Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Έτσι όπως μάθαμε

Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω, κι εγώ όπως και σχεδόν όλοι οι νέοι βιώνω μια τρομακτική κατάσταση. Δεν εννοώ την οικονομική κρίση. Εννοώ όλα τα άλλα, τα αποτελέσματα ίσως και τα αίτια αυτής.
Μάθαμε να κοιτάμε με οίκτο τους μη έχοντες και με δήθεν συμπόνια να δίνουμε μισό ευρό όταν κουβαλούσαμε τσάντες με ρούχα αξίας διακοσίων. Και πάλι, με περίσσια χαρά και ικανοποίηση κουνούσαμε το κεφάλι το οποίο κοιτούσε μόνο μπροστά και ποτέ εκεί που έπρεπε.
Μάθαμε να βλέπουμε ειδήσεις στο σταρ αφού πρώτα αποχαυνώναμε λιγάκι στα άλλα κανάλια και παίρναμε τη δόση κινδυνολογίας μας.Μάθαμε να βλέπουμε διαφημίσεις και να θέλουμε να αγοράσουμε αυτό που είδαμε εκεί, ίσως ελπίζοντας ότι θα χαρούμε όπως χαίρονται και οι πρωταγωνιστές της διαφήμισης.
Μάθαμε να μην περπατάμε για να πάμε στο φούρνο αλλά να μπαίνουμε μέσα στο καινούριο αυτοκίνητό μας.Έπειτα το απόγευμα μάθαμε πάλι να μπαίνουμε στο αυτοκίνητό μας για να πάμε στο γυμναστήριο και να τρέξουμε στο διάδρομο για να χάσουμε κανένα κιλό.
Μάθαμε να μη διαβάζουμε βιβλία αλλά να βλέπουμε τηλεόραση! Τηλεόραση όλες τις ώρες, σε όλες τις καταστάσεις.Γιατί τα βιβλία μας φαίνονταν κουραστικά ενώ η τηλεόραση μας νανούριζε εύκολα προβάλλοντας αυτά που πλήρωναν για να δούμε.
Μάθαμε να μη σεβόμαστε τη φύση. Μάθαμε να μην περπατάμε ως τον κάδο για να πετάξουμε το ποτηράκι του καφέ που αγοράσαμε φεύγοντας για το ταξίδι μας αλλά να το ρίχνουμε κατευθείαν στο χώμα. Να μην παίρνουμε τις σακούλες με τους λουκουμάδες και τους καφέδες που τρώγαμε και πίναμε στην παραλία αλλά να τις παρατάμε εκεί.
Μάθαμε να μην περιμένουμε στις ουρές στις υπηρεσίες αλλά να τσακωνόμαστε για το ποιος θα περάσει πρώτος.Μάθαμε να μη λέμε ευχαριστώ και παρακαλώ εκεί που πρέπει γιατί θα έπεφτε ο εγωισμός μας.
Μάθαμε στις επιθεωρήσεις του Σεφερλή και σχεδόν καταργήσαμε τα κλασσικά του Ντοστογιέφσκι.
Μάθαμε στην υποκουλτούρα της μαζοποίησης και όχι σε αυτό το όμορφο και το αληθινό που μας κάνει να σκεφτόμαστε και να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι.
Δεν θέλω να ξανακούσω λοιπόν ποτέ ούτε από εσένα ούτε κι από κανέναν άλλον πως το μόνο πρόβλημα των "αχάριστων" νέων είναι η οικονομική κρίση. Γιατί μπροστά στα τόσα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από εσένα συνδικαλιστή της Ν.Δ. και του πατέρα σου που φώναζε "ζήτω ο βασιλιάς!" ,η οικονομική κρίση ήταν το πιο αναμενόμενο αποτέλεσμα και κατά τη γνώμη μου εκείνο με τη μικρότερη σημασία. Γιατί ακόμα κι αν υπάρχουν αχάριστοι νέοι, αυτοί έγιναν έτσι μιμούμενοι τις δικές σας ιδιοτροπίες, τις δικές σας ανάγκες, να κοιτάτε μονάχα τον εαυτό σας και να αδιαφορείτε για τους γύρω σας.Να ξεχνάτε τη θρησκεία σας και να θίγεστε όταν κάποιος μιλά άσχημα γι'αυτή. Να καταπατάτε τους όρκους σας και να μη νιώθετε ντροπή, να μην είστε άνθρωποι και να μην το καταλαβαίνετε.

8 σχόλια:

  1. πόσο σωστά αυτά που λες...
    και όμορφα γραμμένα!
    συμφωνώ απόλυτα σε όλα ;/
    δυστηχώς... η κρίση προτίστως είναι πνευματική και έπειτα οικονομική...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εγώ αυτό βλέπω αλλά δυστυχώς ακόμα και τώρα κοιτάμε μόνο την επιφάνεια χωρίς να κοιτάμε την ουσία...

    Χαίρομαι που σου άρεσε, φιλιά πολλά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολλές αλήθειες σε μία μόνο ανάρτηση.
    Νομίζω ότι εσείς οι νέοι πρέπει να την δείτε αλλιώς.
    Η δική σας προσωπική μάχη είναι η ελπίδα για κάτι καλύτερο.
    Δώστε τη μάχη σας κόντρα σε όλο το κατεστημένο.
    Αν περιμένετε από τα δικά μας σκουριασμένα μυαλά....σωθήκατε!
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευτυχώς ακόμα οι περισσότεροι νέοι μάχονται και λιγότεροι είναι εκείνοι που απλώς λουφάζουν στην θαλπωρή του καναπέ τους...

    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ζωγραφίζεις επακριβώς τη νοοτροπία μας... κι αυτό είναι απίστευτα ανησυχητικό... Καλό σαββατοκύριακο Βιβή :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Παρατηρώ και φτάνω σε αυτή τη διαπίστωση δυστυχώς...

    Καλό Σαββατοκύριακο και σε σένα Μαρία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τα πήρα απ' την αρχή τα κείμενά σου κι έφτασα ως εδώ. Πολλά θα ήθελα να σχολιάσω αλλά εδώ με κέντρισες "μελισσούλα"... Θα συμφωνήσω απόλυτα με όσα λες και θα προσθέσω πως περιμένω να δω πότε όλα αυτά που μας έφεραν ως εδώ θα γίνουν το εφαλτήριο για να κάνουμε το μεγάλο άλμα του επαναπροσδιορισμού πρώτα απ΄όλα του προσωπικού μας οράματος κι έπειτα του συλλογικού... Ποια είναι η αξία της ζωής, ποιος ο λόγος ύπαρξής μας... Διαβάζοντάς σε διαπιστώνω πως είσαι ένα άτομο που δε φοβάσαι την ενδοσκόπηση, την αυτοκριτική και την έκθεση. Αυτό σε οδηγεί σιγά σιγά προς την ωριμότητα. Τέτοιους ανθρώπους και πολύ περισσότερο πολίτες έχουμε ανάγκη. Είναι η αρχή της υπερνίκησης του φόβου και αυτό ακριβώς είναι το μυστικό για να ξεφύγουμε από την αθλιότητα που μας περιβάλλει. Σε άλλη ανάρτησή σου μιλάς για το φόβο της επιλογής. Δεν είσαι η μόνη που φοβάσαι και δεν φταις εσύ γι αυτό. Ζήσαμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μας φόρτωσε με γνώσεις - πληροφοριακές, με πολλά άχρηστα πράγματα, αλλά που δεν μας έδωσε την ικανότητα να επιλύουμε προβληματικές καταστάσεις (κάποιος λόγος φυσικά υπάρχει που έγινε αυτό) και να παίρνουμε το ρίσκο της ανατροπής της μίζερης ζωής μας. Μας έκανε να βολευόμαστε στην άθλια συνήθεια και να μην τολμούμε μια δικαιότερη κι ανθρώπινη ζωή... Μεγαλώσαμε σε οικογένειες που είχαν "ταλαιπωρηθεί" από το παρελθόν και μας έδωσαν το μήνυμα "άσε κανέναν άλλο να βγάλει το φίδι από την τρύπα" ή "κάτσε στα αυγά σου εσύ". Κι΄έτσι το φίδι ήρθε και μας έχωσε όλο το δηλητήριό του αργά αργά κι εμείς καθόμαστε αδρανείς, και άτολμοι να απολαμβάνουμε το θάνατό μας...
    Πολλά είπα, κι είναι κι άλλα πολλά που θα έλεγα...
    Χαίρομαι που συναντηθήκαμε μέσα στο άπειρο του διαδικτύου και σε ευχαριστώ πολύ για τη γνωριμία... Α, νομίζω πως έχουμε και κάτι κοινό... την Πάτρα ;)
    Καλό Σαββατοκύριακο.
    ΥΓ Πρώτη φορά γράφω τόσο μεγάλο σχόλιο... χαχαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή σου μέρα hana!
      Θέλω να σ'ευχαριστήσω που μπήκες στον κόπο να διαβάσεις με τη σειρά τα κείμενα μου και να κάτσεις να γράψεις αυτό το σχόλιο :)
      Δυστυχώς η κοινωνία είναι έτσι δομημένη ώστε η αυτοκριτική και η ενδοσκόπηση στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι ασχολίες για λίγους, ανούσιες για τους περισσότερους.Πιστεύω πως αν ο καθένας κοιτούσε λίγο πιο βαθιά στο μέσα του δεν θα φτάναμε σε τόσο ακραίες κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις και επιλογές.

      Όσο για την Πάτρα όντως την έχουμε κοινή!Σπουδάζω εδώ Φιλοσοφία αν και είμαι από την Αθήνα!
      Χάρηκα πάρα πολύ για τη γνωριμία και ελπίζω να συνεχιστούν οι επισκέψεις μας! Καλή συνέχεια και σε σένα :)

      ΥΓ Κι εμένα πρώτη φορά κάποιος μου γράφει τόσο μεγάλο σχόλιο.Και έχω ενθουσιαστεί!
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή