξεχνάμε τα περισσότερα.Και μένουν στη μνήμη μας κάποια ελάχιστα από εκείνα που έφυγαν.Για να μας θλίβουν όταν ξυπνάμε την ώρα που χαράζει και είμαστε μόνοι.
Και είμαστε μόνοι κι ας ξυπνάμε με άλλους κοντά μας.Νιώθουμε μόνοι γιατί θυμόμαστε πόσα φεύγουν και γιατί είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως κι αυτοί που θα μας πουν καλημέρα μόλις μας δουν να καθόμαστε δίπλα τους στο κρεβάτι δεν θα μείνουν για πολύ.
Και ανοίγουμε δειλά δειλά τα παντζούρια και είναι ακόμα σκοτάδι έξω με μια αχνή ξανθιά γραμμή στον ουρανό.Και έχει κρύο μα επιμένουμε να στεκόμαστε γυμνοί και να κοιτάζουμε τον ήλιο που ανατέλλει.Μένουμε στη γύμνια μας.Είναι η ώρα της ειλικρίνειας εξάλλου, τα ρούχα θα μας ωραιοποιήσουν.Και τώρα που ο ήλιος αναγεννιέται δεν χρειάζονται ψέμματα. Είμαστε εκεί μονάχοι μας ξύπνιοι σκεπτόμενοι όλα όσα χάνονται και φεύγουν μακριά μας.Αναλογιζόμενοι την ανικανότητα μας να κρατήσουμε λίγα παραπάνω απ'όλα όσα ξεγλιστρούν από τα χέρια μας.
Και δεν έχουμε ύπνο κάποιες χαραυγές ότι κι αν κάνουμε. Και δεν ησυχάζουμε.Κι όλο γυρνάνε στο μυαλό όλα εκείνα που έφυγαν.Και μας ενοχλεί ο ήλιος που μπαίνει δειλά μέσα στο σπίτι και κλείνουμε ξανά τα παντζούρια.
Και κουλουριαζόμαστε στο κρεβάτι.Εκεί στην άκρη, σε ετοιμότητα τάχα συνέχεια είμαστε.
Και δεν ησυχάζουμε,είναι αδύνατον και το κεφάλι βουίζει και τα μάτια πονούν και δεν ξέρεις αν είναι από τον ήλιο ή από τα δάκρυα.
Ο ύπνος δεν θα έρθει ξανά εκείνο το πρωινό...


Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Αχόρταγο εγώ

Τα θέλω όλα. Πάντα αυτό με θυμάμαι να σκέφτομαι. Τα θέλω όλα.
Από παιδί πλεονέκτρια...Δεν μου έφταναν τα λίγα και δεν μου άρεσε να μοιράζομαι.Και όσο μεγάλωνα τόσο συνήθιζα στην ιδέα πως δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.Και κάθε φορά που πήγαινα να το συνηθίσω,πείσμωνα λίγο ακόμη περισσότερο.Και ήθελα να δω κάτι ακόμη παραπέρα.

Το είπα στη μαμά μου.

Κι εκείνη χαμογέλασε πικρά.Και γύρισε και μου είπε σιγανά "Δεν έμαθες ακόμη να σέβεσαι και να φοβάσαι"
Κι εγώ πείσμωσα λίγο ακόμη περισσότερο γιατί ήξερα και να σέβομαι και ο ήξερα και πως ο φόβος είναι αναπόφευκτος και θύμωσα μαζί της που δεν είχε το ίδιο πάθος με μένα.Και που δεν καταλάβαινε αυτό που εννοούσα.Εγώ μονάχα ήθελα να ζω το έπακρο.
Ένα κομμάτι υπερβολής είμαι μονάχα.Μια υπερβολή που θέλει να ζει και να νιώθει και να μαθαίνει τα πάντα μέσα από αυτά και μακριά από διηγήσεις.
Μια υπερβολή που δεν θέλει να ακούει μονάχα να μιλάει και να διηγιέται στους άλλους όλα όσα μαθαίνει.Και να προηγείται μονίμως σε όλα..Και να γίνεται ένας υπέροχος άνθρωπος που ξέρει όσα πιο πολλά είναι δυνατόν να γνωρίζει.Και έχει νιώσει στα είκοσι όσα τόσοι άλλοι ένιωσαν στα πενήντα τους ή δεν ένιωσαν ποτέ τους.Και τα λέει στους άλλους γιατί παίρνει ικανοποίηση από τις αντιδράσεις τους.

Μια υπερβολή.Στις αντιδράσεις, στις επιθυμίες, στα συναισθήματα, στα λόγια, στις πεποιθήσεις,στις σκέψεις.
Μέχρι που έκατσα και σκέφτηκα μέσα στα πολλά που θέλω και είδα πως είχε δίκιο η μαμά μου.
Ήμουν αχόρταγη που δεν μπορούσε να ξεχωρίσει την υπερβολή από το μέτρο.Που δεν είχε μάθει τίποτα ακόμα.Μέχρι τώρα πασαλείμματα κι εγώ η χαζή-αχόρταγη νόμιζα πως επειδή τα ήθελα όλα μπορώ να τα έχω όλα. Κάποια,που νόμιζε πως το να ζεις στο έπακρο τη ζωή είναι μέσα από υπερβολές...

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Φυλακές

Ζούμε σε φυλακές χωρίς κάγκελα. Ζούμε ταυτοχρόνως σε πολλές φυλακές.
Φυλακισμένοι χωρίς ασορτί ρούχα με τις σχέσεις μας.
Με τη δουλειά μας.
Στην κοινωνία.

Ζούμε σε φυλακές μεγάλες και αρκετά ευρύχωρες. Με πολύ πράσινο και πολύ γκρίζο, με εναλλαγές τοπίων και μέσα μεταφοράς. Μπορούμε να βγαίνουμε και να πίνουμε μπορούμε και να ψηφίζουμε γιατί η επιλογή μας είναι ελεύθερη.

Ζούμε σε φυλακές που τις διακοσμούμε μονάχοι μας.Είμαστε φυλακισμένοι με μοναδικό μας πταίσμα ότι ήμαστε παιδιά των γονιών μας και οι γονείς μας ότι ήταν παιδιά των δικών τους γονιών.
Γεννιόμαστε λοιπόν και μας μορφώνουν. Και μας μορφώνουν πάρα πολύ για να γίνουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτεροι τεχνοκράτες χωρίς παιδεία.
Και μας κάνουν ανασφαλείς κάθε μέρα της ζωής μας γιατί δουλειά δεν μας δίνουν. Κι αν τύχει και μας δώσουν δεν θα μας αμείβουν για να ζούμε όπως θέλουμε. Και θα μας αναγκάζουν να συνεχίζουμε γιατί "υπάρχουν κι άλλοι να κάνουν τη δουλειά που δε θες".
Και θα μας αφήνουν και να διαδηλώνουμε αλλά θα φροντίζουν μαζί με την "ανέχεια" τους να μας ρίχνουν και λίγη λάσπη.
Και όταν βλέπουν κάποιον να προσπαθεί έστω και λίγο να ξεφύγει από το καλούπι με έφτιαξαν γι αυτόν θα τον κατηγορούν και δεν θα τον αφήνουν σε ησυχία. Θα κάνουν ότι είναι δυνατόν για να στρέψουν και άλλους απέναντι του.

Αν ακούσεις λοιπόν κάποιον να πιστεύει ότι είναι ελεύθερος χάλασε του για μια στιγμή το όνειρο και θύμισε του πως είμαστε σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Να του θυμίσεις όμως πως από παντού οι άνθρωποι που θέλουν να αποδράσουν μπορούν να το κάνουν. Και αν είναι πολλοί μαζί θα τα καταφέρνουν πάντα καλύτερα. Κι ας μην έχουν όπλα σιδερένια. Έχουν μονάχα ένα μέσο. Έχουν μυαλό και υπάρχουν βιβλία. Και τα βιβλία είναι κλειδιά αν μπορούμε να τα αποκρυπτογραφήσουμε...

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Ρόλοι

Καμιά φορά ένα βλέμμα στον καθρέφτη της ήταν αρκετό για να την κατευνάσει. Δεν άλλαζε την έκφραση που είχε και πλησίαζε με κοφτή ανάσα στον καθρέφτη. Κοιτούσε τις άγριες ζάρες και το άγριο βλέμμα που είχε. Τα σφιχτά χείλη και την αυστηρότητα στη στάση του σώματος της.
Κάθε φορά που την κοιτούσε έτσι του ερχόταν να γελάσει με την εικόνα του. Έμοιαζε με φιγούρα ασπρόμαυρου κινουμένου σχεδίου. Τότε με ένα πλατύ χαμόγελο που σπανίως εξελισσόταν σε γέλιο χαλάρωνε τη στάση του σώματός της και αυτομάτως άλλαζε η εικόνα. Το γέλιο άλλαζε το άγριο προσωπείο της και τα μάτια της άστραφταν με γλυκύτητα.

Αρκούσε απλώς μια ματιά του ειδώλου της για να αλλάξει ρόλο. Από αυστηρή διευθύντρια στον εαυτό της.

Και έπειτα, μαράζωνε. Και σκεφτόταν πως είναι δυνατόν να αλλάζει ρόλο τόσο εύκολα για τους άλλους. Πώς είναι δυνατόν να ξεχνά τον εαυτό της πριν μερικά χρόνια. Να ξεχνά πως είναι εκτός αυτού του χώρου.Και βυθιζόταν στις σκέψεις της και αγχωνόταν λίγο ακόμη με τον εαυτό της, με τη δουλεία και τα διευθυντηλίκια με τις σχέσεις της που τις φαινόταν πως θα τις απομακρύνει.

Μετά από λίγο ξανάβγαινε πάλι έξω από το γραφείο για να απολογηθεί για τη συμπεριφορά της,γιατί έτσι είχε μάθει να κάνει όταν είχε άδικο.Μα τότε έβλεπε αγριεμένα βλέμματα απ'όλους τους άλλους και δεν ήξερε πως να αντιδράσει. Περπατούσε μαγκωμένη με σκοπό να μιλήσει μα διέσχιζε τα γραφεία με τους υπαλλήλους και έμπαινε στην τουαλέτα. Και κοιτούσε ξανά το πρόσωπό της στον καθρέφτη. Και έβλεπε έναν εαυτό μαγκωμένο, φυλακισμένο, αγχωμένο μη ξέροντας πως να αντιδράσει.

Συνειδητοποιούσε αυτό που φοβόταν. Συνειδητοποιούσε την αλλαγή συμπεριφοράς μέσω των ρόλων. Άλλαζε συμπεριφορά εκείνη άλλαζαν και όλοι οι άλλοι. Σαν έμπειροι ηθοποιοί, σαν εξωτικοί χαμαιλέοντες προσαρμόζονταν στις νέες συνθήκες ξεχνώντας τις καταβολές τους. Και όλα αυτά για το άγχος της εφήμερης εξουσίας....

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Ψέμματα της φθοράς

Κι αν πω πως έζησα πολύ θα είναι ψέμματα.Κι αν πω πως έζησα καλά δεν θα είναι αλήθεια.

Μπορεί να φταίει που είμαι άνθρωπος.Και που ακόμη και το πνεύμα μου συντηρείται από την ύλη μου. Είμαι φθαρτή και όλο αναζητώ την αφθαρσία.Είμαι ελεύθερη και όλο νοιώθω φυλακές. Είμαι ξύπνια και νιώθω πως κοιμάμαι. Και όταν κοιμάμαι δεν ξεχωρίζω τα όνειρα από την πραγματικότητα.

Και όλο σκέφτομαι και όλο μιλάω και συνεχώς κάτι νιώθω.Και εγώ σπάνια το αναφέρω γιατί δεν έχω  κάποιον να με νιώθει.Και όποτε βρίσκω εκείνον τον κάποιον ξεχνιέμαι και παρασύρομαι και δεν μιλώ για ψέμματα βαθιά.Μιλώ μονάχα για αλήθειες επιφανειακές σαν τις μικρές, δυσδιόρατες τριχούλες πάνω στο δέρμα μας.Μιλώ γι αυτά που θέλουν να ακούν.Μιλώ και γι αυτά που δεν με κάνουν να σκέφτομαι τη φθορά μου και πόσο λίγο ζω.

Κι αν πω πως έμαθα κάτι πραγματικά θα είναι ψέμματα κι αυτό

Κι αν έστω και λίγο πλησίασα δεν μπόρεσα ποτέ μου να το ξεστομίσω. Γιατί πως είναι δυνατόν να ξεστομήσει κανείς πράγματα βαθιά που μαθαίνει; Πως είναι δυνατόν να διαχειριστούμε το δρόμο προς τη γνώση;

Πώς να πω πως αγάπησα, έτσι βαθιά όπως το νιώθω, αφού δεν ξέρω καν πως αυτό που ένιωσα ήταν έστω και ένα μονάχα κομμάτι αγάπης;




Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Ουρλιαχτά

Ουρλιάζω.Ουρλιάζω τόσο δυνατά που είμαι σίγουρη πως αν ούρλιαζα με τη φωνή μου θα είχα ξυπνήσει τους κατοίκους των γύρω σπιτιών μέσα στη μαύρη νύχτα. Ουρλιάζω σε κραυγή ακατανόητη.
Ουρλιάζω χωρίς να ξέρω το λόγο. Φυλακίζομαι και δεν ξέρω από ποιόν. Πνίγομαι και δεν ξέρω από τι. Ουρλιάζω ακατανόητα μήπως βρεθεί κάποιος και με ακούσει.Ουρλιάζω μήπως κι αυτός που με ακούσει κατορθώσει να καταλάβει τι ζητάω. Και μου το δώσει, και μου το πει και με κάνει να ηρεμήσω λίγο.

Ουρλιάζω σιωπηλά για ότι δεν ξέρω και δεν μπορώ να πω. Δεν έχω αυτοσυγκράτηση. Μήτε στο σώμα, μήτε στη ψυχή μου.Το σώμα μου παρασυρμένο από τη ματωμένη ψυχή δεν συγκρατεί τα δάκρυα. Τρέχουν τα μάτια μου, τρέμουν τα χέρια μου, παγώνει το δέρμα μου, ξεραίνονται τα χείλη μου,βουίζουν τα αυτιά μου σαν να ανεβαίνω σε βουνό ψηλό, νιώθω να πνίγομαι.Δεν μπορώ να πάρω ανάσα.Πνίγομαι,πνίγομαι,πνίγομαι κανένας δεν με τραβάει πάνω...
Νιώθω πληγές να ξύνονται από αόρατα χέρια...Και αόρατο φίμωτρο να μπαίνει στο στόμα μου.Τη ζάλη να στέκεται σαν σκόνη σε μαύρα έπιπλα, πάνω στο μυαλό μου.Νιώθω το τέλος μου να έρχεται.Δεν ξέρω από που, δεν ξέρω γιατί, δεν μπορώ να μιλήσω μοναχά νιώθω, και υποφέρω σιωπηλά ουρλιάζοντας.
Ουρλιάζω δίπλα σας και κανένας δεν με αγκαλιάζει για να με συνεφέρει...Που είστε όλοι σας;

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Καθημερινή μοναξιά

Λυπάμαι τους ανθρώπους που είναι μόνοι. Ξέρω πως είναι επιλογή ορισμένων. Ότι κάποιοι είναι εκ φύσεως μοναχικοί. Μα εγώ ενδόμυχα, στεναχωριέμαι γι αυτούς. Στεναχωριέμαι για αυτούς που πίνουν αμίλητοι τον καφέ τους διαβάζοντας εφημερίδα σκυθρωποί. Το τηλέφωνό τους δεν θα χτυπήσει ποτέ και θα ενοχληθούν μια ή δυο φορές από τα τρανταχτά γέλια της διπλανής παρέας που παίζει χαρτιά.
Αφού πιουν τον καφέ τους θα αφήσουν βιαστικά δύο ευρώ κάνοντας νόημα στον σερβιτόρο και θα φύγουν γρήγορα σκυφτοί.Θα χωθούν στο πρώτο στενό για να φτάσουν στον προορισμό τους από τον πιο ήσυχο δρόμο. Όταν συναντήσουν το αγκαλιασμένο ζευγαράκι θα κάνουν πως δεν το βλέπουν και θα ανοίξουν λίγο περισσότερο το βήμα τους. Στην επόμενη γωνία που θα στρίψουν θα κοντοσταθούν για μερικές στιγμές να ξελαχανιάσουν. Είναι λαχανιασμένοι κι ας μην έτρεχαν καθόλου.Μπορεί και να ξεφυσίξουν σιγανά. Μετά θα προχωρήσουν σε κανονικό ρυθμό.
Θα βγουν στον κεντρικό δρόμο και θα περιμένουν να ανάψει το φανάρι για να περάσουν απέναντι. Θα κοιτάξουν λίγο με απλανές βλέμμα τα αυτοκίνητα και για μια στιγμή το βλέμμα τους θα καρφωθεί σε ένα μωρό που είναι καθισμένο στο καρότσι και τρώει γλειφιτζούρι  Έχει πασαλειφτεί  Είναι αστείο με αυτά τα ρουχαλάκια και αυτό το κοτσίδι-συντριβάνι στο κεφάλι του.Σχεδόν θα γελούσαν,μα το φανάρι ανάβει πράσινο κι εκείνοι συνεχίζουν να περπατούν γοργά ως το απέναντι πεζοδρόμιο.
Στο δρόμο προς τη δουλεία θα συναντήσουν μερικούς άστεγους παραδομένους στο ναρκωμένο ύπνο.Θα προσπεράσουν τα τσιγγανάκια που θα τρέχουν γύρω γύρω τους. Θα προσπεράσουν το ζαχαροπλαστείο με τις ελβετικές σοκολάτες και τον αγριεμένο έφηβο που τσακώνεται με τον πατέρα του. Θα προσπεράσουν τον λαχειοπώλη και θα χωθούν μέσα σε μια στοά για να κόψουν δρόμο.
Σχεδόν έφτασαν.Θα πάρουν ένα κουλούρι από τον κύριο που πουλά κουλούρια έξω από το γραφείο τους.Θα χαιρετήσουν λέγοντας "καλημέρα" όχι τόσο αυστηρά μα σίγουρα με μια αδιαφορία και μια παγωνιά.
Θα μπουν στο γραφείο τους και θα κάτσουν στη θέση τους. Πίσω γραφείο,δίπλα στο παράθυρο με ένα μικρό μπέντζαμιν πίσω από την καρέκλα. Στριμωχτά-Στριμωχτά. Θα μιλάνε μονάχα σε όσους τους μιλούν. Μια καλημέρα, ένα αδιάφορο "καλά, εσύ;" και ένα "Γεια σας" όταν θα σχολάσουν. Θα κοιτάξουν μερικές φορές τις κορνίζες με τις φωτογραφίες των συναδέλφων τους. Ξεδοντιάρικα νήπια και τάχα αγαπημένα αδελφάκια στολίζουν το μεγάλο γραφείο με τους υπολογιστές. Χοντροί σύζυγοι από τις εκδρομές στο Περτούλι και κακοτραβηγμένες οικογενειακές φωτογραφίες από τις καλοκαιρινές διακοπές στην Αίγινα, το χωριό της συζύγου. Θα ακούσουν τα καψουροτράγουδα που παίζουν κάθε φορά που κάποιος καλεί τους συναδέλφους στο κινητό. Το δικό τους δεν θα χτυπήσει όλη μέρα. Και όταν συμπληρωθεί το ωράριο θα βγουν και πάλι έξω. Θα ευχηθούν να έμεναν κάπου πιο κοντά.Θα ανοίξουν τη μεγάλη ομπρέλα για δύο και θα πιάσουν όλο το χώρο μόνοι τους.Έπειτα θα φτάσουν σπίτι τους.Θα πετάξουν άτσαλα τα ρούχα στον καναπέ και θα φάνε τη μισή χτεσινή πίτσα.Θα πάρουν το βιβλίο τους και θα αρχίσουν να κρατούν σημειώσεις δίπλα σ'αυτά που τους ενδιαφέρουν.Θα κοιμηθούν στο διπλό κρεβάτι. Όχι τελείως στη μέση ούτε και τελείως στην άκρη. Έχουν αρχίσει να συνηθίζουν αυτή τη ζωή. 

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Δρόμοι

Μου αρέσουν τόσο πολύ οι μουσικοί του δρόμου. Τους λατρεύω. Είτε τους τζιβάτους νεαρούς που παίζουν ροκ και σκα είτε τους παχουλούς χαμογελαστούς κυρίους με τα κόκκινα μάγουλα που παίζουν τζαζ, είτε εκείνη την ομάδα σαραντάρηδων που παίζουν κλασσική μουσική στη μέση του δρόμου. Ακόμα και τους δυσεύρετους τώρα πια παππούληδες με τη λατέρνα λατρεύω.
Μας κάνουν τη χάρη και παίζουν για εμάς φτιάχνοντάς μας τη μέρα στη μέση του δρόμου. Παίζουν μέσα στο κρύο ή τη ζέστη χωρίς να ξέρουν πως θα πάρουν κάποια χρήματα κάθε δεδομένη μέρα.
Μας δίνουν τη ψυχή τους εκεί, στη μέση του δρόμου.Και οι πιο πολλοί κοιτούν αδιάφορα και τους προσπερνούν επειδή βιάζονται. Και εκείνοι τότε, οι μουσικοί, ανήσυχα πνεύματα συνεχίζουν ακόμη πιο ζωηρά, λίγο περισσότερο αισθαντικά να καταθέτουν τη ψυχή τους σε όλους εμάς στο δρόμο.

Θαυμάζω τους ζωγράφους στους δρόμους. Είναι εκπληκτικό πόσο ταλαντούχοι είναι οι περισσότεροι απ'αυτούς. Μπορούν να σε ζωγραφίσουν σε λίγα μόλις λεπτά. Βγάζουν όλο το ταλέντο τους στο δρόμο. Δίνουν χαρά σε αγνώστους και εμείς στεκόμαστε γύρω τους παρατηρώντας τα χέρια τους που αποτυπώνουν ρεαλισμό ξένων χαρακτηριστικών. Χαρίζουν όλο τους το ταλέντο στο δρόμο για λίγα μόλις χρήματα.Δίνουν κομμάτια της ψυχής τους για κάτι που θα μείνει ανέπαφο χρόνια.

Ενθουσιάζομαι με τα γκράφιτι στους τοίχους καθώς περπατώ στους δρόμους. Συνθήματα βγαλμένα από ζωή και όνειρα.Ρεαλισμός και ουτοπία. Ζωγραφιές που ομορφαίνουν κάθε γωνία που τις βλέπει. Ζωγραφισμένες παραστάσεις τόσο συγκλονιστικά δημιουργημένες που απορείς πως είναι δυνατόν να μην γνωρίζουμε τον δημιουργό.Σκηνές αντιρατσιστικές, σκηνές αστρονομικές, σκηνές βγαλμένες από τη μυθολογία. Πραγματικά στολίδια και έργα τέχνης στους δρόμους των πόλεων για να μας θυμίζουν τη δημιουργική φύση των ανθρώπων και ότι τείνουμε να ξεχνάμε.

Αγαπώ τους δρόμους. Και τους ανθρώπους στους δρόμους. Θες να δεις λίγη αλήθεια;Βγες έξω και περπάτα στο δρόμο. Εκεί θα τα δείς όλα. Τα πιο όμορφα και τα πιο σιχαμερά. Θα δεις την τρέλα και τη βρωμιά να συνυπάρχει με τον πιο αρμονικό τρόπο με την ευαισθησία και τη δημιουργία.
Ο δρόμος είναι οι άνθρωποι.

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Φτερούγες

Κάθε φορά το ίδιο.Κάθε μέρα το ίδιο.Άπλωνε τα φτερά της για να μας προστατέψει. Μας έβαζε μέσα τους για να μας ζεστάνει.
Είχε πολύ μεγάλες φτερούγες.Λευκές.Τις είχαμε συνηθίσει τόσο πολύ πάνω μας και γύρω μας που όταν δεν είχε εμάς μέσα της φαινόταν άδεια και άχαρη. Κι εμείς που είχαμε συνηθίσει χωνόμασταν πάλι κάτω από τα λευκά φτερά κι τότε άστραφτε το πρόσωπό της και σε μια στιγμιαία έξαρση χαράς και ικανοποίησης μας έσφιγγε κι άλλο και εμείς τότε ενωνόμασταν περισσότερο μεταξύ μας. Μα δεν μας ένοιαζε κι ας στριμωχνόμασταν διότι δεν κινδυνεύαμε από κανέναν εκεί μέσα. 

Μας έπαιρνε βόλτες καμιά φορά. Κρατώντας μας πάντοτε καλά καλά μέσα στα μακριά φτερά της.


Μαμά τη λέγαμε


Και αφού τα χρόνια περνούσαν τα φτερά της έπεφταν.Κι εμείς βλέπαμε πούπουλα δικά μας να δημιουργούνται. Και εκείνη χαιρόταν και λυπόταν ταυτόχρονα.Και όσο εμείς βγάζαμε φτερά τόσο η αγκαλιά μίκραινε. Εκείνη πάσχιζε να μας χωρέσει όπως πρώτα. Μα εμείς μεγαλώναμε και η αγκαλιά δεν φαινόταν πια τόσο δελεαστική. Διψούσαμε να πάμε βόλτα χωρίς προστασία.Κι εκείνη δείλιαζε μα μας άφηνε.Και χαιρόταν τόσο πολύ κάποιες φορές.Και κάποιες άλλες στέκονταν μαραζωμένη στην άκρη της δίχως να μας μιλά παρατηρώντας τα πεσμένα πούπουλα γύρω της.


Και περνούσαν τα χρόνια.Και εμείς πετούσαμε με άλλους πια.Πλάι-Πλάι. Με προστασία αλλιώτικη.
Και πηγαίναμε σε εκείνη να τη δούμε. Και κάθε φορά περνούσε ο χρόνος όλο και πιο άγρια από πάνω της.Κι εκείνη δεν είχε πια σχεδόν καθόλου φτερά.Και όποτε πηγαίναμε την αγκαλιάζαμε όσο μπορούσαμε εμείς.Μα δεν ήταν το ίδιο.

Και ήρθε κάποτε η στιγμή που οι φτερούγες μας είχαν μεγαλώσει αρκετά και είχαν γίνει όπως οι δικές της τότε, που μας έβαζε μέσα τους και μας προστάτευε και μας ζέσταινε. Και τότε νανουρίζαμε τα δικά μας μικρά.Που δεν είχαν φτερά και λαχταρούσαν να κοιμούνται στην αγκαλιά μας.Και τα πηγαίναμε βόλτες και τα προστατεύαμε από τη βροχή. Όπως έκανε κι εκείνη για εμάς.

Σήμερα είδα το πρώτο πούπουλό μου στο πάτωμα. Τα μικρά μου πετούν συχνά μακριά μου τώρα πια.Και εγώ θυμάμαι εκείνη την αγκαλιά της. Τη νοσταλγώ τόσο μα τόσο πολύ.Αχ να γύριζε μονάχα λιγάκι ο χρόνος να μπαίναμε για μια στιγμή εκεί μέσα.Στριμωχτά-στριμωχτά.Μόνο για μια στιγμή.


Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Αστέρια

Μη με κοιτάζεις έτσι, ξέρεις πολύ καλά τι σκέφτομαι. Είναι εγωκεντρικό, το ξέρω αλλά μη μου πεις πως δεν πέρασε ποτέ κι από το δικό σου το μυαλό. Τώρα, καθισμένοι δίπλα δίπλα με τις μπύρες μας στα κρύα πλακάκια και τα δαχτυλάκια των ποδιών μας να χορεύουν ρυθμικά στον Yann Tiersen, δεν μπορεί να μη το σκέφτεσαι. Τώρα που έχει αυτή την υπέροχη βραδιά με τον πεντακάθαρο ουρανό και τα εκατοντάδες αστέρια, δεν μπορεί να μη σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι κι εγώ...

Μερικά αστέρια λάμπουν και κάποια άλλα φαίνονται τόσο μακρινά και τόσο θολά. Κάποιος τους πήρε τη δύναμη κι αυτά παλεύουν με ότι έχει απομείνει να μη χαθούν τελείως στην απεραντοσύνη της αιωνιότητας.Τα βλέπεις πως στέκονται ανάμεσα σε άλλα φωτεινά αστέρια.Κάποια φαίνονται μικρότερα και κάποια άλλα πολύ μεγαλύτερα. Άλλα πιο κοντά το ένα στ' άλλο κι άλλα μόνα τους, ξεχασμένα στη μαυρίλα του ουρανού. Τόσα πολλά είναι τα αστέρια κι ας σβήνουν συνεχώς το ένα μετά το άλλο. Μας φανερώνονται τη νύχτα για να μας κάνουν να σκεφτόμαστε αυτό που σκέφτομαι κι εγώ τώρα.

Οι άνθρωποι είναι αστέρια. Είμαστε εκατομμύρια. Κάθε στιγμή κάποιος σβήνει και τραβά για την αιωνιότητα ενώ ταυτόχρονα συντελείται μια νέα δημιουργία.Μια δυνατή έκρηξη που δημιουργεί ένα νέο φωτεινό λαμπερό αστέρι ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα. Αυτό το αστέρι ίσως έχει την τύχη να βρίσκεται ανάμεσα σε άλλα. Ίσως πάλι να γεννήθηκε σε μέρος απομονωμένο και να περάσει όλη του τη ζωή μακριά από τους άλλους, θλιμμένο, χωρίς ούτε μια ευχή στη θέα του από κάποιον ρομαντικό άνθρωπο.

Οι άνθρωποι είμαστε αστέρια μα όλοι μας νομίζουμε πως είμαστε το φεγγάρι.Μεγάλο, λαμπερό το κέντρο του νυχτερινού ουρανού.Εντυπωσιακό.Ρομαντικό και τρομακτικό.Εδώ που τα λέμε, μπορεί όντως να είμαστε το φεγγάρι.Δεν μπορεί να μη το σκέφτεσαι τώρα, κάτω από τον νυχτερινό ουρανό.Εσύ το φεγγάρι κι όλοι εμείς τα αστέρια γύρω σου. Εγωκεντρικό ναι. Μα κι αν είναι αλήθεια;

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Φόβος για τη γύμνια

Κάθομαι σε μια πλαστική καρέκλα στο σπίτι της γιαγιάς.Η γιαγιά μου είχε πολλές από δάυτες. Νομίζω είχε ανταλλάξει ένα παλιό γραμόφωνο που είχε για να πάρει αυτές τις απαίσιες καρέκλες. Δεν μου αρέσουν αλλά τις έχω συνδιάσει τόσο πολύ με το σπίτι στο χωριό και με αυτή την ίδια.
Τώρα που λείπει η γιαγιά από το σπίτι κανείς δεν φροντίζει τις καρέκλες και τα λουλούδια στην αυλή έτσι, αναγκαζόμαστε να τα φροντίζουμε εμείς όποτε μπορούμε να πηγαίνουμε.
Όλο χάνω το δρόμο μου με αυτά που θέλω να γράψω. Τώρα, πάνω σε αυτή την άχαρη πλαστική καρέκλα. 

Φοβάμαι τη γύμνια. Να ξερες μονάχα πόσο πολύ τη φοβάμαι. Δεν έχω πολλά να κρύψω.Ή καλύτερα όχι περισσότερα απ'όσα έχουν να κρύψουν οι άλλοι. Είμαι ένα κιτρινιασμένο χαρτί.Δεν γράφω και πολλά μέσα μου. 
Μίζερη, αντικοινωνική, μοναχική,σιωπηλή, επαναστάτρια, μονίμως ερωτευμένη με τα πάντα γύρω μου.Συγκρατημένη αισιοδοξία, Ζηλιάρα, Προσκολλημένη στις ιδέες μου, Ευαίσθητη, Εύθικτη, Ανυπόμονη ίσως και λίγο ευγενική.
Άνθρωπος αδιάφορος με λίγα λόγια με σίγουρα πολλές ασήμαντες πτυχές που τις νομίζω για σοβαρές.

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να κάθεται στην ίδια θέση με μένα. Καθόλου δεν της έμοιασα. Ούτε στην ζωηρότητα της ούτε στην κοινωνικότητα της. Εγώ μόλις στα είκοσι έφτασα στα δικά της εβδομήντα.Και παλεύω μέσα από νοσταλγίες και ξεφτισμένες καρέκλες να πάρω κάτι από τη μνήμη της.
Φοβάμαι τη γύμνια γιατί θα μπορέσουν να δουν την κενότητα μου. Και εγώ προσπαθώ να δείχνω το αντίθετο συνεχώς και με κάθε τρόπο. Προσπαθώ να δείχνω πολλά άλλα, πράγματα που δεν είμαι μα θα θελα να είμαι.Προσπαθώ άκαρπα. Φοβάμαι πως έτσι και δει κανείς τη ρηχότητα μου θα αποστραφεί και μήτε θα με κοιτάζει μήτε θα μου δώσει δεύτερη σημασία.Ξέχασα να προσθέσω πως είμαι και τρομερά εγωίστρια. Πως δεν ανέχομαι να βλέπω αποστροφή σε κανενός το βλέμμα και στη στάση. Δεν το θέλω, κάνω τα πάντα για να κρατήσω χαμόγελα στα χείλη τους. Ακόμα κι αν ξέρω πως είναι ψεύτικα, αυτοί δεν το ξέρουν και νομίζουν πως έχουν να κάνουν με άνθρωπο γεμάτο αρετές.
Μικροί άνθρωποι όλοι μας. Και πόσο πολύ φοβόμαστε τη γύμνια. Όλοι κρυβόμαστε όπως κάνω εγώ τώρα καθισμένη σε αυτή την καρέκλα που δεν μου αρέσει,περιμένοντας να φύγουν οι αντιπαθητικοί συγγενείς που ήρθαν να μας χαιρετίσουν τάχα με χαρά.
Μένω σε αυτή την καρέκλα που δεν μου αρέσει μάλλον επειδή έχω δεθεί μαζί της. Επειδή αυτή η καρέκλα με συνδέει με όλα αυτά που θα 'θελα να είμαι και δεν θα μπορέσω να είμαι. Μένω εδώ γιατί δεν έχω τη δύναμη να πάω κάπου καλύτερα. Γιατί φοβάμαι τη γύμνια μου.Γι αυτό.


Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Μέντορας

Νιώθω την ανάσα σου πάνω μου.Κοινή αναπνοή μια στιγμή μετά το χτύπο της καρδιάς μας.Κοινός κι αυτός ο χτύπος.Σε ρωτάω καμιά φορά αν είσαι εσύ. Πότε μου απαντάς,πότε όχι. Αλλά και όποτε μου απαντάς μου λες πότε ναι πότε δεν ξέρω. Δεν με κοροϊδεύεις  το ξέρω. Το θυμάμαι. Ποτέ δεν θα το έκανες.
Έχεις κρύψει το πρόσωπό σου με τα χέρια σου. Τα χέρια σου είναι ροζιασμένα. Δεν μοιάζουν τόσο με τα χέρια σου έτσι όπως τα θυμάμαι. Μπορεί να φταίει και το ότι μεγάλωσες.Τα μαλλιά σου μάκρυναν λιγάκι και τα γένια σου μου φαίνεται πως έγιναν λίγο ακόμα πιο γκρίζα. Δεν με αφήνεις να δω το πρόσωπο σου για να σταματήσω να σε ρωτώ.
Εσύ είσαι;
Εσύ είσαι ακόμα; Εσύ είσαι ακόμα ο ίδιος ο μέντορας που λάτρεψα;
Δεν μπορώ να σε κοιτάξω πια όπως σε κοιτούσα με αυτά τα χέρια να καλύπτουν τις μακριές βλεφαρίδες και τα γκρίζα μάτια, ο δάσκαλος, ο καθοδηγητής, ο πατέρας, ο καλύτερος φίλος, ο πιο μεγάλος εραστής, ο θεός ο ίδιος.
Γιατί κρύβεσαι; Χάνω λίγο το μυαλό μου. Είσαι ίδιος; Ύστερα από τόσα χρόνια; Ίδιος θα είσαι μα γιατί κρύβεις το βλέμμα σου;
Τα κουβαλάω συνέχεια τα μάτια σου, πάνω μου και μέσα μου.Κουβαλάω και το σώμα σου μέσα μου, κουβαλάω τις σκέψεις σου και το μυαλό σου το ίδιο.
Είμαστε ίδιοι. Με έκανες τόσο ίδια με εσένα και τώρα που τα χέρια σου καλύπτουν το όμορφο πρόσωπό σου νιώθω σαν κάτι να μου λείπει κι ας σε έχω δίπλα μου.
Διάβασε μου ξανά εκείνα τα ποιήματά σου ενώ με έχεις αγκαλιά σου. Μετά ρώτησέ με "Σου άρεσε αγάπη μου;" Φίλησέ μου τα χέρια και ξεκίνα να μου μιλάς για τον έρωτα. Θέλω να σε ακούω να μου μιλάς και να μου λες πόσο πολύ αγαπάς σε μένα όλα αυτά που με τόση γενναιοδωρία μου προσέφερες, κι εγώ, σαν κάποιο άλλο δέντρο δέχτηκα τη φροντίδα σου βγάζοντας άνθη για να σε κάνω να χαίρεσαι.
Μίλησε μου, μα μη μου κρύβεσαι άλλο. Είμαι ο καρπός που τόσο έντεχνα δημιούργησες εσύ,εσύ,εσύ...
Εγώ, είμαι εδώ.Δίπλα σου ακριβώς για να σε βοηθήσω να θυμάσαι τον εαυτό σου μέσα από το δικό μου μυαλό. Είμαι εδώ, δικιά σου ερωμένη, κόρη, μαθητευόμενη,έμπνευση για τα ποιήματά σου. Είμαι εδώ...

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Τρελαμένο μίσος

Μη με μισήσεις. Δεν φταίω εγώ. Ποτέ δεν έφταιγα για τίποτα απ'όσο γίνονταν. Μπορούσα  να ανεχτώ ψιθύρους και βλέμματα αποδοκιμασίας από γνωστούς και άγνωστους. Αλλά από εσένα δεν μπορώ  να ανεχτώ τίποτα. Ούτε περίεργα βλέμματα, ούτε τη σιωπή σου, ούτε την αποστροφή σου. Εσένα σε ξέρω αλλιώς. Σε θέλω αλλιώς. Εσύ είσαι αλλιώς. Μη με μισείς, χαμογέλα μου, κάνε πως με αγκαλιάζεις να κάνω πως δεν βλέπω τα μάτια σου. Μη με μισείς κι εσύ. Γιατί εγώ αγάπησα σε εσένα όλα όσα εσύ έβλεπες σε εμένα. Και με αυτόν τον τρόπο κάθε μέρα λίγο-λίγο αγαπούσα κι εγώ τον εαυτό μου. Γιατί όσο βλέπω το δικό σου βλέμμα, αλλάζει και το δικό μου το βλέμμα, αυτό το κοίταγμα που παρατηρεί τον εαυτό μου. Γιατί όσο σε βλέπω να με μισείς μισώ κι εγώ τον εαυτό μου αφού μισήσω πρώτα αργά και τρομακτικά εσένα. Κι εγώ δεν θέλω να μισώ. Ούτε εσένα ούτε εμένα. Δεν φταίω εγώ, ποτέ δεν έφταιγα. Μη φεύγεις! Μείνε να μη μισήσω τον εαυτό μου.Προσπάθησε να μη σε μισήσω έχω ανάγκη να σε αγαπάω.
Νομίζω τρελαίνομαι..

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Η θάλασσα

Το μόνο που θα θελα ήταν μια βόλτα στην ακροθαλασσιά. Χειμώνα, Φλεβάρη μήνα. Να έχει μια μέρα λίγο ηλιόλουστη για χειμώνα.Να περπατάω πλάι-πλάι στο ήρεμο κύμα και έπειτα να κάτσω στα γκρίζα βότσαλα, τα μπλεγμένα με τα φύκια και να νιώσω λίγο το κρύο έδαφος στο σώμα μου και να με κάνει να ανατριχιάσω. Να σκαλίσω λίγο κάτω από τα βότσαλα και να μυρίσω τη θαλασσινή αύρα.
Θα θελα να δω όλη τη ζωή μου σε αυτή τη βόλτα πλάι στο κύμα. όλη μου η ζωή ήταν μια βόλτα στη θάλασσα. Παιχνιδιάρα η θάλασσα. Άλλοτε μας χαλαρώνει και άλλοτε μας πνίγει. Και παρά τις φουρτούνες τις εμείς επιμένουμε να βλέπουμε τις ελάχιστες μέρες που είναι γαλήνια. Και να παραδινόμαστε σ'αυτές και να ξεχνάμε όλα τ'άλλα. Καμιά φορά μπορεί να τύχουμε σε καμιά γερή φουρτούνα και να τη δούμε να ξεβράζει όλες τις βρομιές τις και να σηκώνονται κύματα που λαχταρούν να σε πνίξουν και να σε πάρουν μαζί τους στη θάλασσα. Κάτι τέτοιες στιγμές μπορεί να νιώσουμε πως σιχαθήκαμε τη θάλασσα και όλα τις τα παιχνίδια αλλά η αλήθεια είναι πως δύσκολα κανείς μπορεί να τη σιχαθεί. Γιατί η θάλασσα είναι η ζωή η ίδια. Είναι η ηρεμία κάτω από τον ήλιο, οι βουτιές με παρέα και το κολύμπι πλάι στις απόμερες σπηλιές με το σύντροφό σου. Η θάλασσα είναι ένα μεγάλο πιάτο γεμάτο ζωή.
 Το τελευταίο πράγμα που θα 'θελα λοιπόν θα ΄ταν σε αυτή τη βόλτα πλάι στο γκρίζο κύμα να σε έβλεπα σε κάποια στιγμή από μακριά. Να μου γνέψεις. Ίσως να έρθεις κάπου κοντά και να με χαιρετίσεις. Ίσως πάλι να καθόμασταν και για λίγο μαζί και να πίναμε καμιά μπύρα. Ίσως...φοβάμαι μήπως θα 'θελα πολλά και τότε μπορεί να εκνευριστείς και δεν εμφανιστείς ούτε για να μου γνέψεις.
Όπως και να χει το μόνο πράγμα που θα με ανέβαζε πραγματικά θα ήταν να δω λίγη θάλασσα.Λίγη θάλασσα έτσι όπως θέλω να την κρατήσω εγώ στο μυαλό μου. Μοναχική και γκρίζα με πολύ  μυστήριο. Αυτή είναι η θάλασσα, η δικιά μου θάλασσα. Και άσε τα ηλιοβασιλέματα, άσε και εκείνα τα μεσημέρια με τον αφόρητο καύσωνα που μισώ. Η θάλασσα είναι σαν εμένα.Διχασμένη. Πότε φουρτούνα, πότε γαλήνη. 

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Το μίασμα

Ανέκαθεν θεωρούσα πως το να θέτει κανείς δοκιμασίες στον εαυτό του είναι το μόνο που μπορεί να του δείχνει ξεκάθαρα τα όρια του. Έθετα λοιπόν συνεχώς νέες δοκιμασίες. Δοκιμασίες επίπονες και εξαιρετικά ψυχοφθόρες. Στην αρχή όταν ξεπερνούσα τη δοκιμασία ένιωθα μια αλυσίδα να σπάει και να ελευθερώνομαι όλο και πιο πολύ. Με αντιμετώπιζα σαν ήρωα σε παιχνίδι.Έναν ήρωα που έπρεπε μονάχα να είναι πολύ πιο προσεκτικός γιατί δεν θα μπορούσε να ξαναγεννηθεί. Που και που το ξέχναγα με τις δοκιμασίες που μου έθετα μα δεν είχε σημασία. Έπαιζα με τη φωτιά και δεν καταλάβαινα πως είχα αρπάξει από την αρχή και καιγόμουν. Καιγόμουν συνέχεια όλο και πιο πολύ. Αλλά ήταν τέτοια η ικανοποίηση όταν ξεπερνούσα τα εμπόδια που μου έθετα που δεν αντιλαμβανόμουν την τρομερή αλλοίωσή μου. Έκανα πράγματα καταστροφικά μόνο και μόνο για να νιώσω τη χαρά του υπερανθρώπου. Τα έβλεπα όλα με μεγεθυντικό φακό. Ήμουν ένα ανθρωπάκι κι εγώ με έβλεπα για γίγαντα... Μου άνοιγα πληγές για να τις δω να κλείνουν. Και έπειτα τις άνοιγα λιγάκι για να δω να βγαίνει λίγο αίμα και μετά περίμενα. Περίμενα να κλείσουν ξανά. Και μετά το ίδιο, το ίδιο, το ίδιο.Δεν σταμάταγα πουθενά. Έκανα όσα δεν γνώριζα για να τα μάθω κι όσα ήξερα πως ήταν θανατηφόρα για να παίξω. Σαν παιχνίδι το έβλεπα. Ήμουν τόσο άρρωστη που έβλεπα μονάχα ρίσκα και ποτέ κινδύνους. Μου λέγανε να μη παίζω με ότι καίει κι εγώ νόμιζα πως με ζήλευαν. Τέτοια κατάντια...
 Και αφού ξεπέρναγα τα αξεπέραστα γινόμουν άνθρωπος κατεστραμμένος  Με χαλασμένο βλέμμα και βρώμικο μυαλό. Σκεφτόμουν τι είναι ακόμη πιο απαγορευμένο για να το κάνω. Το πιστεύω πως κάποιος με φύλαγε. Ο θεός, ο διάβολος θα σε γελάσω. Νομίζω και οι δυο μαζί. Ο διάβολος για να με κάψει μαζί του και ο θεός για να με κάνει να δω τι έκανα και να μη φύγω καμένη από το διάβολο.
 Ένα θα σου πω και να το θυμάσαι, τώρα, έτσι όπως με βλέπεις. Μόνη,χωρίς φίλους απομακρυσμένη από όλους, μίασμα για κάθε τι, τώρα νιώθω πραγματικά γίγαντας. Γιατί τώρα νιώθω ότι ξεπερνώ τη μεγαλύτερη δοκιμασία...Τα όρια υπάρχουν για κάποιους λόγους και οι δοκιμασίες έρχονται από μόνες τους. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δημιουργούμε μονάχοι μας σκληρές δοκιμασίες για να τα ανακαλύψουμε....

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Η κατάρα των επιλογών

Δεν θέλω να μου πεις πως ήρθε η ώρα της επιλογής. Σιχαίνομαι τις επιλογές. Πάντα η ίδια ιστορία. Διάλεξε τι θα κάνεις: Γάτα ή σκύλο; Βουνό ή θάλασσα; Φούστα ή παντελόνι; Τώρα ή μετά;
Σιχαίνομαι τόσο τόσο πολύ τις επιλογές. Μακάρι να μην μου έλεγαν να επιλέξω τίποτα ποτέ! Δεν αντέχω τις τύψεις αυτών που απορρίπτω. Μέσα μου βάζω στόμα και βλέμμα στα πράγματα  και τα ακούω και τα βλέπω να τρελαίνονται με την επιλογή της απόρριψής μου. Από μικρούλα το ίδιο πράγμα συνέχεια. Και όσο μεγαλώνω, μεγαλώνουν και οι τύψεις. Μου μαυρίζουν τόσο πολύ τις σκέψεις που δεν μπορώ να ακούσω τις άλλες φωνές,τις χαρούμενες, αυτών των πραγμάτων που επέλεξα τελικά. Βάζουν τόσες πολλές σκιές στο μυαλό μου. Σιχαίνομαι να διαλέγω. Τις αντιλαμβάνομαι όλες τόσο καταστροφικά κι ας έχουν να κάνουν με κάτι ευεργετικό. Εγώ μονίμως σαν κάτι καταστροφικό τις αντιμετωπίζω. Έτσι με έμαθαν, μη ξαφνιάζεσαι...
 Δεν θέλω να μου πεις για το "αναγκαίο κακό" κάποιες φορές. Το γνωρίζω καλύτερα από εσένα. Είμαι μονίμως με μια αίσθηση δυστυχίας γύρω μου. Και ντρέπομαι τόσο που το λέω αλλά όλη μου η δυστυχία σχετίζεται με μένα και αυτά που επιλέγω. Ανησυχώ. Ανησυχώ συνέχεια για το αν διαλέγω σωστά.
Σε παρακαλώ μη μου πεις πως θα πρέπει να επιλέξω μια ακόμη φορά γιατί τότε θα με κάνεις ακόμη πιο βαθιά δυστυχισμένη. Και θες να είμαι έτσι;Ξέρω τι έχω. Θα με περνάς σίγουρα για τρελή μα δεν είμαι. Τουλάχιστον όχι έτσι όπως το εννοείς εσύ. Δεν θέλω να διαλέγω γιατί τότε ποτέ δεν θα μάθω τι θα γινόταν αν διάλεγα κάτι άλλο. Αν στα πέντε μου δεν είχα επιλέξει να πάρω γάτα ίσως να μην είχαν κλέψει το σπίτι μας γιατί ο σκύλος θα το φύλαγε. Αν είχα επιλέξει να πάμε εκδρομή στη θάλασσα να μην με είχε τσιμπήσει εκείνο το φίδι. Ίσως αν είχα επιλέξει να σπουδάσω σε άλλη πόλη να μη σε γνώριζα ποτέ. Τόσες πολλές επιλογές....Τα πάντα γύρω μας θέλουν να διαλέγουμε. Δεν μπορώ να συνεχίσω να το κάνω. Δεν είμαι άπληστη σου τ'ορκίζομαι. Μονάχα δεν θέλω να προκαλώ δυστυχία. Προτιμώ να μη γνωρίζω τίποτα παρά να γνωρίζω κάτι από επιλογή. Δεν θέλω να βλέπω μεταβολές. Μη μου το κάνεις αυτό σε παρακαλώ. Διάλεξε ότι είναι εκείνο που θα κάνει εσένα χαρούμενο. Τουλάχιστον να γλιτώσω από αυτή την κατάρα...

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Πορνογραφία και αλκοόλ

Αυτή τη φορά θα σου μιλήσω για εκείνα τα ξενύχτια μας. Εκείνες τις υπέροχες βραδιές που βγαίναμε μαζί στη μια το βράδυ ήδη πιωμένοι από το σπίτι. Θα σου θυμίσω ότι θυμάμαι και ύστερα θα μου υποσχεθείς πως δεν έχει χαθεί κανένα από αυτά τα ατελείωτα βράδια, με τις φωνές, τον ατέλειωτο χορό, την ενεργητική και παθητική κατανάλωση καπνού και την ακαθόριστη ποσότητα αλκοόλ. Και τότε, κάπου ανάμεσα στα αλκοόλ και τσιγάρα, να σου λέω αυτό που είχα νιώσει μεταξύ guns n roses kai aerosmith.Είχα νιώσει πως δεν θέλω να φύγεις. Όχι, δεν είναι αγάπη είναι κτητικότητα και το ξέρω. Και δεν με νοιάζει που γίνομαι αυτό που κοροϊδεύω  Εγώ μονάχα θέλω να γυρνάω στις 7 το πρωί μαζί σου σπίτι.Γιατί μου δημιουργείς την ψευδαίσθηση πως κάθε μέρα είναι γιορτή και πως έχω όλους τους λόγους να πίνω και να προσπαθώ να μη μεθύσω.Γιατί έτσι κι αλλιώς η μόνη πραγματική μέθη είναι το δικό σου άγγιγμα.Να σε κοιτάζω και να λάμπουν τα πάντα ακόμα και στη πιο βρώμικη πόλη. Μη νομίσεις πως δεν τα εννοώ αυτά που σου λέω, τα εννοώ και μάλιστα για τα καλά.Βλέπεις, κάτι εσύ κάτι η μουσική μου προκαλείται ένας εθισμός και σε ζητώ όλο και περισσότερο. Και έπειτα,μετά το χορό εσύ κι εγώ, μόνοι στις έξι το πρωί να περπατάμε στη Ρήγα Φεραίου, να παίρνουμε κουλούρι και κρουασάν και να τα τρώμε στα υγρά παγκάκια στην Όλγας.

Μου έλειψε να ανεβαίνουμε στο σπίτι μου και ενώ βρωμάμε και οι δύο από τον καπνό να κάνουμε έρωτα. Έρωτα που κάθε φορά μοιάζει όλο και πιο πρώτη. Μια αστείρευτη μορφή πάθους πριν καλά καλά ξημερώσει. Μια αναισθησία για όλους τους άλλους που μπορεί να ξυπνούσαν από τις φωνές μας. Δεν νιώθω κανέναν και τίποτα άλλο.Δεν θέλω να νιώθω τίποτα άλλο,μονάχα εσένα.Να νιώθω την ανάσα σου να καίει το λαιμό μου και την καρδία μου να συναγωνίζεται σε ένταση τη δικιά σου. Όλη μου η ενέργεια και η ζωτικότητα είναι σε σένα. Σε σένα που παίρνεις μέχρι και την τελευταία κραυγή μου και μετά, αφού έχει ήδη αρχίσει να ξημερώνει κοιμόμαστε.Και νιώθω όλες μου τις δυνάμεις να με εγκαταλείπουν πάνω στο σώμα σου που μυρίζει κάτι από εσένα, κάτι από εμένα και κάτι από όλη αυτή την ατελείωτη νύχτα. Εσύ το αλκοόλ μου, η μουσική που χορεύω, το άρωμα που μυρίζω. Όλα εσύ.

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Η φιλία ως μια μορφή του έρωτα

Ήταν τόσο πολύ έντονος ο πόνος όταν την έχασε που δεν μπορούσε να πάρει καν ανάσα. Ένιωθε πως κάθε της ανάσα μαχαίρωνε  ένα ένα τα όργανά της και την κρατούσε λίγο ακόμα πιο σφιχτά από τον λαιμό. Τα ένιωθε όλα αυτά και συνάμα ντροπή, ντρεπόταν γιατί έβλεπε πως την κοίταζε.Την κοίταζε έκπληκτη, ίσως και με κάποια απέχθεια. Εντάξει, το καταλάβαινε πόσο δύσκολο της ήταν να το δεχτεί αυτό που μόλις της είχε ξεστομίσει. Δεκαπέντε χρόνια μαζί, κολλητές φίλες χωρίς να έχουν τσακωθεί ούτε μια φορά, χωρίς ποτέ να έχει προδώσει η μια την άλλη. Και τώρα αυτό, πώς να το δεχτεί; Περίμενε ότι θα σοκαρίζοταν αλλά όχι αυτή την αντίδραση, τόσο υπερβολική, καμία σχέση με εκείνη. ήταν ο πιο διαλλακτικός άνθρωπος που ήξερε, ανοιχτός και έξυπνος, ίσως και ελαφρώς αντισυμβατικός. Ανοιχτό μυαλό και πολλές ιδέες. Όχι, η  αντίδρασή της δεν θύμιζε σε καμία περίπτωση την κοπέλα που ήξερε τόσα χρόνια, την κοπέλα που μοιραζόταν τη ζωή της και που αγαπούσε περισσότερο από όλους...

  Είχε περάσει πολύς καιρός μέχρι να κατορθώσει να της μιλήσει. Τη βασάνιζε πάρα πολύ καιρό αυτή η σκέψη. Ήταν δύσκολο να εξομολογηθεί κάτι για το οποίο και ίδια μέχρι και την ώρα που της το έλεγε προσπαθούσε να το χωνέψει. Δεν ήταν εύκολη μια τέτοια συνειδητοποίηση εξάλλου, η οποία όχι μόνο έθετε σε τρομερό κίνδυνο τη σχέση της μαζί της, αλλά τάραζε και τα θεμέλια του ίδιου της του εαυτού.Μήπως ήταν πάντα έτσι και απλώς τώρα της βγήκε στην επιφάνεια; όχι, σίγουρα όχι είχε ερωτευτεί πολύ βαθιά στο παρελθόν, έζησε μέσα σε σχέση και είχε περάσει πολύ άσχημα μετά το τέλος της. Επιπλέον σε όλη της τη ζωή ποθούσε ερωτικά τους άντρες, της άρεσε ο τρόπος που έκαναν έρωτα ή έτσι όπως περπατούσαν, της άρεσαν οι άντρες με μούσια, της άρεσε ο τρόπος που κοιτούσαν. Μιλούσε συνέχεια γι'αυτούς ουδέποτε σκέφτηκε τον εαυτό της χωρίς άντρα, όταν δεν είχε σχέση ήθελε να έχει και το συζητούσε με την καλύτερή της φίλη για ώρες. Όπως κάνουν οι κολλητές. Πίστευε στο άλλο μισό. Πίστευε απόλυτα πώς κάπου εκεί έξω υπάρχει για κάθε άνθρωπο ένα άλλο μισό που τον ολοκληρώνει απόλυτα. Που δημιουργεί ένα τέλειο κύκλο που όταν ενωθεί από τα δύο του μισά είναι ικανός να κάνει τα πάντα, να φτάσει παντού. Πίστευε πως είναι δύσκολο να βρούμε το άλλο μας μισό και πως γι αυτό τον λόγο  αρκούμαστε σε άτομα που δεν κάνουμε μαζί τους τον τέλειο κύκλο, αλλά ένα άλλο σχήμα που μοιάζει πάρα πολύ με κύκλο και μας συμπληρώνει πολύ καλά μα όχι τέλεια. Και μένουμε με αυτούς τους ανθρώπους για πάντα ή απλώς για πολύ καιρό.
 Έψαχνε λάθος, στο άλλο μισό εννοώ. Γιατί ποτέ της δεν της πέρασε από το μυαλό πως η έννοια του άλλου μισού δεν καθορίζεται από το φύλο ή την ηλικία αλλά αποκλειστικά από την προσωπικότητα. Είχε το άλλο της μισό και δεν το καταλάβαινε τόσο καιρό.Δεν το έβλεπε διότι της ήταν αδιανόητο να πιστέψει πως το άλλο της μισό δεν το έλεγαν Γιώργο ή Γιάννη ή Κώστα αλλά το έλεγαν με το δικό της όνομα. Και επίσης σκεφτόταν πως ακόμα κι αν ίσχυε εκείνη πιθανότατα η φίλη της να μην το είχε αντιληφθεί όπως δεν το είχε αντιληφθεί και η ίδια πιο  πριν πολύ καιρό.

  Το σκεφτόταν συνεχώς κάθε μέρα, όταν ήταν μαζί και όταν ήταν χώρια.Εκείνο που την τρόμαζε περισσότερο απ'όλα όμως δεν ήταν η πνευματική έλξη αλλά η σωματική. Γιατί το ξέρεις το σώμα τώρα δα, είναι ανυπάκουο, και δεν δέχεται εύκολα φραγμούς. Φωνάζει και θέλει να ξεσπάσει. Ζητάει κάποιες φορές τόσο απεγνωσμένα ένα μονάχα άτομο. Δεν του αρκεί τίποτα άλλο. Είναι τόσο αχόρταγο και διψάει να ικανοποιήσει τον κορεσμό του.
 Τη σκεφτόταν ερωτικά, τόσο ερωτικά όσο δεν είχε σκεφτεί ποτέ κανένα. Όχι εκχυδαισμένα, σίγουρα όχι, πιο πολύ σκεφτόταν με μια τρυφερότητα σαν αυτή που βλέπουμε στις ρομαντικές ταινίες εποχής...Παρά το ανοιχτό της μυαλό λοιπόν δεν μπορούσε να δεχτεί το πιο βασικό,το πιο λογικό και το πιο αναμενόμενο, τη φιλία ως την άλλη μορφή του έρωτα.
  Το ήξερε και η ίδια μέσα της.Η φιλία είναι εκείνη που συντηρεί τον έρωτα που έχει πρώτη στάση του το πάθος. Όλα είναι σαν ένα τρένο.Αν το πάρεις από την πρώτη του στάση ίσως ξεκινήσεις από κάποιο χαλαρό σεξ με κάποιον γνωστό ή κάποιον άγνωστο. Θα επιβιβαστείς στο τρένο και αν έχεις υπομονή και δεθείς με τον γνωστό ή τον άγνωστο θα καταλήξεις ως το τέλος της διαδρομής. Η φιλία είναι κάποιες στάσεις λίγο πριν τον τερματισμό.. Βιώνεις τον φίλο σου σε όλη του την έκταση. Τον βιώνεις στα καλά και στα κακά και πιθανότατα όταν η φιλία είναι πραγματικά βαθιά να γεννηθεί και ο ερωτικός πόθος. Και τότε η φιλία ανακαλύπτεις πως απλώς ήταν ένα κουκούλι που προετοίμαζε μια σχέση δυνατή. Η δυνατή φιλία λοιπόν σίγουρα εμπεριέχει έρωτα μέσα της. Έρωτα όχι εκχυδαισμένο απαραιτήτως αλλά βέβαια πνευματικό.

Μονάχα που ο έρωτας είναι σύνθετη κατάσταση και σίγουρα δεν τον αντιλαμβάνονται όλοι με τον ίδιο τρόπο...Και αυτό είναι που τον κάνει τόσο επικίνδυνο και τόσο όμορφα τρομακτικό!

Η ιστορία της εξομολόγησης της κοπέλας δεν έχει αίσιο τέλος. Διότι δεν είναι το σοκ από το πέρασμα της φιλίας στον έρωτα μονάχα αλλά και το πέρασμα του ετεροφυλοφιλικού εαυτού προς την άγνωστη ομοφυλοφιλία. Σε αυτή την ιστορία συνέβει ότι συμβαίνει και με εκατομμύρια μισά στον κόσμο, είναι καταδικασμένα να μένουν καταπιεσμένα χώρια...

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Έτσι όπως μάθαμε

Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω, κι εγώ όπως και σχεδόν όλοι οι νέοι βιώνω μια τρομακτική κατάσταση. Δεν εννοώ την οικονομική κρίση. Εννοώ όλα τα άλλα, τα αποτελέσματα ίσως και τα αίτια αυτής.
Μάθαμε να κοιτάμε με οίκτο τους μη έχοντες και με δήθεν συμπόνια να δίνουμε μισό ευρό όταν κουβαλούσαμε τσάντες με ρούχα αξίας διακοσίων. Και πάλι, με περίσσια χαρά και ικανοποίηση κουνούσαμε το κεφάλι το οποίο κοιτούσε μόνο μπροστά και ποτέ εκεί που έπρεπε.
Μάθαμε να βλέπουμε ειδήσεις στο σταρ αφού πρώτα αποχαυνώναμε λιγάκι στα άλλα κανάλια και παίρναμε τη δόση κινδυνολογίας μας.Μάθαμε να βλέπουμε διαφημίσεις και να θέλουμε να αγοράσουμε αυτό που είδαμε εκεί, ίσως ελπίζοντας ότι θα χαρούμε όπως χαίρονται και οι πρωταγωνιστές της διαφήμισης.
Μάθαμε να μην περπατάμε για να πάμε στο φούρνο αλλά να μπαίνουμε μέσα στο καινούριο αυτοκίνητό μας.Έπειτα το απόγευμα μάθαμε πάλι να μπαίνουμε στο αυτοκίνητό μας για να πάμε στο γυμναστήριο και να τρέξουμε στο διάδρομο για να χάσουμε κανένα κιλό.
Μάθαμε να μη διαβάζουμε βιβλία αλλά να βλέπουμε τηλεόραση! Τηλεόραση όλες τις ώρες, σε όλες τις καταστάσεις.Γιατί τα βιβλία μας φαίνονταν κουραστικά ενώ η τηλεόραση μας νανούριζε εύκολα προβάλλοντας αυτά που πλήρωναν για να δούμε.
Μάθαμε να μη σεβόμαστε τη φύση. Μάθαμε να μην περπατάμε ως τον κάδο για να πετάξουμε το ποτηράκι του καφέ που αγοράσαμε φεύγοντας για το ταξίδι μας αλλά να το ρίχνουμε κατευθείαν στο χώμα. Να μην παίρνουμε τις σακούλες με τους λουκουμάδες και τους καφέδες που τρώγαμε και πίναμε στην παραλία αλλά να τις παρατάμε εκεί.
Μάθαμε να μην περιμένουμε στις ουρές στις υπηρεσίες αλλά να τσακωνόμαστε για το ποιος θα περάσει πρώτος.Μάθαμε να μη λέμε ευχαριστώ και παρακαλώ εκεί που πρέπει γιατί θα έπεφτε ο εγωισμός μας.
Μάθαμε στις επιθεωρήσεις του Σεφερλή και σχεδόν καταργήσαμε τα κλασσικά του Ντοστογιέφσκι.
Μάθαμε στην υποκουλτούρα της μαζοποίησης και όχι σε αυτό το όμορφο και το αληθινό που μας κάνει να σκεφτόμαστε και να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι.
Δεν θέλω να ξανακούσω λοιπόν ποτέ ούτε από εσένα ούτε κι από κανέναν άλλον πως το μόνο πρόβλημα των "αχάριστων" νέων είναι η οικονομική κρίση. Γιατί μπροστά στα τόσα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από εσένα συνδικαλιστή της Ν.Δ. και του πατέρα σου που φώναζε "ζήτω ο βασιλιάς!" ,η οικονομική κρίση ήταν το πιο αναμενόμενο αποτέλεσμα και κατά τη γνώμη μου εκείνο με τη μικρότερη σημασία. Γιατί ακόμα κι αν υπάρχουν αχάριστοι νέοι, αυτοί έγιναν έτσι μιμούμενοι τις δικές σας ιδιοτροπίες, τις δικές σας ανάγκες, να κοιτάτε μονάχα τον εαυτό σας και να αδιαφορείτε για τους γύρω σας.Να ξεχνάτε τη θρησκεία σας και να θίγεστε όταν κάποιος μιλά άσχημα γι'αυτή. Να καταπατάτε τους όρκους σας και να μη νιώθετε ντροπή, να μην είστε άνθρωποι και να μην το καταλαβαίνετε.

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Η επιστολή μια χιονισμένη μέρα

Πάει καιρός που σου χα γράψει και σήμερα ένιωσα μια αβάσταχτη ανυπομονησία να σου στείλω μια ακόμη επιστολή...
Σου γράφω πίνοντας τσάι καραμέλα κουκουλωμένη με αυτήν την υπέροχη φλις κουβερτούλα που μου είχες χαρίσει στα γενέθλιά μου. Τις τελευταίες μέρες ταλαιπωρούμαι από έναν τρομερό πονόλαιμο και αναγκάζομαι να μένω κλεισμένη στο σπίτι.Τουλάχιστον έχω το τζάκι που καίει ολημερίς Έξω χιονίζει και είναι πάρα πολύ όμορφα. Το έχει στρώσει στα έλατα για τα καλά και υποθέτω πως κάνει πολύ κρύο. Μου λείπεις αλλά όχι όσο την προηγούμενη φορά. Ξέρεις, έπειτα από τόσο καιρό τα πράγματα αλλάζουν.
Δεν βοηθάει και τόσο ο καιρός. Ξέρεις, θυμήθηκα την αδυναμία σου στο χιόνι. Σε θυμήθηκα πως πεταγόσουν κάθε φορά που έριχνε νιφάδες. Θυμήθηκα το πρόσωπο σου όταν έβλεπε παχύ στρώμα χιονιού στην αυλή. Θυμήθηκα ύστερα και το δικό μου πρόσωπο αγανάκτησης όταν ξεκινούσες έναν ύπουλο και ανελέητο χιονοπόλεμο.
Σε λυπάμαι που δεν είσαι εδώ να χαρείς τις νιφάδες του χιονιού δίπλα στα φλεγόμενα ξύλα. Σε λυπάμαι που μάλλον θα βρίσκεσαι σε κανένα σαλέ στον Παρνασσό. Ούτε ο Παρνασσός ούτε και κανένα άλλο μέρος εδώ που τα λέμε δεν έχει τζάκι σαν το δικό μου, ή κρεβάτι σαν το δικό μου, ή άρωμα σαν το δικό μου ή τέτοια σοκολάτα σαν αυτή που θα πιω αμέσως μετά το τσάι μου. Σε λυπάμαι γιατί κανένα άλλο μέρος δεν θα έχει εμένα.
 Ελπίζω αυτή η επιστολή να σε βρει και σένα κάπου ήσυχα με χιόνι. Ελπίζω να σκέφτεσαι και εσύ συνέχεια πως περνούσαμε μαζί όταν χιόνιζε. Τέλος, ελπίζω αν κατεβείς τελικά να παίξεις χιονοπόλεμο, το πρόσωπο σου να θυμίζει το δικό μου όταν εσύ ήσουν εκείνος που ξεκινούσε να μου πετάει χιονόμπαλες ύπουλα. Να προσέχεις το χιόνι γιατί μπορεί να κρυώσεις και έτσι να καταλήξεις να είσαι κι εσύ κάπου κουκουλωμένος φυσώντας τη μύτη σου, πράγμα πολύ πιθανό αφού ποτέ δεν ντύνεσαι όπως πρέπει...

Υ.Γ Ψέκασα το άρωμά μου στην επιστολή για να με θυμηθείς κι εσύ τόσο πολύ, όσο σε θυμάμαι κι εγώ.