Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Το μίασμα

Ανέκαθεν θεωρούσα πως το να θέτει κανείς δοκιμασίες στον εαυτό του είναι το μόνο που μπορεί να του δείχνει ξεκάθαρα τα όρια του. Έθετα λοιπόν συνεχώς νέες δοκιμασίες. Δοκιμασίες επίπονες και εξαιρετικά ψυχοφθόρες. Στην αρχή όταν ξεπερνούσα τη δοκιμασία ένιωθα μια αλυσίδα να σπάει και να ελευθερώνομαι όλο και πιο πολύ. Με αντιμετώπιζα σαν ήρωα σε παιχνίδι.Έναν ήρωα που έπρεπε μονάχα να είναι πολύ πιο προσεκτικός γιατί δεν θα μπορούσε να ξαναγεννηθεί. Που και που το ξέχναγα με τις δοκιμασίες που μου έθετα μα δεν είχε σημασία. Έπαιζα με τη φωτιά και δεν καταλάβαινα πως είχα αρπάξει από την αρχή και καιγόμουν. Καιγόμουν συνέχεια όλο και πιο πολύ. Αλλά ήταν τέτοια η ικανοποίηση όταν ξεπερνούσα τα εμπόδια που μου έθετα που δεν αντιλαμβανόμουν την τρομερή αλλοίωσή μου. Έκανα πράγματα καταστροφικά μόνο και μόνο για να νιώσω τη χαρά του υπερανθρώπου. Τα έβλεπα όλα με μεγεθυντικό φακό. Ήμουν ένα ανθρωπάκι κι εγώ με έβλεπα για γίγαντα... Μου άνοιγα πληγές για να τις δω να κλείνουν. Και έπειτα τις άνοιγα λιγάκι για να δω να βγαίνει λίγο αίμα και μετά περίμενα. Περίμενα να κλείσουν ξανά. Και μετά το ίδιο, το ίδιο, το ίδιο.Δεν σταμάταγα πουθενά. Έκανα όσα δεν γνώριζα για να τα μάθω κι όσα ήξερα πως ήταν θανατηφόρα για να παίξω. Σαν παιχνίδι το έβλεπα. Ήμουν τόσο άρρωστη που έβλεπα μονάχα ρίσκα και ποτέ κινδύνους. Μου λέγανε να μη παίζω με ότι καίει κι εγώ νόμιζα πως με ζήλευαν. Τέτοια κατάντια...
 Και αφού ξεπέρναγα τα αξεπέραστα γινόμουν άνθρωπος κατεστραμμένος  Με χαλασμένο βλέμμα και βρώμικο μυαλό. Σκεφτόμουν τι είναι ακόμη πιο απαγορευμένο για να το κάνω. Το πιστεύω πως κάποιος με φύλαγε. Ο θεός, ο διάβολος θα σε γελάσω. Νομίζω και οι δυο μαζί. Ο διάβολος για να με κάψει μαζί του και ο θεός για να με κάνει να δω τι έκανα και να μη φύγω καμένη από το διάβολο.
 Ένα θα σου πω και να το θυμάσαι, τώρα, έτσι όπως με βλέπεις. Μόνη,χωρίς φίλους απομακρυσμένη από όλους, μίασμα για κάθε τι, τώρα νιώθω πραγματικά γίγαντας. Γιατί τώρα νιώθω ότι ξεπερνώ τη μεγαλύτερη δοκιμασία...Τα όρια υπάρχουν για κάποιους λόγους και οι δοκιμασίες έρχονται από μόνες τους. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δημιουργούμε μονάχοι μας σκληρές δοκιμασίες για να τα ανακαλύψουμε....

10 σχόλια:

  1. ο χρόνος και η εμπειρία είναι που μας δείχνουν το "σωστό". μας κάνουν πιο δυνατούς, πιο "σοφούς" ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να μας κάνουν. μας δείχνει, λοιπόν, πολύ σωστά ο χρόνος πως τα όρια πρέπει τις περισσότερες φορές, για να μην πω όλες, να υπάρχουν και πως έτσι και αλλιώς οι δοκιμασίες έρχονται από μόνες τους ξανά και ξανά...

    την συγκροτημένη σκέψη σου θαυμάζω, Βιβή μου, και το πως την αποσταγμένη εμπειρία σου γράφεις και μεταδίδεις. δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα αυτό...

    σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς είναι,ο χρόνος από μόνος του μας δίνει αρκετές εμπειρίες και δοκιμασίες θέτοντας τα όρια για τον καθένα μας.

      Σ'ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο...Να σαι καλά!

      Σε φιλώ, καλή συνέχεια!

      Διαγραφή
  2. Υπέροχο κείμενο Βιβή με πολύ ωραίο νόημα και μήνυμα...
    Να είσαι καλά, καλό ξημέρωμα...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ'ευχαριστώ πολύ Μαρία!Χαίρομαι που σου άρεσε :)

      Καλή σου μέρα!

      Διαγραφή
  3. Όσο κι αν πίστευα πως τον έμαθα πια τον άνθρωπο, πως τον έζησα, τον δοκίμασα, τον χόρτασα, τον βαρέθηκα, τον ξέρω ... κάθε φορά κάτι καινούργιο έρχεται να με αφήσει έκπληκτη σε μια γωνιά να παρακολουθώ και να αναρωτιέμαι : - τι έγινε πάλι; πως έγινε αυτό τώρα; γιατί;
    Αλλά να που είμαι πολύ μεγάλη για να κάνω πίσω και καινούργιες δοκιμασίες βάζω στον εαυτό μου , με όρια ή χωρίς δεν το γνωρίζω ... γιατί τώρα πια πιο πολύ φοβάμαι μήπως στον βάλτο βυθιστώ αν στάσιμη παραμείνω.
    Καλύτερα πληγές Βιβή, παρά ζωντανή πεθαμένη, έτσι σκέφτομαι σήμερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ!Ένα άτομο με πληγές που αρχίζει να καταλαβαίνει τουλάχιστον μπορεί να αναλογιστεί ξανά τις σκέψεις του και να κάνει έναν αναλογισμό. Κάποιος άλλος όμως που δεν έχει αναλογιστεί ποτέ τις πράξεις του και συνεχίζει ολοένα και χειρότερα, είναι καταδικασμένος να ζει σαν νεκρός...

      Σε φιλώ, καλημέρα να έχεις!

      Διαγραφή
  4. Πόσες πληγές όμως να κουβαλήσεις; Πόσες πληγές να ανοίξεις; Έρχεται κάποτε η στιγμή που αδειάζεις ολοκληρωτικά και το μόνο που μένει είναι τα σημάδια. Κουράστηκα να βλέπω σημάδια. Υπέροχο κείμενο. Συνέχισε να γράφεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχεις κι άδικο, αλλά έτσι είναι η ζωή γεμάτη εμπειρίες κάποιες εκ των οποίων αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια...

      Σ'ευχαριστώ πολύ, να σαι καλά!

      Διαγραφή
  5. Kanena orio, kanena eleos, kanena bhma deilias makria apo tin exelixi. O iperanthropos iparxi kai ekei den prepei na stamatisis na stoxeyeis.

    ~to miasma.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν νομίζω πως είναι θέμα δειλίας, ίσα ίσα πιστεύω πως η πραγματική δειλία είναι να μην αλλάζεις αυτό που βλέπεις πως σε καταστρέφει. Δεν ξέρω αν υπάρχει υπεράνθρωπος αλλά αν υπάρχει είναι εκείνος που οριοθετεί τον εαυτό του εκεί που πρέπει...

      Σε ευχαριστώ για το πέρασμα από το ιστολόγιο μου και το σχόλιο!

      Διαγραφή