Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Δρόμοι

Μου αρέσουν τόσο πολύ οι μουσικοί του δρόμου. Τους λατρεύω. Είτε τους τζιβάτους νεαρούς που παίζουν ροκ και σκα είτε τους παχουλούς χαμογελαστούς κυρίους με τα κόκκινα μάγουλα που παίζουν τζαζ, είτε εκείνη την ομάδα σαραντάρηδων που παίζουν κλασσική μουσική στη μέση του δρόμου. Ακόμα και τους δυσεύρετους τώρα πια παππούληδες με τη λατέρνα λατρεύω.
Μας κάνουν τη χάρη και παίζουν για εμάς φτιάχνοντάς μας τη μέρα στη μέση του δρόμου. Παίζουν μέσα στο κρύο ή τη ζέστη χωρίς να ξέρουν πως θα πάρουν κάποια χρήματα κάθε δεδομένη μέρα.
Μας δίνουν τη ψυχή τους εκεί, στη μέση του δρόμου.Και οι πιο πολλοί κοιτούν αδιάφορα και τους προσπερνούν επειδή βιάζονται. Και εκείνοι τότε, οι μουσικοί, ανήσυχα πνεύματα συνεχίζουν ακόμη πιο ζωηρά, λίγο περισσότερο αισθαντικά να καταθέτουν τη ψυχή τους σε όλους εμάς στο δρόμο.

Θαυμάζω τους ζωγράφους στους δρόμους. Είναι εκπληκτικό πόσο ταλαντούχοι είναι οι περισσότεροι απ'αυτούς. Μπορούν να σε ζωγραφίσουν σε λίγα μόλις λεπτά. Βγάζουν όλο το ταλέντο τους στο δρόμο. Δίνουν χαρά σε αγνώστους και εμείς στεκόμαστε γύρω τους παρατηρώντας τα χέρια τους που αποτυπώνουν ρεαλισμό ξένων χαρακτηριστικών. Χαρίζουν όλο τους το ταλέντο στο δρόμο για λίγα μόλις χρήματα.Δίνουν κομμάτια της ψυχής τους για κάτι που θα μείνει ανέπαφο χρόνια.

Ενθουσιάζομαι με τα γκράφιτι στους τοίχους καθώς περπατώ στους δρόμους. Συνθήματα βγαλμένα από ζωή και όνειρα.Ρεαλισμός και ουτοπία. Ζωγραφιές που ομορφαίνουν κάθε γωνία που τις βλέπει. Ζωγραφισμένες παραστάσεις τόσο συγκλονιστικά δημιουργημένες που απορείς πως είναι δυνατόν να μην γνωρίζουμε τον δημιουργό.Σκηνές αντιρατσιστικές, σκηνές αστρονομικές, σκηνές βγαλμένες από τη μυθολογία. Πραγματικά στολίδια και έργα τέχνης στους δρόμους των πόλεων για να μας θυμίζουν τη δημιουργική φύση των ανθρώπων και ότι τείνουμε να ξεχνάμε.

Αγαπώ τους δρόμους. Και τους ανθρώπους στους δρόμους. Θες να δεις λίγη αλήθεια;Βγες έξω και περπάτα στο δρόμο. Εκεί θα τα δείς όλα. Τα πιο όμορφα και τα πιο σιχαμερά. Θα δεις την τρέλα και τη βρωμιά να συνυπάρχει με τον πιο αρμονικό τρόπο με την ευαισθησία και τη δημιουργία.
Ο δρόμος είναι οι άνθρωποι.

6 σχόλια:

  1. Ετσι πρεπει να ειναι η ζωη μας..
    απλη,λιτη,απεριτη,ανεμελη..
    η τεχνη του να εισαι ανθρωπος...
    και να εισαι καλος σε αυτο..

    Καλο απογευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστά τα λες, έχω να προσθέσω όμως άνθρωπος αυθεντικός.Και που μπορεί να είναι κανείς περισσότερο αυθεντικός από το να γίνεσαι κομμάτι ενός δρόμου;

      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  2. Άσχετο
    σήμερα βρήκα νεκρό ένα από τους γάτους μου... ήταν ολόιδιος με τον Bob στην εικόνα ... κάτι τον χτύπησε μέσα στην νύχτα και χώθηκε στο γκαράζ όπου τον βρήκα το πρωί.
    Το ξέρω αυτό το απίθανο ζευγάρι του δρόμου , δεν είναι πια άστεγοι χάρη στον πανέξυπνο γατούλη.
    Ναι κι εγώ χαζεύω όταν βγαίνω στους δρόμους της πόλης ... ίσως γιατί όλα μου φαίνονται τόσο περίεργα !!

    Σε φιλώ
    Καλό βράδυ Βιβή μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λυπάμαι πάρα πολύ για τον γατούλη σου...Στεναχωρήθηκα πολύ όταν το διάβασα. Τα ζωάκια δίνουν πάντα διαφορετική εικόνα στους ανθρώπους.Ίσως λίγο περισσότερο "ανθρώπινη" γιατί έχουν την τάση να βγάζουν μια αθωότητα και μια συντροφικότητα...

      Στους δρόμους της πόλης όλα είναι τόσο περίεργα αυθεντικά που δεν ξέρω αν μπορούμε να το διαχειριστούμε...

      Σε φιλώ πολύ γλυκιά μου Levina

      Διαγραφή
  3. Οι δρόμοι σου δείχνουν την ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της και την ομορφιά και την ασχήμια!Γι'αυτό ποτέ δεν πρέπει να αποφεύγουμε να τους κοιτάξουμε τους δρόμους,όσο άσχημοι και αν είναι μερικοί, γιατί θα μάθεις πράγματα που δεν θα μάθαινες ποτέ!
    Καλή σου νύχτα Βιβή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι,η αλήθεια είναι όλη εκεί και δεν ωφελεί να κοιτάμε μακριά απ'αυτή, μακριά από τους δρόμους...
      Η αλήθεια έτσι κι αλλιώς συνεπάγεται με τα πιο ωραία και με τα πιο άσχημα...

      Σε φιλώ Φοίβο μου!

      Διαγραφή