Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Φόβος για τη γύμνια

Κάθομαι σε μια πλαστική καρέκλα στο σπίτι της γιαγιάς.Η γιαγιά μου είχε πολλές από δάυτες. Νομίζω είχε ανταλλάξει ένα παλιό γραμόφωνο που είχε για να πάρει αυτές τις απαίσιες καρέκλες. Δεν μου αρέσουν αλλά τις έχω συνδιάσει τόσο πολύ με το σπίτι στο χωριό και με αυτή την ίδια.
Τώρα που λείπει η γιαγιά από το σπίτι κανείς δεν φροντίζει τις καρέκλες και τα λουλούδια στην αυλή έτσι, αναγκαζόμαστε να τα φροντίζουμε εμείς όποτε μπορούμε να πηγαίνουμε.
Όλο χάνω το δρόμο μου με αυτά που θέλω να γράψω. Τώρα, πάνω σε αυτή την άχαρη πλαστική καρέκλα. 

Φοβάμαι τη γύμνια. Να ξερες μονάχα πόσο πολύ τη φοβάμαι. Δεν έχω πολλά να κρύψω.Ή καλύτερα όχι περισσότερα απ'όσα έχουν να κρύψουν οι άλλοι. Είμαι ένα κιτρινιασμένο χαρτί.Δεν γράφω και πολλά μέσα μου. 
Μίζερη, αντικοινωνική, μοναχική,σιωπηλή, επαναστάτρια, μονίμως ερωτευμένη με τα πάντα γύρω μου.Συγκρατημένη αισιοδοξία, Ζηλιάρα, Προσκολλημένη στις ιδέες μου, Ευαίσθητη, Εύθικτη, Ανυπόμονη ίσως και λίγο ευγενική.
Άνθρωπος αδιάφορος με λίγα λόγια με σίγουρα πολλές ασήμαντες πτυχές που τις νομίζω για σοβαρές.

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να κάθεται στην ίδια θέση με μένα. Καθόλου δεν της έμοιασα. Ούτε στην ζωηρότητα της ούτε στην κοινωνικότητα της. Εγώ μόλις στα είκοσι έφτασα στα δικά της εβδομήντα.Και παλεύω μέσα από νοσταλγίες και ξεφτισμένες καρέκλες να πάρω κάτι από τη μνήμη της.
Φοβάμαι τη γύμνια γιατί θα μπορέσουν να δουν την κενότητα μου. Και εγώ προσπαθώ να δείχνω το αντίθετο συνεχώς και με κάθε τρόπο. Προσπαθώ να δείχνω πολλά άλλα, πράγματα που δεν είμαι μα θα θελα να είμαι.Προσπαθώ άκαρπα. Φοβάμαι πως έτσι και δει κανείς τη ρηχότητα μου θα αποστραφεί και μήτε θα με κοιτάζει μήτε θα μου δώσει δεύτερη σημασία.Ξέχασα να προσθέσω πως είμαι και τρομερά εγωίστρια. Πως δεν ανέχομαι να βλέπω αποστροφή σε κανενός το βλέμμα και στη στάση. Δεν το θέλω, κάνω τα πάντα για να κρατήσω χαμόγελα στα χείλη τους. Ακόμα κι αν ξέρω πως είναι ψεύτικα, αυτοί δεν το ξέρουν και νομίζουν πως έχουν να κάνουν με άνθρωπο γεμάτο αρετές.
Μικροί άνθρωποι όλοι μας. Και πόσο πολύ φοβόμαστε τη γύμνια. Όλοι κρυβόμαστε όπως κάνω εγώ τώρα καθισμένη σε αυτή την καρέκλα που δεν μου αρέσει,περιμένοντας να φύγουν οι αντιπαθητικοί συγγενείς που ήρθαν να μας χαιρετίσουν τάχα με χαρά.
Μένω σε αυτή την καρέκλα που δεν μου αρέσει μάλλον επειδή έχω δεθεί μαζί της. Επειδή αυτή η καρέκλα με συνδέει με όλα αυτά που θα 'θελα να είμαι και δεν θα μπορέσω να είμαι. Μένω εδώ γιατί δεν έχω τη δύναμη να πάω κάπου καλύτερα. Γιατί φοβάμαι τη γύμνια μου.Γι αυτό.


9 σχόλια:

  1. θέλει κότσια να παραδέχεσαι, στον ίδιο σου τον εαυτό, τη γύμνια σου.
    μα συγχρόνως είναι και η απόδειξη πως είσαι γυμνός, μα γύμνια δεν έχεις...

    καλή σου νύχτα, Βιβή μου.
    και μην ντυθείς καθόλου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε φάσεις εσωτερικής αναζήτησης μπορεί να ανακαλύψει κανείς τρομακτικές αλήθειες για τον εαυτό του.Αλήθειες που τις ντύνουμε για να μη τις βλέπουν οι άλλοι και καμιά φορά τις ξεχνάμε κι εμείς οι ίδιοι.Το θέμα είναι κατά πόσο πρέπει να τις φυλακίζουμε σε "ρούχα"...

      Καλή σου μέρα Βίκυ μου αγαπημένη!

      Διαγραφή
  2. Αλλο η αυτοπεποιθηση και αλλο η ταπεινοφροσυνη.
    Αυτα τα δυο,κατα την αποψη μου,διακρινω εδω,καλη μου.
    Και πολλα άλλα μα περισσοτερο αυτα.
    Η αυτοπεποιθηση καλιεργειται πολυ νωρις ηλικιακα
    ενω η ταπεινοφροσυνη καλλιεργειται παντα.
    (μεταξυ μας....τα "ρουχα" ειναι για να μην "κρυωνουμε"...χι χι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα "ρούχα" είναι για να μην "κρυώνουμε" ή για να μας κρύβουν τις ατέλειες μας, κάνοντας μας λίγο έστω και επιφανειακά όμορφους; Δεν ξέρω...

      Καλή συνέχεια και καλή άνοιξη!

      Διαγραφή
    2. Ξερεις!
      Οπως ξερω κι εγω...και ολοι...
      Γι αυτο ντυνουμε και τις λεξεις με εισαγωγικα
      Φιλακια.
      Καλη μερα απο καρδιας!

      Διαγραφή
  3. Αν υπάρχει κάτι που σιχαίνομαι είναι οι χώροι με αυτές τις ψεύτικες πλαστικές καρέκλες … άχαρες, πανομοιότυπες, ασταθείς, μυρίζουν απουσία!
    Δεν είσαι αυτά που γράφεις … αν ήσουν δεν θα μπορούσες να κάνεις αυτοκριτική … είσαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό σου και δεν τον αγαπάς, δεν τον αγκαλιάζεις, τον πέταξες σε μια πλαστική καρέκλα όπως πετάμε ένα αποφόρι.
    Αγάπησέ τον αυτόν τον πολύτιμο σύντροφο ζωής , δώσε του την θέση που του αρμόζει ανάμεσα στις σκέψεις σου, είναι μοναδικός, θα τον έχεις για πάντα όταν όλα τα άλλα γύρω σου θα αλλάζουν, θα χάνονται, θα έρχονται… Ο εαυτός σου!!
    Αυτός μπορεί να σου φέρει την Άνοιξη, αυτός και τον Χειμώνα. Εσύ θα επιλέξεις τι θέλεις από τα δυο !

    Σε φιλώ πολύ
    Καλή σου εβδομάδα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκιά Levina, όπως θα το έχεις δει κι εσύ από τον εαυτό σου έρχονται κάποιες φορές που ψάχνουμε το μέσα μας. Καμιά φορά δε,κρατώντας μεγεθυντικό φακό...
      Όσο για τις καρέκλες έχεις απόλυτο δίκιο. Είναι άχαρες και μυρίζουν απουσία..Αλλά όπως συμβαίνει και με τόσα άλλα πράγματα τις ανεχόμαστε και τις κρατάμε για διάφορους λόγους.Πιθανώς κι από συνήθεια...

      Καλή εβδομάδα να έχεις και με το καλό η άνοιξη!
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  4. Φοβόμαστε να δούμε την γύμνια μας,τον πραγματικό μας εαυτό γι'αυτό μένουμε στην επιφάνεια μας.
    Υπέροχο κείμενο με μια πολύ μεγάλη αλήθεια!
    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς και ντύνουμε τις αλήθειες μας με ρούχα για να κρύψουμε την ασχήμια τους...Καλώς ή κακώς...

      Σε φιλώ γλυκέ μου!Καλή σου νύχτα

      Διαγραφή