Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Μονόλογοι

Ήρθαν πάλι εκείνες οι μέρες του μονολόγου.Και είναι άχρωμες μα ζωντανές όπως κι όλες οι άλλες.Μας ξυπνούν,μας ταράζουν και ύστερα φεύγουν ώστε να επιστρέψουν πάλι πίσω σε ακαθόριστο χρόνο.
Και μέσα στους αχανείς μονολόγους, που η φαντασία μου εγκωμιάζει το παρόν και ψέγει το παρελθόν, που η ζωή μου φαίνεται μικρότερη υπό το πρίσμα φακών, χάνομαι.
Και πόσο αγαλλιάζει η ψυχή μου σε κάθε εγκωμιαστική μου σκέψη.Και πόσο πολύ καίγομαι από πόθο να γίνει κάθε σκέψη πράξη και να γίνω αυτό που τόσο ευλαβικά προσεύχομαι να είμαι.
Και ύστερα από κάθε μονόλογο που τρέχει μακριά από το παρελθόν,που αλλάζει το παρόν και που αποζητά και προσεύχεται για το μέλλον μένει μια γεύση γλυκόπικρη.
Φοβάμαι τους μονολόγους.Τρέμω για τις αλήθειες που δεν μπορέσω να δω.

4 σχόλια:

  1. Ετσι όπως ήρθαν τα πράγματα Βιβή είναι καλύτερα να αναζητάμε μέρες διαλόγου και συντροφικότητας.
    Δεν την βγάζουμε καθαρή μονολογώντας.
    Και είναι και αυτός ο τέταρτος όροφος........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως το σημαντικότερο είναι να μπορούμε να τα συνδυάσουμε και τα δύο...

      Να ευχηθώ καλό χειμώνα τώρα που σου απαντάω;Ας ευχηθώ καλή συνέχεια σε ότι κάνεις!

      Διαγραφή
  2. Σημασια εχει...
    με ή χωρις παρεα
    να βρισκουμε τους εαυτους μας.

    Φιλι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη...
      Δύσκολη ωστόσο η αναζήτηση...

      Φιλιά πολλά και καλή συνέχεια!

      Διαγραφή