Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Μέντορας

Νιώθω την ανάσα σου πάνω μου.Κοινή αναπνοή μια στιγμή μετά το χτύπο της καρδιάς μας.Κοινός κι αυτός ο χτύπος.Σε ρωτάω καμιά φορά αν είσαι εσύ. Πότε μου απαντάς,πότε όχι. Αλλά και όποτε μου απαντάς μου λες πότε ναι πότε δεν ξέρω. Δεν με κοροϊδεύεις  το ξέρω. Το θυμάμαι. Ποτέ δεν θα το έκανες.
Έχεις κρύψει το πρόσωπό σου με τα χέρια σου. Τα χέρια σου είναι ροζιασμένα. Δεν μοιάζουν τόσο με τα χέρια σου έτσι όπως τα θυμάμαι. Μπορεί να φταίει και το ότι μεγάλωσες.Τα μαλλιά σου μάκρυναν λιγάκι και τα γένια σου μου φαίνεται πως έγιναν λίγο ακόμα πιο γκρίζα. Δεν με αφήνεις να δω το πρόσωπο σου για να σταματήσω να σε ρωτώ.
Εσύ είσαι;
Εσύ είσαι ακόμα; Εσύ είσαι ακόμα ο ίδιος ο μέντορας που λάτρεψα;
Δεν μπορώ να σε κοιτάξω πια όπως σε κοιτούσα με αυτά τα χέρια να καλύπτουν τις μακριές βλεφαρίδες και τα γκρίζα μάτια, ο δάσκαλος, ο καθοδηγητής, ο πατέρας, ο καλύτερος φίλος, ο πιο μεγάλος εραστής, ο θεός ο ίδιος.
Γιατί κρύβεσαι; Χάνω λίγο το μυαλό μου. Είσαι ίδιος; Ύστερα από τόσα χρόνια; Ίδιος θα είσαι μα γιατί κρύβεις το βλέμμα σου;
Τα κουβαλάω συνέχεια τα μάτια σου, πάνω μου και μέσα μου.Κουβαλάω και το σώμα σου μέσα μου, κουβαλάω τις σκέψεις σου και το μυαλό σου το ίδιο.
Είμαστε ίδιοι. Με έκανες τόσο ίδια με εσένα και τώρα που τα χέρια σου καλύπτουν το όμορφο πρόσωπό σου νιώθω σαν κάτι να μου λείπει κι ας σε έχω δίπλα μου.
Διάβασε μου ξανά εκείνα τα ποιήματά σου ενώ με έχεις αγκαλιά σου. Μετά ρώτησέ με "Σου άρεσε αγάπη μου;" Φίλησέ μου τα χέρια και ξεκίνα να μου μιλάς για τον έρωτα. Θέλω να σε ακούω να μου μιλάς και να μου λες πόσο πολύ αγαπάς σε μένα όλα αυτά που με τόση γενναιοδωρία μου προσέφερες, κι εγώ, σαν κάποιο άλλο δέντρο δέχτηκα τη φροντίδα σου βγάζοντας άνθη για να σε κάνω να χαίρεσαι.
Μίλησε μου, μα μη μου κρύβεσαι άλλο. Είμαι ο καρπός που τόσο έντεχνα δημιούργησες εσύ,εσύ,εσύ...
Εγώ, είμαι εδώ.Δίπλα σου ακριβώς για να σε βοηθήσω να θυμάσαι τον εαυτό σου μέσα από το δικό μου μυαλό. Είμαι εδώ, δικιά σου ερωμένη, κόρη, μαθητευόμενη,έμπνευση για τα ποιήματά σου. Είμαι εδώ...

6 σχόλια:

  1. Καλησπέρα και καλώς βρέθηκα στο τόσο όμορφο ιστολόγιό σας!!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσόρισες Γιώργο!Χαίρομαι που σου άρεσε και ελπίζω να συνεχίσουμε τις επισκέψεις!

      Καλό ξημέρωμα σου εύχομαι!

      Διαγραφή
  2. το πρόσωπό του, με τα χέρια κρύβει. μα σου κρύβεται;
    έτσι κι αλλιώς είσαι εσύ, και είναι μέσα σου...

    καλό ξημέρωμα ΒιΒή μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι μέσα μου κι αυτός δεν μπορεί να δεχτεί τον νέο του ρόλο που τον προστάζει ο χρόνος...

      Καλή σου μέρα Βίκυ μου αγαπημένη!

      Διαγραφή
  3. Eίναι δυνατόν αγαπημένο μου να μην είναι ο ίδιος?
    Αφού έτσι τον θυμάσαι έτσι είναι κι ας υπάρχουν φορές που κρύβεται ανάμεσα στην ομίχλη του χρόνου ... πάντα ίδιος, πάντα στον ρόλο που εσύ τον επέλεξες για να ΄ναι βιβή μου!
    Υπέροχο κείμενο !!

    σε φιλώ
    καλημέρα να έχεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο ίδιος είναι σίγουρα και τώρα που μεγαλώνει νιώθει πως αλλάζει και ο ρόλος του πάνω στη μαθητευόμενή του και πληγώνεται και κρύβεται, και φοβάται...

      Σε ευχαριστώ αγαπημένη μου Levina, να είσαι καλά!

      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή