Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Ρόλοι

Καμιά φορά ένα βλέμμα στον καθρέφτη της ήταν αρκετό για να την κατευνάσει. Δεν άλλαζε την έκφραση που είχε και πλησίαζε με κοφτή ανάσα στον καθρέφτη. Κοιτούσε τις άγριες ζάρες και το άγριο βλέμμα που είχε. Τα σφιχτά χείλη και την αυστηρότητα στη στάση του σώματος της.
Κάθε φορά που την κοιτούσε έτσι του ερχόταν να γελάσει με την εικόνα του. Έμοιαζε με φιγούρα ασπρόμαυρου κινουμένου σχεδίου. Τότε με ένα πλατύ χαμόγελο που σπανίως εξελισσόταν σε γέλιο χαλάρωνε τη στάση του σώματός της και αυτομάτως άλλαζε η εικόνα. Το γέλιο άλλαζε το άγριο προσωπείο της και τα μάτια της άστραφταν με γλυκύτητα.

Αρκούσε απλώς μια ματιά του ειδώλου της για να αλλάξει ρόλο. Από αυστηρή διευθύντρια στον εαυτό της.

Και έπειτα, μαράζωνε. Και σκεφτόταν πως είναι δυνατόν να αλλάζει ρόλο τόσο εύκολα για τους άλλους. Πώς είναι δυνατόν να ξεχνά τον εαυτό της πριν μερικά χρόνια. Να ξεχνά πως είναι εκτός αυτού του χώρου.Και βυθιζόταν στις σκέψεις της και αγχωνόταν λίγο ακόμη με τον εαυτό της, με τη δουλεία και τα διευθυντηλίκια με τις σχέσεις της που τις φαινόταν πως θα τις απομακρύνει.

Μετά από λίγο ξανάβγαινε πάλι έξω από το γραφείο για να απολογηθεί για τη συμπεριφορά της,γιατί έτσι είχε μάθει να κάνει όταν είχε άδικο.Μα τότε έβλεπε αγριεμένα βλέμματα απ'όλους τους άλλους και δεν ήξερε πως να αντιδράσει. Περπατούσε μαγκωμένη με σκοπό να μιλήσει μα διέσχιζε τα γραφεία με τους υπαλλήλους και έμπαινε στην τουαλέτα. Και κοιτούσε ξανά το πρόσωπό της στον καθρέφτη. Και έβλεπε έναν εαυτό μαγκωμένο, φυλακισμένο, αγχωμένο μη ξέροντας πως να αντιδράσει.

Συνειδητοποιούσε αυτό που φοβόταν. Συνειδητοποιούσε την αλλαγή συμπεριφοράς μέσω των ρόλων. Άλλαζε συμπεριφορά εκείνη άλλαζαν και όλοι οι άλλοι. Σαν έμπειροι ηθοποιοί, σαν εξωτικοί χαμαιλέοντες προσαρμόζονταν στις νέες συνθήκες ξεχνώντας τις καταβολές τους. Και όλα αυτά για το άγχος της εφήμερης εξουσίας....

4 σχόλια:

  1. οι χαμαιλέοντες ακολουθούν τους νόμους της φύσης. τα πρόσωπα στον καθρέφτη, τους φόβους και τις άμυνες. οι άλλοι παράνομα ακολουθούν το παγωμένο από τρόμο βλέμμα μας...

    σ' αγαπώ γιατί είσαι εσύ, σε διαβάσω γιατί μέσα σου βρίσκω κομμάτια από εμένα...
    καλημέρα Βιβίκα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και οι νόμοι της φύσης λένε πως προστάζουν την αλλαγή με τη δύναμη, εγώ δεν είμαι σίγουρη ακόμη...

      Τι να πω γι αυτά σου τα λόγια; Να πω πόσο τιμητικό είναι για μένα που βρίσκεις κομμάτια δικά σου μέσα από τα κείμενα μου; Να πως με συγκίνησες;
      Θα αρκεστώ στο να σου πω πως ανταποδίδω.Και σ'αυτή μας την ταύτιση ευθύνεται η ειλικρίνεια...

      Φιλί γλυκό!

      Διαγραφή
  2. Δεν μου άρεσαν ποτέ οι καθρέφτες Βιβή μου κι ας γράφω συχνά γι αυτούς... μάλλον τους ξορκίζω! Από παιδί έβλεπα άλλα ντ΄ άλλων μέσα σ΄ αυτούς και στους ύπνους μου εφιάλτες μου δημιουργούσαν ... χιλιάδες πρίσματα το ένα μέσα στο άλλο και χιλιάδες μορφές που μόνο εμένα δεν έδειχναν.
    Άραγε μπορούν οι καθρέφτες να δείχνουν τις ψυχές μας? ή εμείς βλέπουμε ότι θέλουμε μέσα σε αυτούς? Νομίζω πως κάποια στιγμή θα καταλάβω , όταν αποκτήσω κι άλλη γνώση ... ακόμα μαθαίνω.
    Εσύ άραγε βρήκες άκρη τελικά?

    Σε φιλώ
    καλό βράδυ σου εύχομαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκιά μου Levina,
      Οι καθρέφτες είναι περίεργα αντικείμενα με αρκετή μαγεία μέσα τους. Ακόμη το ψάχνω αλλά εδώ δεν έχουμε βγάλει άκρη αν αυτά που ζούμε και βλέπουμε είναι πραγματικότητα, θα βγάλουμε και για την αντανάκλαση τους στους καθρέφτες;

      Το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορούμε να δούμε πολλές αλήθειες μέσα απ'αυτούς...

      Καλή εβδομάδα να έχεις και πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή