Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Φτερούγες

Κάθε φορά το ίδιο.Κάθε μέρα το ίδιο.Άπλωνε τα φτερά της για να μας προστατέψει. Μας έβαζε μέσα τους για να μας ζεστάνει.
Είχε πολύ μεγάλες φτερούγες.Λευκές.Τις είχαμε συνηθίσει τόσο πολύ πάνω μας και γύρω μας που όταν δεν είχε εμάς μέσα της φαινόταν άδεια και άχαρη. Κι εμείς που είχαμε συνηθίσει χωνόμασταν πάλι κάτω από τα λευκά φτερά κι τότε άστραφτε το πρόσωπό της και σε μια στιγμιαία έξαρση χαράς και ικανοποίησης μας έσφιγγε κι άλλο και εμείς τότε ενωνόμασταν περισσότερο μεταξύ μας. Μα δεν μας ένοιαζε κι ας στριμωχνόμασταν διότι δεν κινδυνεύαμε από κανέναν εκεί μέσα. 

Μας έπαιρνε βόλτες καμιά φορά. Κρατώντας μας πάντοτε καλά καλά μέσα στα μακριά φτερά της.


Μαμά τη λέγαμε


Και αφού τα χρόνια περνούσαν τα φτερά της έπεφταν.Κι εμείς βλέπαμε πούπουλα δικά μας να δημιουργούνται. Και εκείνη χαιρόταν και λυπόταν ταυτόχρονα.Και όσο εμείς βγάζαμε φτερά τόσο η αγκαλιά μίκραινε. Εκείνη πάσχιζε να μας χωρέσει όπως πρώτα. Μα εμείς μεγαλώναμε και η αγκαλιά δεν φαινόταν πια τόσο δελεαστική. Διψούσαμε να πάμε βόλτα χωρίς προστασία.Κι εκείνη δείλιαζε μα μας άφηνε.Και χαιρόταν τόσο πολύ κάποιες φορές.Και κάποιες άλλες στέκονταν μαραζωμένη στην άκρη της δίχως να μας μιλά παρατηρώντας τα πεσμένα πούπουλα γύρω της.


Και περνούσαν τα χρόνια.Και εμείς πετούσαμε με άλλους πια.Πλάι-Πλάι. Με προστασία αλλιώτικη.
Και πηγαίναμε σε εκείνη να τη δούμε. Και κάθε φορά περνούσε ο χρόνος όλο και πιο άγρια από πάνω της.Κι εκείνη δεν είχε πια σχεδόν καθόλου φτερά.Και όποτε πηγαίναμε την αγκαλιάζαμε όσο μπορούσαμε εμείς.Μα δεν ήταν το ίδιο.

Και ήρθε κάποτε η στιγμή που οι φτερούγες μας είχαν μεγαλώσει αρκετά και είχαν γίνει όπως οι δικές της τότε, που μας έβαζε μέσα τους και μας προστάτευε και μας ζέσταινε. Και τότε νανουρίζαμε τα δικά μας μικρά.Που δεν είχαν φτερά και λαχταρούσαν να κοιμούνται στην αγκαλιά μας.Και τα πηγαίναμε βόλτες και τα προστατεύαμε από τη βροχή. Όπως έκανε κι εκείνη για εμάς.

Σήμερα είδα το πρώτο πούπουλό μου στο πάτωμα. Τα μικρά μου πετούν συχνά μακριά μου τώρα πια.Και εγώ θυμάμαι εκείνη την αγκαλιά της. Τη νοσταλγώ τόσο μα τόσο πολύ.Αχ να γύριζε μονάχα λιγάκι ο χρόνος να μπαίναμε για μια στιγμή εκεί μέσα.Στριμωχτά-στριμωχτά.Μόνο για μια στιγμή.


6 σχόλια:

  1. Όσα πούπουλα κι αν χάσεις τα φτερά σου δεν θα τα χάσεις ποτέ για τα μικρά που θα παραμείνουν μικρά για εμάς ακόμα κι όταν δεν θα έχουμε την δύναμη ούτε να σηκωθούμε από την θέση μας...

    δεν γυρίζει ο χρόνος Βιβή μου, μόνο να κλείσεις τα μάτια μπορείς , να τυλιχτείς μέσα στην ζακέτα σου και να νοιώσεις την ζεστασιά της φτερούγας να σε προστατεύει , να νοιώσεις την μυρωδιά, την ανάσα, να φτάσει η γνώριμη φωνή στ΄ αυτιά σου ...

    αυτό κάνω κι εγώ όταν έχω ανάγκη να γυρίσω πίσω.

    Σε φιλώ πολύ
    να είσαι καλά Βιβή μου, να είσαι δυνατή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό συμβαίνει τόσες φορές...Αποζητάμε να γυρίσει ο χρόνος έστω και για λίγο.Μα πως να γυρίσει;
      Έτσι λοιπόν κι εγώ κλείνω τα μάτια μου προσπαθώντας νοσταλγικά να επαναφέρω όλα αυτά που θα θελα να επαναλάβω...

      Καλή συνέχεια καλή μου Levina, σε φιλώ γλυκά!

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Αχ αυτή η μαμά,αχ κι αυτό το τραγούδι...
      Τόσο ξεχωριστό δέσιμο που δεν νομίζω πως μπορούμε ποτέ να αποκοπούμε τελείως...

      Σε φιλώ πολύ!Καλή συνέχεια!

      Διαγραφή
  3. Πολύ όμορφη αλληγορική απεικόνιση της μητρικής στοργής μέσα στο χρόνο...
    Χρόνια τους πολλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ'ευχαριστώ πολύ!Χαίρομαι που σου άρεσε!
      Χρόνια πολλά και καλά να έχουν...

      Διαγραφή