Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Πορνογραφία και αλκοόλ

Αυτή τη φορά θα σου μιλήσω για εκείνα τα ξενύχτια μας. Εκείνες τις υπέροχες βραδιές που βγαίναμε μαζί στη μια το βράδυ ήδη πιωμένοι από το σπίτι. Θα σου θυμίσω ότι θυμάμαι και ύστερα θα μου υποσχεθείς πως δεν έχει χαθεί κανένα από αυτά τα ατελείωτα βράδια, με τις φωνές, τον ατέλειωτο χορό, την ενεργητική και παθητική κατανάλωση καπνού και την ακαθόριστη ποσότητα αλκοόλ. Και τότε, κάπου ανάμεσα στα αλκοόλ και τσιγάρα, να σου λέω αυτό που είχα νιώσει μεταξύ guns n roses kai aerosmith.Είχα νιώσει πως δεν θέλω να φύγεις. Όχι, δεν είναι αγάπη είναι κτητικότητα και το ξέρω. Και δεν με νοιάζει που γίνομαι αυτό που κοροϊδεύω  Εγώ μονάχα θέλω να γυρνάω στις 7 το πρωί μαζί σου σπίτι.Γιατί μου δημιουργείς την ψευδαίσθηση πως κάθε μέρα είναι γιορτή και πως έχω όλους τους λόγους να πίνω και να προσπαθώ να μη μεθύσω.Γιατί έτσι κι αλλιώς η μόνη πραγματική μέθη είναι το δικό σου άγγιγμα.Να σε κοιτάζω και να λάμπουν τα πάντα ακόμα και στη πιο βρώμικη πόλη. Μη νομίσεις πως δεν τα εννοώ αυτά που σου λέω, τα εννοώ και μάλιστα για τα καλά.Βλέπεις, κάτι εσύ κάτι η μουσική μου προκαλείται ένας εθισμός και σε ζητώ όλο και περισσότερο. Και έπειτα,μετά το χορό εσύ κι εγώ, μόνοι στις έξι το πρωί να περπατάμε στη Ρήγα Φεραίου, να παίρνουμε κουλούρι και κρουασάν και να τα τρώμε στα υγρά παγκάκια στην Όλγας.

Μου έλειψε να ανεβαίνουμε στο σπίτι μου και ενώ βρωμάμε και οι δύο από τον καπνό να κάνουμε έρωτα. Έρωτα που κάθε φορά μοιάζει όλο και πιο πρώτη. Μια αστείρευτη μορφή πάθους πριν καλά καλά ξημερώσει. Μια αναισθησία για όλους τους άλλους που μπορεί να ξυπνούσαν από τις φωνές μας. Δεν νιώθω κανέναν και τίποτα άλλο.Δεν θέλω να νιώθω τίποτα άλλο,μονάχα εσένα.Να νιώθω την ανάσα σου να καίει το λαιμό μου και την καρδία μου να συναγωνίζεται σε ένταση τη δικιά σου. Όλη μου η ενέργεια και η ζωτικότητα είναι σε σένα. Σε σένα που παίρνεις μέχρι και την τελευταία κραυγή μου και μετά, αφού έχει ήδη αρχίσει να ξημερώνει κοιμόμαστε.Και νιώθω όλες μου τις δυνάμεις να με εγκαταλείπουν πάνω στο σώμα σου που μυρίζει κάτι από εσένα, κάτι από εμένα και κάτι από όλη αυτή την ατελείωτη νύχτα. Εσύ το αλκοόλ μου, η μουσική που χορεύω, το άρωμα που μυρίζω. Όλα εσύ.

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Η φιλία ως μια μορφή του έρωτα

Ήταν τόσο πολύ έντονος ο πόνος όταν την έχασε που δεν μπορούσε να πάρει καν ανάσα. Ένιωθε πως κάθε της ανάσα μαχαίρωνε  ένα ένα τα όργανά της και την κρατούσε λίγο ακόμα πιο σφιχτά από τον λαιμό. Τα ένιωθε όλα αυτά και συνάμα ντροπή, ντρεπόταν γιατί έβλεπε πως την κοίταζε.Την κοίταζε έκπληκτη, ίσως και με κάποια απέχθεια. Εντάξει, το καταλάβαινε πόσο δύσκολο της ήταν να το δεχτεί αυτό που μόλις της είχε ξεστομίσει. Δεκαπέντε χρόνια μαζί, κολλητές φίλες χωρίς να έχουν τσακωθεί ούτε μια φορά, χωρίς ποτέ να έχει προδώσει η μια την άλλη. Και τώρα αυτό, πώς να το δεχτεί; Περίμενε ότι θα σοκαρίζοταν αλλά όχι αυτή την αντίδραση, τόσο υπερβολική, καμία σχέση με εκείνη. ήταν ο πιο διαλλακτικός άνθρωπος που ήξερε, ανοιχτός και έξυπνος, ίσως και ελαφρώς αντισυμβατικός. Ανοιχτό μυαλό και πολλές ιδέες. Όχι, η  αντίδρασή της δεν θύμιζε σε καμία περίπτωση την κοπέλα που ήξερε τόσα χρόνια, την κοπέλα που μοιραζόταν τη ζωή της και που αγαπούσε περισσότερο από όλους...

  Είχε περάσει πολύς καιρός μέχρι να κατορθώσει να της μιλήσει. Τη βασάνιζε πάρα πολύ καιρό αυτή η σκέψη. Ήταν δύσκολο να εξομολογηθεί κάτι για το οποίο και ίδια μέχρι και την ώρα που της το έλεγε προσπαθούσε να το χωνέψει. Δεν ήταν εύκολη μια τέτοια συνειδητοποίηση εξάλλου, η οποία όχι μόνο έθετε σε τρομερό κίνδυνο τη σχέση της μαζί της, αλλά τάραζε και τα θεμέλια του ίδιου της του εαυτού.Μήπως ήταν πάντα έτσι και απλώς τώρα της βγήκε στην επιφάνεια; όχι, σίγουρα όχι είχε ερωτευτεί πολύ βαθιά στο παρελθόν, έζησε μέσα σε σχέση και είχε περάσει πολύ άσχημα μετά το τέλος της. Επιπλέον σε όλη της τη ζωή ποθούσε ερωτικά τους άντρες, της άρεσε ο τρόπος που έκαναν έρωτα ή έτσι όπως περπατούσαν, της άρεσαν οι άντρες με μούσια, της άρεσε ο τρόπος που κοιτούσαν. Μιλούσε συνέχεια γι'αυτούς ουδέποτε σκέφτηκε τον εαυτό της χωρίς άντρα, όταν δεν είχε σχέση ήθελε να έχει και το συζητούσε με την καλύτερή της φίλη για ώρες. Όπως κάνουν οι κολλητές. Πίστευε στο άλλο μισό. Πίστευε απόλυτα πώς κάπου εκεί έξω υπάρχει για κάθε άνθρωπο ένα άλλο μισό που τον ολοκληρώνει απόλυτα. Που δημιουργεί ένα τέλειο κύκλο που όταν ενωθεί από τα δύο του μισά είναι ικανός να κάνει τα πάντα, να φτάσει παντού. Πίστευε πως είναι δύσκολο να βρούμε το άλλο μας μισό και πως γι αυτό τον λόγο  αρκούμαστε σε άτομα που δεν κάνουμε μαζί τους τον τέλειο κύκλο, αλλά ένα άλλο σχήμα που μοιάζει πάρα πολύ με κύκλο και μας συμπληρώνει πολύ καλά μα όχι τέλεια. Και μένουμε με αυτούς τους ανθρώπους για πάντα ή απλώς για πολύ καιρό.
 Έψαχνε λάθος, στο άλλο μισό εννοώ. Γιατί ποτέ της δεν της πέρασε από το μυαλό πως η έννοια του άλλου μισού δεν καθορίζεται από το φύλο ή την ηλικία αλλά αποκλειστικά από την προσωπικότητα. Είχε το άλλο της μισό και δεν το καταλάβαινε τόσο καιρό.Δεν το έβλεπε διότι της ήταν αδιανόητο να πιστέψει πως το άλλο της μισό δεν το έλεγαν Γιώργο ή Γιάννη ή Κώστα αλλά το έλεγαν με το δικό της όνομα. Και επίσης σκεφτόταν πως ακόμα κι αν ίσχυε εκείνη πιθανότατα η φίλη της να μην το είχε αντιληφθεί όπως δεν το είχε αντιληφθεί και η ίδια πιο  πριν πολύ καιρό.

  Το σκεφτόταν συνεχώς κάθε μέρα, όταν ήταν μαζί και όταν ήταν χώρια.Εκείνο που την τρόμαζε περισσότερο απ'όλα όμως δεν ήταν η πνευματική έλξη αλλά η σωματική. Γιατί το ξέρεις το σώμα τώρα δα, είναι ανυπάκουο, και δεν δέχεται εύκολα φραγμούς. Φωνάζει και θέλει να ξεσπάσει. Ζητάει κάποιες φορές τόσο απεγνωσμένα ένα μονάχα άτομο. Δεν του αρκεί τίποτα άλλο. Είναι τόσο αχόρταγο και διψάει να ικανοποιήσει τον κορεσμό του.
 Τη σκεφτόταν ερωτικά, τόσο ερωτικά όσο δεν είχε σκεφτεί ποτέ κανένα. Όχι εκχυδαισμένα, σίγουρα όχι, πιο πολύ σκεφτόταν με μια τρυφερότητα σαν αυτή που βλέπουμε στις ρομαντικές ταινίες εποχής...Παρά το ανοιχτό της μυαλό λοιπόν δεν μπορούσε να δεχτεί το πιο βασικό,το πιο λογικό και το πιο αναμενόμενο, τη φιλία ως την άλλη μορφή του έρωτα.
  Το ήξερε και η ίδια μέσα της.Η φιλία είναι εκείνη που συντηρεί τον έρωτα που έχει πρώτη στάση του το πάθος. Όλα είναι σαν ένα τρένο.Αν το πάρεις από την πρώτη του στάση ίσως ξεκινήσεις από κάποιο χαλαρό σεξ με κάποιον γνωστό ή κάποιον άγνωστο. Θα επιβιβαστείς στο τρένο και αν έχεις υπομονή και δεθείς με τον γνωστό ή τον άγνωστο θα καταλήξεις ως το τέλος της διαδρομής. Η φιλία είναι κάποιες στάσεις λίγο πριν τον τερματισμό.. Βιώνεις τον φίλο σου σε όλη του την έκταση. Τον βιώνεις στα καλά και στα κακά και πιθανότατα όταν η φιλία είναι πραγματικά βαθιά να γεννηθεί και ο ερωτικός πόθος. Και τότε η φιλία ανακαλύπτεις πως απλώς ήταν ένα κουκούλι που προετοίμαζε μια σχέση δυνατή. Η δυνατή φιλία λοιπόν σίγουρα εμπεριέχει έρωτα μέσα της. Έρωτα όχι εκχυδαισμένο απαραιτήτως αλλά βέβαια πνευματικό.

Μονάχα που ο έρωτας είναι σύνθετη κατάσταση και σίγουρα δεν τον αντιλαμβάνονται όλοι με τον ίδιο τρόπο...Και αυτό είναι που τον κάνει τόσο επικίνδυνο και τόσο όμορφα τρομακτικό!

Η ιστορία της εξομολόγησης της κοπέλας δεν έχει αίσιο τέλος. Διότι δεν είναι το σοκ από το πέρασμα της φιλίας στον έρωτα μονάχα αλλά και το πέρασμα του ετεροφυλοφιλικού εαυτού προς την άγνωστη ομοφυλοφιλία. Σε αυτή την ιστορία συνέβει ότι συμβαίνει και με εκατομμύρια μισά στον κόσμο, είναι καταδικασμένα να μένουν καταπιεσμένα χώρια...

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Έτσι όπως μάθαμε

Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω, κι εγώ όπως και σχεδόν όλοι οι νέοι βιώνω μια τρομακτική κατάσταση. Δεν εννοώ την οικονομική κρίση. Εννοώ όλα τα άλλα, τα αποτελέσματα ίσως και τα αίτια αυτής.
Μάθαμε να κοιτάμε με οίκτο τους μη έχοντες και με δήθεν συμπόνια να δίνουμε μισό ευρό όταν κουβαλούσαμε τσάντες με ρούχα αξίας διακοσίων. Και πάλι, με περίσσια χαρά και ικανοποίηση κουνούσαμε το κεφάλι το οποίο κοιτούσε μόνο μπροστά και ποτέ εκεί που έπρεπε.
Μάθαμε να βλέπουμε ειδήσεις στο σταρ αφού πρώτα αποχαυνώναμε λιγάκι στα άλλα κανάλια και παίρναμε τη δόση κινδυνολογίας μας.Μάθαμε να βλέπουμε διαφημίσεις και να θέλουμε να αγοράσουμε αυτό που είδαμε εκεί, ίσως ελπίζοντας ότι θα χαρούμε όπως χαίρονται και οι πρωταγωνιστές της διαφήμισης.
Μάθαμε να μην περπατάμε για να πάμε στο φούρνο αλλά να μπαίνουμε μέσα στο καινούριο αυτοκίνητό μας.Έπειτα το απόγευμα μάθαμε πάλι να μπαίνουμε στο αυτοκίνητό μας για να πάμε στο γυμναστήριο και να τρέξουμε στο διάδρομο για να χάσουμε κανένα κιλό.
Μάθαμε να μη διαβάζουμε βιβλία αλλά να βλέπουμε τηλεόραση! Τηλεόραση όλες τις ώρες, σε όλες τις καταστάσεις.Γιατί τα βιβλία μας φαίνονταν κουραστικά ενώ η τηλεόραση μας νανούριζε εύκολα προβάλλοντας αυτά που πλήρωναν για να δούμε.
Μάθαμε να μη σεβόμαστε τη φύση. Μάθαμε να μην περπατάμε ως τον κάδο για να πετάξουμε το ποτηράκι του καφέ που αγοράσαμε φεύγοντας για το ταξίδι μας αλλά να το ρίχνουμε κατευθείαν στο χώμα. Να μην παίρνουμε τις σακούλες με τους λουκουμάδες και τους καφέδες που τρώγαμε και πίναμε στην παραλία αλλά να τις παρατάμε εκεί.
Μάθαμε να μην περιμένουμε στις ουρές στις υπηρεσίες αλλά να τσακωνόμαστε για το ποιος θα περάσει πρώτος.Μάθαμε να μη λέμε ευχαριστώ και παρακαλώ εκεί που πρέπει γιατί θα έπεφτε ο εγωισμός μας.
Μάθαμε στις επιθεωρήσεις του Σεφερλή και σχεδόν καταργήσαμε τα κλασσικά του Ντοστογιέφσκι.
Μάθαμε στην υποκουλτούρα της μαζοποίησης και όχι σε αυτό το όμορφο και το αληθινό που μας κάνει να σκεφτόμαστε και να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι.
Δεν θέλω να ξανακούσω λοιπόν ποτέ ούτε από εσένα ούτε κι από κανέναν άλλον πως το μόνο πρόβλημα των "αχάριστων" νέων είναι η οικονομική κρίση. Γιατί μπροστά στα τόσα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από εσένα συνδικαλιστή της Ν.Δ. και του πατέρα σου που φώναζε "ζήτω ο βασιλιάς!" ,η οικονομική κρίση ήταν το πιο αναμενόμενο αποτέλεσμα και κατά τη γνώμη μου εκείνο με τη μικρότερη σημασία. Γιατί ακόμα κι αν υπάρχουν αχάριστοι νέοι, αυτοί έγιναν έτσι μιμούμενοι τις δικές σας ιδιοτροπίες, τις δικές σας ανάγκες, να κοιτάτε μονάχα τον εαυτό σας και να αδιαφορείτε για τους γύρω σας.Να ξεχνάτε τη θρησκεία σας και να θίγεστε όταν κάποιος μιλά άσχημα γι'αυτή. Να καταπατάτε τους όρκους σας και να μη νιώθετε ντροπή, να μην είστε άνθρωποι και να μην το καταλαβαίνετε.

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Η επιστολή μια χιονισμένη μέρα

Πάει καιρός που σου χα γράψει και σήμερα ένιωσα μια αβάσταχτη ανυπομονησία να σου στείλω μια ακόμη επιστολή...
Σου γράφω πίνοντας τσάι καραμέλα κουκουλωμένη με αυτήν την υπέροχη φλις κουβερτούλα που μου είχες χαρίσει στα γενέθλιά μου. Τις τελευταίες μέρες ταλαιπωρούμαι από έναν τρομερό πονόλαιμο και αναγκάζομαι να μένω κλεισμένη στο σπίτι.Τουλάχιστον έχω το τζάκι που καίει ολημερίς Έξω χιονίζει και είναι πάρα πολύ όμορφα. Το έχει στρώσει στα έλατα για τα καλά και υποθέτω πως κάνει πολύ κρύο. Μου λείπεις αλλά όχι όσο την προηγούμενη φορά. Ξέρεις, έπειτα από τόσο καιρό τα πράγματα αλλάζουν.
Δεν βοηθάει και τόσο ο καιρός. Ξέρεις, θυμήθηκα την αδυναμία σου στο χιόνι. Σε θυμήθηκα πως πεταγόσουν κάθε φορά που έριχνε νιφάδες. Θυμήθηκα το πρόσωπο σου όταν έβλεπε παχύ στρώμα χιονιού στην αυλή. Θυμήθηκα ύστερα και το δικό μου πρόσωπο αγανάκτησης όταν ξεκινούσες έναν ύπουλο και ανελέητο χιονοπόλεμο.
Σε λυπάμαι που δεν είσαι εδώ να χαρείς τις νιφάδες του χιονιού δίπλα στα φλεγόμενα ξύλα. Σε λυπάμαι που μάλλον θα βρίσκεσαι σε κανένα σαλέ στον Παρνασσό. Ούτε ο Παρνασσός ούτε και κανένα άλλο μέρος εδώ που τα λέμε δεν έχει τζάκι σαν το δικό μου, ή κρεβάτι σαν το δικό μου, ή άρωμα σαν το δικό μου ή τέτοια σοκολάτα σαν αυτή που θα πιω αμέσως μετά το τσάι μου. Σε λυπάμαι γιατί κανένα άλλο μέρος δεν θα έχει εμένα.
 Ελπίζω αυτή η επιστολή να σε βρει και σένα κάπου ήσυχα με χιόνι. Ελπίζω να σκέφτεσαι και εσύ συνέχεια πως περνούσαμε μαζί όταν χιόνιζε. Τέλος, ελπίζω αν κατεβείς τελικά να παίξεις χιονοπόλεμο, το πρόσωπο σου να θυμίζει το δικό μου όταν εσύ ήσουν εκείνος που ξεκινούσε να μου πετάει χιονόμπαλες ύπουλα. Να προσέχεις το χιόνι γιατί μπορεί να κρυώσεις και έτσι να καταλήξεις να είσαι κι εσύ κάπου κουκουλωμένος φυσώντας τη μύτη σου, πράγμα πολύ πιθανό αφού ποτέ δεν ντύνεσαι όπως πρέπει...

Υ.Γ Ψέκασα το άρωμά μου στην επιστολή για να με θυμηθείς κι εσύ τόσο πολύ, όσο σε θυμάμαι κι εγώ.