Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Η παλιά μου φίλη τάδε

Πες πες κάτι θα βγει στο τέλος.Έτσι έκανα κι εγώ μαζί της.Κάθε μέρα που μιλούσαμε, κάθε μα κάθε φορά της έλεγα πως θέλω να προσέχει και πως την αγαπώ πολύ.
Βεβαίως με το να της το λέω συνεχώς,κάπου είχε φτάσει σε σημείο που δεν το καταλάβαινε.
Μου έλεγε ένα μηχανικό "Ναι, κι εγώ" και κατεβάζαμε το ακουστικό του τηλεφώνου ή αποχαιρετιζόμασταν με μια εγκάρδια αγκαλιά.

Της τα έλεγα συνέχεια ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα αναρωτηθεί από τι της λέω να προσέχει.Δεν αναρωτιέται ποτέ. Είναι έτσι από τη φύση της.Στον κόσμο της με δυσκολία προσαρμογής στον κεντρικό κόσμο που περνάμε όλοι μας.Παιχνιδιάρικο μυαλό και ανήσυχο πνεύμα.Αθωότητα στο βλέμμα και χύμα χαρακτήρας.Όμορφη κοπέλα χωρίς ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση.Άτομο με τεράστια επιρρέπεια σε οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει τους δικούς της να ανησυχούν.

Δεν ξέρω από που την αγάπησα έτσι εγώ.Βλέπεις, λίγο αυτή-λίγο εγώ είμαστε άνθρωποι που κοντεύουμε να πιάσουμε τα δύο άκρα με ελάχιστα κοινά σημεία.Παρόλα αυτά ένιωθα μια αγάπη για αυτήν.Μια παράξενη αδυναμία παρά το γεγονός ότι με νευρίαζε σχεδόν κάθε μέρα για κάτι.΄Ήξερα πόσο επιρεπής είναι και ένιωθα πως χρειαζόταν προστασία.Κι εγώ αυτό έκανα.Με όποιον τρόπο μπορούσα την προστάτευα.Της έλεγα συνεχώς να προσέχει εννοώντας τον εαυτό της και τις αντιδράσεις της. Δεν είχε ωστόσο αρκετή ωριμότητα έτσι ώστε να καταλάβει κι έτσι συνήθιζε να βλάπτει τον εαυτό της με όποιον τρόπο μπορεί ένας άνθρωπος να βλάψει τον εαυτό του σε πνευματικό επίπεδο.
Κι εγώ ήμουν εκεί,να γίνομαι κουραστική και να επαναλαμβάνω τις βαρετές μου φράσεις"να προσέχεις σ'αγαπώ"
Και εκείνη έφυγε κάποια στιγμή.Κάτι ο χρόνος,κάτι οι διαφορές μας που αμβλύνονταν κάτι και το ότι δεν μέναμε πια κοντά χανόμασταν σιγά-σιγά.
Και έπειτα από τις πολλές μου συμβουλές βαρέθηκε.Μικρό το κακό...Εμένα βλέπεις, το μόνο που με  νοιάζει ακόμα μαζί της είναι να είναι καλά.Κι ας μη μου είπε κι αυτή ούτε μια φορά να προσέχω λες κι εγώ δεν κινδύνευα από τον ετοιμόρροπο εαυτό μου.Κι ας μη μου είπε ποτέ μονάχη της πρώτη πως μ'αγαπά,λες και δεν το ένιωσε ποτέ της...

8 σχόλια:

  1. Μονόπλευρη αγάπη; Ίσως όχι. Ίσως δεν είχε τη δύναμη να εκφράσει τι ένιωθε για σένα. Οι χαρακτήρες αυτοί είναι τόσο μα τόσο δύσκολοι... Μην πληγώνεσαι... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου,
      Ναι πράγματι δεν της ήταν ποτέ αρκετά εύκολο να μιλήσει για το πως νιώθει αλλά σίγουρα υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εκφράσει κανείς τα συναισθήματά του...Εκτός κι αν η αγάπη είναι μονόπλευρη...Δεν θα μάθουμε ποτέ...!

      Σε φιλώ γλυκά :)

      Διαγραφή
  2. Οι γυναικείες φιλίες έχω διαπιστώσει-κι ας με διαψεύσουν-πως είναι δύσκολες απ΄ ότι στους άντρες.Κι εμείς βέβαια έχουμε τα "σπαστικά" μας, αλλ΄ όχι σε τέτοιο βαθμό.Αν και πιστεύω πως κάθε άνθρωπος ξέρει τι πρέπει να κάνει, γι΄ αυτό δώσε σημασία στο μοναδικό "ετοιμόρροπο εαυτό σου"(όπως λες) κι ας μη σου ΄χει πει ποτέ πόσο σ΄ αγαπά χωρίς να το νιώθει!
    Η ζωή συνεχίζεται κι είναι ωραία μόνο όταν τη διαβαίνουμε μαζί της!
    Αφήνω την καληνύχτα μου:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νίκο,
      Νομίζω πως είναι θέμα ανθρώπου για τη συναισθηματική κάλληψη που μπορεί να παρέχει στους φίλους του...Σίγουρα ο εαυτός μας είναι εκείνος που πρέπει να προσπαθούμε να προστατεύουμε μήπως και καταφέρουμε να έχουμε καλύτερες σχέσεις και με τους άλλους γύρω μας...

      Σε φιλώ, καλή συνέχεια :)

      Διαγραφή
  3. Η αυτοκαταστροφη
    ειναι εγωισμος...
    γι αυτο και δεν.

    Καθημερινες ανθρωπινες ιστοριες.
    Αδουλευτες!

    Καλομεσημερολουλουδο,Βιβη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. agriomeli μου,
      Πώς μπορούμε να δουλέψουμε κάτι που δεν μας δίνει πάτημα;
      Κι αξίζει να επενδύουμε τελικά;

      Γλυκό φιλί σου στέλνω!

      Διαγραφή
  4. Μπορείς άραγε να προστατέψεις κάποιον που αρνείται να σε ακούσει?
    Και όσο περισσότερα τα λόγια τόσο περισσότερο κουραστικό να γίνεται αυτό...
    Αυτοκαταστροφή ... μάταιο να απεγκλωβίσεις κάποιον απ΄ αυτήν...

    και η ζωή συνεχίζεται ...

    σε φιλώ Βιβή μου
    καλό βράδυ να ΄χεις !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λεβίνα μου,
      Πράγματι εκεί κατέληξα κι εγώ, χωρίς να θέλει κάποιος να βοηθήσει τον εαυτό του ότι και να του λένε οι άλλοι δεν θα βελτιωθεί ποτέ...
      Καλό απόγευμα γλυκιά μου και πολλά πολλά φιλιά!

      Διαγραφή