Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Καθημερινή μοναξιά

Λυπάμαι τους ανθρώπους που είναι μόνοι. Ξέρω πως είναι επιλογή ορισμένων. Ότι κάποιοι είναι εκ φύσεως μοναχικοί. Μα εγώ ενδόμυχα, στεναχωριέμαι γι αυτούς. Στεναχωριέμαι για αυτούς που πίνουν αμίλητοι τον καφέ τους διαβάζοντας εφημερίδα σκυθρωποί. Το τηλέφωνό τους δεν θα χτυπήσει ποτέ και θα ενοχληθούν μια ή δυο φορές από τα τρανταχτά γέλια της διπλανής παρέας που παίζει χαρτιά.
Αφού πιουν τον καφέ τους θα αφήσουν βιαστικά δύο ευρώ κάνοντας νόημα στον σερβιτόρο και θα φύγουν γρήγορα σκυφτοί.Θα χωθούν στο πρώτο στενό για να φτάσουν στον προορισμό τους από τον πιο ήσυχο δρόμο. Όταν συναντήσουν το αγκαλιασμένο ζευγαράκι θα κάνουν πως δεν το βλέπουν και θα ανοίξουν λίγο περισσότερο το βήμα τους. Στην επόμενη γωνία που θα στρίψουν θα κοντοσταθούν για μερικές στιγμές να ξελαχανιάσουν. Είναι λαχανιασμένοι κι ας μην έτρεχαν καθόλου.Μπορεί και να ξεφυσίξουν σιγανά. Μετά θα προχωρήσουν σε κανονικό ρυθμό.
Θα βγουν στον κεντρικό δρόμο και θα περιμένουν να ανάψει το φανάρι για να περάσουν απέναντι. Θα κοιτάξουν λίγο με απλανές βλέμμα τα αυτοκίνητα και για μια στιγμή το βλέμμα τους θα καρφωθεί σε ένα μωρό που είναι καθισμένο στο καρότσι και τρώει γλειφιτζούρι  Έχει πασαλειφτεί  Είναι αστείο με αυτά τα ρουχαλάκια και αυτό το κοτσίδι-συντριβάνι στο κεφάλι του.Σχεδόν θα γελούσαν,μα το φανάρι ανάβει πράσινο κι εκείνοι συνεχίζουν να περπατούν γοργά ως το απέναντι πεζοδρόμιο.
Στο δρόμο προς τη δουλεία θα συναντήσουν μερικούς άστεγους παραδομένους στο ναρκωμένο ύπνο.Θα προσπεράσουν τα τσιγγανάκια που θα τρέχουν γύρω γύρω τους. Θα προσπεράσουν το ζαχαροπλαστείο με τις ελβετικές σοκολάτες και τον αγριεμένο έφηβο που τσακώνεται με τον πατέρα του. Θα προσπεράσουν τον λαχειοπώλη και θα χωθούν μέσα σε μια στοά για να κόψουν δρόμο.
Σχεδόν έφτασαν.Θα πάρουν ένα κουλούρι από τον κύριο που πουλά κουλούρια έξω από το γραφείο τους.Θα χαιρετήσουν λέγοντας "καλημέρα" όχι τόσο αυστηρά μα σίγουρα με μια αδιαφορία και μια παγωνιά.
Θα μπουν στο γραφείο τους και θα κάτσουν στη θέση τους. Πίσω γραφείο,δίπλα στο παράθυρο με ένα μικρό μπέντζαμιν πίσω από την καρέκλα. Στριμωχτά-Στριμωχτά. Θα μιλάνε μονάχα σε όσους τους μιλούν. Μια καλημέρα, ένα αδιάφορο "καλά, εσύ;" και ένα "Γεια σας" όταν θα σχολάσουν. Θα κοιτάξουν μερικές φορές τις κορνίζες με τις φωτογραφίες των συναδέλφων τους. Ξεδοντιάρικα νήπια και τάχα αγαπημένα αδελφάκια στολίζουν το μεγάλο γραφείο με τους υπολογιστές. Χοντροί σύζυγοι από τις εκδρομές στο Περτούλι και κακοτραβηγμένες οικογενειακές φωτογραφίες από τις καλοκαιρινές διακοπές στην Αίγινα, το χωριό της συζύγου. Θα ακούσουν τα καψουροτράγουδα που παίζουν κάθε φορά που κάποιος καλεί τους συναδέλφους στο κινητό. Το δικό τους δεν θα χτυπήσει όλη μέρα. Και όταν συμπληρωθεί το ωράριο θα βγουν και πάλι έξω. Θα ευχηθούν να έμεναν κάπου πιο κοντά.Θα ανοίξουν τη μεγάλη ομπρέλα για δύο και θα πιάσουν όλο το χώρο μόνοι τους.Έπειτα θα φτάσουν σπίτι τους.Θα πετάξουν άτσαλα τα ρούχα στον καναπέ και θα φάνε τη μισή χτεσινή πίτσα.Θα πάρουν το βιβλίο τους και θα αρχίσουν να κρατούν σημειώσεις δίπλα σ'αυτά που τους ενδιαφέρουν.Θα κοιμηθούν στο διπλό κρεβάτι. Όχι τελείως στη μέση ούτε και τελείως στην άκρη. Έχουν αρχίσει να συνηθίζουν αυτή τη ζωή. 

8 σχόλια:

  1. Κάποιοι ονομάζουν την μοναξιά "ατομικότητα".
    Δυστυχώς δεν είναι "ατομικότητα" η μοναξιά, δηλαδή μια κατάσταση κατά την οποία θέλουμε να μείνουμε απλά μόνοι με τον εαυτό μας,να μιλήσουμε μαζί του και να πάρουμε τις αποφάσεις μας,αλλά μια κατάσταση που δεν καταλαβαίνουμε την αγάπη των άλλων και επιμένουμε να λέμε ΟΧΙ σε οποιαδήποτε προσέγγιση από τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν.
    Όταν το άτομο είναι σε νεαρή ηλικία και αισθάνεται μοναξιά, νομίζω ότι πρέπει να βοηθηθεί για να το διαχειριστεί, γιατί νιάτα και μοναξιά δεν συμβαδίζουν η τουλάχιστον δεν πρέπει να συνυπάρχουν.
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως το ζήτημα της μοναξιάς δεν θα πρέπει να το σχετίζουμε τόσο με την ηλικία. Καθώς καμία ηλικία δεν ενδείκνυται για να αισθάνεται έτσι...Εννοώ όλες οι ηλικίες πιθανώς χρήζουν βοήθειας όταν φτάνουν σε σημείο να μην μπορούν να δεχτούν την αγάπη των άλλων...Τι να πω πάντως; Νομίζω πως πρόκειται για μια κατάσταση που υπάρχει τόσο έντονα γύρω μας που ξεχνάμε το πόσο σοβαρή είναι...

      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  2. Βιβίκα μου, έτσι δείχνουν. μακρινοί, μισο-ψυχροί, μισο-σνομπ, μισο-αδιάφοροι, μισο-μισάνθρωποι. είναι που νοιώθουν τόσο μόνοι, τόσο άδειοι και φοβισμένοι από τούτη τη ζωή τους. είναι η άμυνά τους που εκφράζεται μ' αυτόν τον τρόπο, όχι αυτοί.
    το βλέμμα τους, αν το προσέξεις, έχει μιαν ικεσία κρυφή. "αγαπήστε με", λέει, "κοιτάξτε με! είμαι και εγώ εδώ!"... παρακαλούν μέσα τους για ένα βλέμμα, για ένα χτύπο στο κινητό ή για ένα χτύπημα στο ξεχασμένο τους κουδούνι...

    τους ξέρω καλά, πίστεψέ με. τους αναγνωρίζω με την πρώτη. βλέπεις, χρόνια και χρόνια τη ζωή τους, τη ζούσα κι εγώ…

    σε φιλώ, καρδιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βίκυ μου αγαπημένη,
    Έτσι είναι, νιώθουν αποξενωμένοι και αμύνονται με τη συμπεριφορά τους. Μα το βλέμμα είναι εκείνο που τα δείχνει όλα.Την ανάγκη να αγαπήσουν και να αγαπηθούν και να γίνουν η πρώτη σκέψη κάποιου.Να μπουν σε μια παρέα σαν αυτή που θα τους ενοχλήσει στον καφέ τους και να έχουν κάποιον να τους τραβάει την κουβέρτα το βράδυ...

    Σε φιλώ γλυκά, καλή σου νύχτα!

    Υ.Γ.Χαίρομαι που τώρα πια δεν ζεις τη ζωή αυτών των ανθρώπων, δεν θα ήταν λογικό έτσι κι αλλιώς για έναν άνθρωπο σαν εσένα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανθρωποι αδικαιολογητα-κατα τις ισορροπιες-
    παρατημενοι απο τους ιδιους τους εαυτους τους.
    Εχουν υποσταση ζωτικη μονο υπο τη σημασια
    των αλλων.Κριμα!!!

    Φιλακια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ή κακώς αγαπημένη μου agriomeli, η υπόσταση μας σχετίζεται τόσο άμεσα, αλληλένδετα θα έλεγα από τις σχέσεις μας με τους άλλους.
      Παρ'όλα αυτά η σχέση με τον εαυτό μας είναι η πιο καθοριστική και εκείνη που θα μας δώσει ή θα μας κόψει ώθηση σε οποιαδήποτε άλλη σχέση στη ζωή μας.

      Καλό ξημέρωμα-φιλάκια πολλά!

      Διαγραφή
  5. Bιβή μου υπάρχει αυτή η μοναξιά, υπάρχει και η άλλη που μπορεί να είσαι ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους και πάλι απόμακρος να νοιώθεις .
    Δεν ξέρω ποιά είναι χειρότερη, μάλλον δεν μετριούνται αυτά μια και ο καθένας βιώνει με τον τρόπο του το είδος της μοναξιάς του. Τουλάχιστον ας τα έχει βρει με τον εαυτό του.

    σε φιλώ πολύ
    να έχεις μια καλή εβδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ αγαπημένη μου Levina, η μοναξιά βιώνεται διαφορετικά από τον καθένα μας και αυτό μας καθιστά ανίκανους να θεωρήσουμε κάποια χειρότερη από κάποιαν άλλη.
      Το σημαντικότερο όπως λες είναι να τα βρίσκει κανείς με τον εαυτό του...

      Καλή συνέχεια στη μέρα σου!Πολλά γλυκά φιλιά!

      Διαγραφή