Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Σάπιο

Πως χάνονται έτσι οι καιροί,και εμείς νομίζουμε πως μας βλέπουν όπως στις αρχές και χάνουμε την αίσθηση του χρόνου που τρέχει.
Και πόσο γρήγορα φεύγει κι αυτό.Τρέχει τόσο γρήγορα που τελικά δεν μένουν πάρα λίγα από αυτά που μπορούμε να θυμόμαστε.Όπως κάποιες ανεπαίσθητες παλιές μελωδίες,χαμένες μακρινά στο μυαλό μας.Και πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τις ξεθάψει.Με πιάνω να  κάνω τα πάντα για να τις ξαναζήσω νοερά και να πάρω λίγο από το συναίσθημα που μου χάρισαν στο παρελθόν.Απεικάσματα που νομίζω πως θα με ξανανιώσουν.Και προσκολλάμαι και χάνομαι σε εκείνες τις σκέψεις προσπαθώντας να τις γυρίσω πίσω.
Μα εκείνες οι σκέψεις που θάφτηκαν και ανήκουν στο παρελθόν είναι πάντα σάπιες.Ότι κι αν κάνω,όσο κι αν τους αλλάξω το περιτύλιγμα, αυτές έχουν θαφτεί από το χρόνο και τις πράξεις μου και είναι πλέον σάπιες,με μίσος και κακία για το παρόν.
Κι εγώ το ξέρω πως πονάνε οι σάπιες αναμνήσεις κι επιμένω όσο τίποτα άλλο να τις ξεθάβω.Λες κι από τη σαπίλα τους το μέλλον μου θα ομορφύνει. 
Πονάνε τα χέρια από το σκάψιμο,ασχημαίνει η όψη από τους μορφασμούς βρωμάει το δέρμα από τον ιδρώτα. Ματώνω κάθε φορά που τις φέρνω πίσω κι όμως το κάνω τόσο συχνά που δεν το νιώθω.
Πώς φεύγουν έτσι οι καιροί...

2 σχόλια:

  1. Αμα δεν μπορεις να μην το κανεις
    αστο να κανει τον κυκλο του.
    Θα ξεθυμανει καποια στιγμη
    οχι ομως και "αναιμακτα"..
    δυστυχως.

    Σε φιλω γλυκα,χαρα μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι αυτό είναι που τόσο φοβίζει...

    Σου στέλνω μεγάλο φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή