Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Ξαφνικός θ.

Απόγνωση

Εκείνο το βράδυ ένιωσα πως πέθανα.Φοβήθηκα τόσο πολύ όσο δεν έχω φοβηθεί ποτέ άλλοτε στη ζωή μου.Άκουσα το μπαμ και κοκάλωσα.Αντί να τρέξω να δω τι έγινε,τι θα γίνει μαρμάρωσα στη θέση μου,έσβησα τα φώτα και άκουγα τα ουρλιαχτά στο σκοτάδι.Έσφιγγα τα χέρια πάνω στα γόνατα για να μη βλέπω πως τρέμουν.Ήθελα να τρέξω να βοηθήσω αλλά υπερίσχυε η επιθυμία μου να μην κουνηθώ.Υπερίσχυε ο φόβος μου για την εξέλιξη που θα είχε η συντριβή των αυτοκινήτων.Ένιωσα απόγνωση όχι μόνο για τους ανθρώπους αλλά και για μένα που δεν έκανα τίποτα.

Μετά από ώρες πολλές που οι θόρυβοι ήταν πια μακρινοί και τα χέρια είχαν σταματήσει να τρέμουν ξέσπασα σε λυγμούς.Δεν έκλαιγα για τους ανθρώπους του ατυχήματος.Έκλαιγα για μένα και για κάθε άλλον άνθρωπο.Έκλαιγα επειδή φοβάμαι,επειδή ένιωθα την απόγνωση,τον τρόμο να κατακλύζει κάθε κύτταρο του κορμιού μου.Έκλαιγα με αναφιλητά χωρίς να μπορώ να πάρω ανάσα για όλα όσα τόσο ξεδιάντροπα αυτό το μπαμ μου έφερε στη μνήμη.

Ο θάνατος


Όσο θυμόμουν,τόσο φοβόμουν κι όσο φοβόμουν ένιωθα πιο ανυπεράσπιστη,πιο μικρή,πιο τίποτα από ποτέ.Ανίκανη να σώσω και να σταματήσω αυτόν το χείμαρρο.
Δεν θέλω να πεθάνω,δε θέλω να βλέπω άλλους να πεθαίνουν,δε θέλω,δεν το αντέχω.Δεν αντέχω την αδικία κι ο θάνατος είναι τόσο άδικος.Έρχεται σε νέους,σε ανυπεράσπιστους,σε ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να ζήσουν τα όνειρά τους,έρχεται σε εκείνους που δεν φταίνε,σε εκείνους που πρόσεχαν.Έρχεται,έρχεται,έρχεται δε σταματά.Δε θέλω να το ζήσω πάλι,με τρομάζει δε μπορώ να συμβιβαστώ μαζί του δε θέλω να το κάνω.Φοβάμαι το άγνωστο.Φοβάμαι,φοβάμαι...

2 σχόλια:

  1. αυτό που φοβάμαι, που τρέμω, αγαπημένη μου δεν είναι ο θάνατος ή το άγνωστο.
    είναι να μην προλάβω να ζήσω... ή να ζω σαν πεθαμένη...

    σε φιλώ πολύ και μια τόοοοοοοοοοοσο μεγάλη αγκαλιά σου κάνω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος αλλά αυτό εξαρτάται από εμάς.Ο θάνατος όμως;Τρομερή η έννοια του ξαφνικού...

    Μεγάλη αγκαλιά αγαπημένη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή