Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Η φιλία ως μια μορφή του έρωτα

Ήταν τόσο πολύ έντονος ο πόνος όταν την έχασε που δεν μπορούσε να πάρει καν ανάσα. Ένιωθε πως κάθε της ανάσα μαχαίρωνε  ένα ένα τα όργανά της και την κρατούσε λίγο ακόμα πιο σφιχτά από τον λαιμό. Τα ένιωθε όλα αυτά και συνάμα ντροπή, ντρεπόταν γιατί έβλεπε πως την κοίταζε.Την κοίταζε έκπληκτη, ίσως και με κάποια απέχθεια. Εντάξει, το καταλάβαινε πόσο δύσκολο της ήταν να το δεχτεί αυτό που μόλις της είχε ξεστομίσει. Δεκαπέντε χρόνια μαζί, κολλητές φίλες χωρίς να έχουν τσακωθεί ούτε μια φορά, χωρίς ποτέ να έχει προδώσει η μια την άλλη. Και τώρα αυτό, πώς να το δεχτεί; Περίμενε ότι θα σοκαρίζοταν αλλά όχι αυτή την αντίδραση, τόσο υπερβολική, καμία σχέση με εκείνη. ήταν ο πιο διαλλακτικός άνθρωπος που ήξερε, ανοιχτός και έξυπνος, ίσως και ελαφρώς αντισυμβατικός. Ανοιχτό μυαλό και πολλές ιδέες. Όχι, η  αντίδρασή της δεν θύμιζε σε καμία περίπτωση την κοπέλα που ήξερε τόσα χρόνια, την κοπέλα που μοιραζόταν τη ζωή της και που αγαπούσε περισσότερο από όλους...

  Είχε περάσει πολύς καιρός μέχρι να κατορθώσει να της μιλήσει. Τη βασάνιζε πάρα πολύ καιρό αυτή η σκέψη. Ήταν δύσκολο να εξομολογηθεί κάτι για το οποίο και ίδια μέχρι και την ώρα που της το έλεγε προσπαθούσε να το χωνέψει. Δεν ήταν εύκολη μια τέτοια συνειδητοποίηση εξάλλου, η οποία όχι μόνο έθετε σε τρομερό κίνδυνο τη σχέση της μαζί της, αλλά τάραζε και τα θεμέλια του ίδιου της του εαυτού.Μήπως ήταν πάντα έτσι και απλώς τώρα της βγήκε στην επιφάνεια; όχι, σίγουρα όχι είχε ερωτευτεί πολύ βαθιά στο παρελθόν, έζησε μέσα σε σχέση και είχε περάσει πολύ άσχημα μετά το τέλος της. Επιπλέον σε όλη της τη ζωή ποθούσε ερωτικά τους άντρες, της άρεσε ο τρόπος που έκαναν έρωτα ή έτσι όπως περπατούσαν, της άρεσαν οι άντρες με μούσια, της άρεσε ο τρόπος που κοιτούσαν. Μιλούσε συνέχεια γι'αυτούς ουδέποτε σκέφτηκε τον εαυτό της χωρίς άντρα, όταν δεν είχε σχέση ήθελε να έχει και το συζητούσε με την καλύτερή της φίλη για ώρες. Όπως κάνουν οι κολλητές. Πίστευε στο άλλο μισό. Πίστευε απόλυτα πώς κάπου εκεί έξω υπάρχει για κάθε άνθρωπο ένα άλλο μισό που τον ολοκληρώνει απόλυτα. Που δημιουργεί ένα τέλειο κύκλο που όταν ενωθεί από τα δύο του μισά είναι ικανός να κάνει τα πάντα, να φτάσει παντού. Πίστευε πως είναι δύσκολο να βρούμε το άλλο μας μισό και πως γι αυτό τον λόγο  αρκούμαστε σε άτομα που δεν κάνουμε μαζί τους τον τέλειο κύκλο, αλλά ένα άλλο σχήμα που μοιάζει πάρα πολύ με κύκλο και μας συμπληρώνει πολύ καλά μα όχι τέλεια. Και μένουμε με αυτούς τους ανθρώπους για πάντα ή απλώς για πολύ καιρό.
 Έψαχνε λάθος, στο άλλο μισό εννοώ. Γιατί ποτέ της δεν της πέρασε από το μυαλό πως η έννοια του άλλου μισού δεν καθορίζεται από το φύλο ή την ηλικία αλλά αποκλειστικά από την προσωπικότητα. Είχε το άλλο της μισό και δεν το καταλάβαινε τόσο καιρό.Δεν το έβλεπε διότι της ήταν αδιανόητο να πιστέψει πως το άλλο της μισό δεν το έλεγαν Γιώργο ή Γιάννη ή Κώστα αλλά το έλεγαν με το δικό της όνομα. Και επίσης σκεφτόταν πως ακόμα κι αν ίσχυε εκείνη πιθανότατα η φίλη της να μην το είχε αντιληφθεί όπως δεν το είχε αντιληφθεί και η ίδια πιο  πριν πολύ καιρό.

  Το σκεφτόταν συνεχώς κάθε μέρα, όταν ήταν μαζί και όταν ήταν χώρια.Εκείνο που την τρόμαζε περισσότερο απ'όλα όμως δεν ήταν η πνευματική έλξη αλλά η σωματική. Γιατί το ξέρεις το σώμα τώρα δα, είναι ανυπάκουο, και δεν δέχεται εύκολα φραγμούς. Φωνάζει και θέλει να ξεσπάσει. Ζητάει κάποιες φορές τόσο απεγνωσμένα ένα μονάχα άτομο. Δεν του αρκεί τίποτα άλλο. Είναι τόσο αχόρταγο και διψάει να ικανοποιήσει τον κορεσμό του.
 Τη σκεφτόταν ερωτικά, τόσο ερωτικά όσο δεν είχε σκεφτεί ποτέ κανένα. Όχι εκχυδαισμένα, σίγουρα όχι, πιο πολύ σκεφτόταν με μια τρυφερότητα σαν αυτή που βλέπουμε στις ρομαντικές ταινίες εποχής...Παρά το ανοιχτό της μυαλό λοιπόν δεν μπορούσε να δεχτεί το πιο βασικό,το πιο λογικό και το πιο αναμενόμενο, τη φιλία ως την άλλη μορφή του έρωτα.
  Το ήξερε και η ίδια μέσα της.Η φιλία είναι εκείνη που συντηρεί τον έρωτα που έχει πρώτη στάση του το πάθος. Όλα είναι σαν ένα τρένο.Αν το πάρεις από την πρώτη του στάση ίσως ξεκινήσεις από κάποιο χαλαρό σεξ με κάποιον γνωστό ή κάποιον άγνωστο. Θα επιβιβαστείς στο τρένο και αν έχεις υπομονή και δεθείς με τον γνωστό ή τον άγνωστο θα καταλήξεις ως το τέλος της διαδρομής. Η φιλία είναι κάποιες στάσεις λίγο πριν τον τερματισμό.. Βιώνεις τον φίλο σου σε όλη του την έκταση. Τον βιώνεις στα καλά και στα κακά και πιθανότατα όταν η φιλία είναι πραγματικά βαθιά να γεννηθεί και ο ερωτικός πόθος. Και τότε η φιλία ανακαλύπτεις πως απλώς ήταν ένα κουκούλι που προετοίμαζε μια σχέση δυνατή. Η δυνατή φιλία λοιπόν σίγουρα εμπεριέχει έρωτα μέσα της. Έρωτα όχι εκχυδαισμένο απαραιτήτως αλλά βέβαια πνευματικό.

Μονάχα που ο έρωτας είναι σύνθετη κατάσταση και σίγουρα δεν τον αντιλαμβάνονται όλοι με τον ίδιο τρόπο...Και αυτό είναι που τον κάνει τόσο επικίνδυνο και τόσο όμορφα τρομακτικό!

Η ιστορία της εξομολόγησης της κοπέλας δεν έχει αίσιο τέλος. Διότι δεν είναι το σοκ από το πέρασμα της φιλίας στον έρωτα μονάχα αλλά και το πέρασμα του ετεροφυλοφιλικού εαυτού προς την άγνωστη ομοφυλοφιλία. Σε αυτή την ιστορία συνέβει ότι συμβαίνει και με εκατομμύρια μισά στον κόσμο, είναι καταδικασμένα να μένουν καταπιεσμένα χώρια...

6 σχόλια:

  1. δύσκολο, πολύ δύσκολο τούτο το πέρασμα και για τις δυο τους...
    βλέπεις, Βιβή μου, τις περισσότερες φορές τα δυο μισά δεν ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι...

    φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς καμιά φορά ένα από τα δύο μισά δεν επιμένει αρκετά...

      Φιλιά πολλά και καλό σου βράδυ!

      Διαγραφή
  2. Μου αρέσει πάρα πολύ η περιγραφή της μετάβασης από την φιλία στον έρωτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου αρέσει :)

      Καλωσόρισες στο φανταστικό μου ταξίδι!

      Καλή σου νύχτα:)

      Διαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. Δύσκολα μονοπάτια δεν θα πει τίποτα...
      Αλλά δεν ξέρω τι είναι πιο δύσκολο από τα δύο...

      Σε φιλώ!

      Διαγραφή