Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

Επαλήθευση

Ώρα έξι το πρωί.
Ξημερώματα ηλεκτρισμένα και μουντά με γεύση αλκοόλ στο στόμα.Ξημερώματα που οι νυχτερίδες μαζεύονται πίσω στις φωλιές τους και οι πέτρες ξεκινούν να γίνονται πιο λαμπερές από το φως που αχνά,πέφτει στην υγρασία τους.
Ξημερώματα που το στομάχι πονά,που τα μάτια μένουν ορθάνοιχτα χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία και τα αυτιά τεντώνονται ακούσια στον παραμικρό,ξαφνικό θόρυβο που ακούγεται.Πνίγομαι από τύψεις.Πνίγομαι από την ανάσα μου,κρυώνω και δεν ντύνομαι,πονάω και δεν κλαίω,κοιτάζω και δεν βλέπω,είμαι ξύπνια και δεν νιώθω.
"Εγώ να φεύγω".Η πόρτα κλείνει ύστερα από μερικά λεπτά και ύστερα το σώμα που χαλαρώνει σαν να του ξέσφιξαν λιγάκι κάποια δεσμά αφήνεται και παραλύει και έπειτα μπορεί έστω να περπατήσει ως το δωμάτιο να πάρει κάτι και να σκεπαστεί.
"Η συνήθεια φταίει"ψιθυρίζω ύστερα και κλείνω τα παντζούρια.
Είναι δύσκολη η επαλήθευση της δυσβάσταχτης αλήθειας.Σε κάνει ράκος.

2 σχόλια:

  1. πονάει η επαλήθευση, όσο πονάει κι η γνώση... ή μάλλον καλύτερα η επίγνωση.
    οι νυχτερίδες που στο στομάχι-φωλιά μαζεύονται, η στυφή γεύση στο στόμα από τ' αλκοόλ που πίνεις για να καταπιεί τη μοναξιά και το κενό - με παρέα ή χωρίς... ή μάλλον χειρότερος ο πόνος και η γεύση η στυφή σαν μόνος, μαζί με άλλον...

    πόσο κρύο κάνει μέσα μας, αγαπημένη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κρύο βαρύ και κάθε επαλήθευση λίγο ακόμα το παγώνει...

      Γλυκό φιλί Βίκυ μου

      Διαγραφή