Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Η κραυγή του φοίνικα

Κραυγάζει.κραυγάζει,κραυγάζει.Το σώμα ουρλιάζει,τα μάτια μου καίνε,χτυπιέται η ψυχή μου.
Εμείς είμαστε που τόσο πόνο προκαλούμε.
Εμείς είμαστε που δεν αφήσαμε όσα έπρεπε να αφήσουμε.
Εμείς είμαστε που δεν αποδεχτήκαμε την αγάπη του άλλου.
Εμείς,εμείς,εμείς.
Ούρλιαζε τώρα,κανείς δεν σ'ακούει έφυγαν όλοι,είναι μακριά.
Ούρλιαζε τώρα,οι λέξεις δεν ακούγονται,έγιναν χείμαρρος,ένα έγιναν με τις βρώμικες σκέψεις μας.
Ούρλιαζε,ούρλιαζε,ούρλιαζε.
Εγώ είμαι φοίνικας έτσι επιβιώνω.
Αναγεννάμαι από τη στάχτη μου,ξαναγεννώ τα φτερά μου,ξορκίζω την ίδια μου την ύπαρξη.
Ουρλιάζω,είμαι εδώ.

2 σχόλια:

  1. Τα παντα κραυγαζουν
    στην ανυμπορια.

    Βιβη μου,χρονια πολλα και καλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χρόνια πολλά να έχουμε γλυκιά μου!Μακάρι όλα να πάνε κατ'ευχήν!
    Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή