Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Μέντορας

Νιώθω την ανάσα σου πάνω μου.Κοινή αναπνοή μια στιγμή μετά το χτύπο της καρδιάς μας.Κοινός κι αυτός ο χτύπος.Σε ρωτάω καμιά φορά αν είσαι εσύ. Πότε μου απαντάς,πότε όχι. Αλλά και όποτε μου απαντάς μου λες πότε ναι πότε δεν ξέρω. Δεν με κοροϊδεύεις  το ξέρω. Το θυμάμαι. Ποτέ δεν θα το έκανες.
Έχεις κρύψει το πρόσωπό σου με τα χέρια σου. Τα χέρια σου είναι ροζιασμένα. Δεν μοιάζουν τόσο με τα χέρια σου έτσι όπως τα θυμάμαι. Μπορεί να φταίει και το ότι μεγάλωσες.Τα μαλλιά σου μάκρυναν λιγάκι και τα γένια σου μου φαίνεται πως έγιναν λίγο ακόμα πιο γκρίζα. Δεν με αφήνεις να δω το πρόσωπο σου για να σταματήσω να σε ρωτώ.
Εσύ είσαι;
Εσύ είσαι ακόμα; Εσύ είσαι ακόμα ο ίδιος ο μέντορας που λάτρεψα;
Δεν μπορώ να σε κοιτάξω πια όπως σε κοιτούσα με αυτά τα χέρια να καλύπτουν τις μακριές βλεφαρίδες και τα γκρίζα μάτια, ο δάσκαλος, ο καθοδηγητής, ο πατέρας, ο καλύτερος φίλος, ο πιο μεγάλος εραστής, ο θεός ο ίδιος.
Γιατί κρύβεσαι; Χάνω λίγο το μυαλό μου. Είσαι ίδιος; Ύστερα από τόσα χρόνια; Ίδιος θα είσαι μα γιατί κρύβεις το βλέμμα σου;
Τα κουβαλάω συνέχεια τα μάτια σου, πάνω μου και μέσα μου.Κουβαλάω και το σώμα σου μέσα μου, κουβαλάω τις σκέψεις σου και το μυαλό σου το ίδιο.
Είμαστε ίδιοι. Με έκανες τόσο ίδια με εσένα και τώρα που τα χέρια σου καλύπτουν το όμορφο πρόσωπό σου νιώθω σαν κάτι να μου λείπει κι ας σε έχω δίπλα μου.
Διάβασε μου ξανά εκείνα τα ποιήματά σου ενώ με έχεις αγκαλιά σου. Μετά ρώτησέ με "Σου άρεσε αγάπη μου;" Φίλησέ μου τα χέρια και ξεκίνα να μου μιλάς για τον έρωτα. Θέλω να σε ακούω να μου μιλάς και να μου λες πόσο πολύ αγαπάς σε μένα όλα αυτά που με τόση γενναιοδωρία μου προσέφερες, κι εγώ, σαν κάποιο άλλο δέντρο δέχτηκα τη φροντίδα σου βγάζοντας άνθη για να σε κάνω να χαίρεσαι.
Μίλησε μου, μα μη μου κρύβεσαι άλλο. Είμαι ο καρπός που τόσο έντεχνα δημιούργησες εσύ,εσύ,εσύ...
Εγώ, είμαι εδώ.Δίπλα σου ακριβώς για να σε βοηθήσω να θυμάσαι τον εαυτό σου μέσα από το δικό μου μυαλό. Είμαι εδώ, δικιά σου ερωμένη, κόρη, μαθητευόμενη,έμπνευση για τα ποιήματά σου. Είμαι εδώ...

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Τρελαμένο μίσος

Μη με μισήσεις. Δεν φταίω εγώ. Ποτέ δεν έφταιγα για τίποτα απ'όσο γίνονταν. Μπορούσα  να ανεχτώ ψιθύρους και βλέμματα αποδοκιμασίας από γνωστούς και άγνωστους. Αλλά από εσένα δεν μπορώ  να ανεχτώ τίποτα. Ούτε περίεργα βλέμματα, ούτε τη σιωπή σου, ούτε την αποστροφή σου. Εσένα σε ξέρω αλλιώς. Σε θέλω αλλιώς. Εσύ είσαι αλλιώς. Μη με μισείς, χαμογέλα μου, κάνε πως με αγκαλιάζεις να κάνω πως δεν βλέπω τα μάτια σου. Μη με μισείς κι εσύ. Γιατί εγώ αγάπησα σε εσένα όλα όσα εσύ έβλεπες σε εμένα. Και με αυτόν τον τρόπο κάθε μέρα λίγο-λίγο αγαπούσα κι εγώ τον εαυτό μου. Γιατί όσο βλέπω το δικό σου βλέμμα, αλλάζει και το δικό μου το βλέμμα, αυτό το κοίταγμα που παρατηρεί τον εαυτό μου. Γιατί όσο σε βλέπω να με μισείς μισώ κι εγώ τον εαυτό μου αφού μισήσω πρώτα αργά και τρομακτικά εσένα. Κι εγώ δεν θέλω να μισώ. Ούτε εσένα ούτε εμένα. Δεν φταίω εγώ, ποτέ δεν έφταιγα. Μη φεύγεις! Μείνε να μη μισήσω τον εαυτό μου.Προσπάθησε να μη σε μισήσω έχω ανάγκη να σε αγαπάω.
Νομίζω τρελαίνομαι..

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Η θάλασσα

Το μόνο που θα θελα ήταν μια βόλτα στην ακροθαλασσιά. Χειμώνα, Φλεβάρη μήνα. Να έχει μια μέρα λίγο ηλιόλουστη για χειμώνα.Να περπατάω πλάι-πλάι στο ήρεμο κύμα και έπειτα να κάτσω στα γκρίζα βότσαλα, τα μπλεγμένα με τα φύκια και να νιώσω λίγο το κρύο έδαφος στο σώμα μου και να με κάνει να ανατριχιάσω. Να σκαλίσω λίγο κάτω από τα βότσαλα και να μυρίσω τη θαλασσινή αύρα.
Θα θελα να δω όλη τη ζωή μου σε αυτή τη βόλτα πλάι στο κύμα. όλη μου η ζωή ήταν μια βόλτα στη θάλασσα. Παιχνιδιάρα η θάλασσα. Άλλοτε μας χαλαρώνει και άλλοτε μας πνίγει. Και παρά τις φουρτούνες τις εμείς επιμένουμε να βλέπουμε τις ελάχιστες μέρες που είναι γαλήνια. Και να παραδινόμαστε σ'αυτές και να ξεχνάμε όλα τ'άλλα. Καμιά φορά μπορεί να τύχουμε σε καμιά γερή φουρτούνα και να τη δούμε να ξεβράζει όλες τις βρομιές τις και να σηκώνονται κύματα που λαχταρούν να σε πνίξουν και να σε πάρουν μαζί τους στη θάλασσα. Κάτι τέτοιες στιγμές μπορεί να νιώσουμε πως σιχαθήκαμε τη θάλασσα και όλα τις τα παιχνίδια αλλά η αλήθεια είναι πως δύσκολα κανείς μπορεί να τη σιχαθεί. Γιατί η θάλασσα είναι η ζωή η ίδια. Είναι η ηρεμία κάτω από τον ήλιο, οι βουτιές με παρέα και το κολύμπι πλάι στις απόμερες σπηλιές με το σύντροφό σου. Η θάλασσα είναι ένα μεγάλο πιάτο γεμάτο ζωή.
 Το τελευταίο πράγμα που θα 'θελα λοιπόν θα ΄ταν σε αυτή τη βόλτα πλάι στο γκρίζο κύμα να σε έβλεπα σε κάποια στιγμή από μακριά. Να μου γνέψεις. Ίσως να έρθεις κάπου κοντά και να με χαιρετίσεις. Ίσως πάλι να καθόμασταν και για λίγο μαζί και να πίναμε καμιά μπύρα. Ίσως...φοβάμαι μήπως θα 'θελα πολλά και τότε μπορεί να εκνευριστείς και δεν εμφανιστείς ούτε για να μου γνέψεις.
Όπως και να χει το μόνο πράγμα που θα με ανέβαζε πραγματικά θα ήταν να δω λίγη θάλασσα.Λίγη θάλασσα έτσι όπως θέλω να την κρατήσω εγώ στο μυαλό μου. Μοναχική και γκρίζα με πολύ  μυστήριο. Αυτή είναι η θάλασσα, η δικιά μου θάλασσα. Και άσε τα ηλιοβασιλέματα, άσε και εκείνα τα μεσημέρια με τον αφόρητο καύσωνα που μισώ. Η θάλασσα είναι σαν εμένα.Διχασμένη. Πότε φουρτούνα, πότε γαλήνη. 

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Το μίασμα

Ανέκαθεν θεωρούσα πως το να θέτει κανείς δοκιμασίες στον εαυτό του είναι το μόνο που μπορεί να του δείχνει ξεκάθαρα τα όρια του. Έθετα λοιπόν συνεχώς νέες δοκιμασίες. Δοκιμασίες επίπονες και εξαιρετικά ψυχοφθόρες. Στην αρχή όταν ξεπερνούσα τη δοκιμασία ένιωθα μια αλυσίδα να σπάει και να ελευθερώνομαι όλο και πιο πολύ. Με αντιμετώπιζα σαν ήρωα σε παιχνίδι.Έναν ήρωα που έπρεπε μονάχα να είναι πολύ πιο προσεκτικός γιατί δεν θα μπορούσε να ξαναγεννηθεί. Που και που το ξέχναγα με τις δοκιμασίες που μου έθετα μα δεν είχε σημασία. Έπαιζα με τη φωτιά και δεν καταλάβαινα πως είχα αρπάξει από την αρχή και καιγόμουν. Καιγόμουν συνέχεια όλο και πιο πολύ. Αλλά ήταν τέτοια η ικανοποίηση όταν ξεπερνούσα τα εμπόδια που μου έθετα που δεν αντιλαμβανόμουν την τρομερή αλλοίωσή μου. Έκανα πράγματα καταστροφικά μόνο και μόνο για να νιώσω τη χαρά του υπερανθρώπου. Τα έβλεπα όλα με μεγεθυντικό φακό. Ήμουν ένα ανθρωπάκι κι εγώ με έβλεπα για γίγαντα... Μου άνοιγα πληγές για να τις δω να κλείνουν. Και έπειτα τις άνοιγα λιγάκι για να δω να βγαίνει λίγο αίμα και μετά περίμενα. Περίμενα να κλείσουν ξανά. Και μετά το ίδιο, το ίδιο, το ίδιο.Δεν σταμάταγα πουθενά. Έκανα όσα δεν γνώριζα για να τα μάθω κι όσα ήξερα πως ήταν θανατηφόρα για να παίξω. Σαν παιχνίδι το έβλεπα. Ήμουν τόσο άρρωστη που έβλεπα μονάχα ρίσκα και ποτέ κινδύνους. Μου λέγανε να μη παίζω με ότι καίει κι εγώ νόμιζα πως με ζήλευαν. Τέτοια κατάντια...
 Και αφού ξεπέρναγα τα αξεπέραστα γινόμουν άνθρωπος κατεστραμμένος  Με χαλασμένο βλέμμα και βρώμικο μυαλό. Σκεφτόμουν τι είναι ακόμη πιο απαγορευμένο για να το κάνω. Το πιστεύω πως κάποιος με φύλαγε. Ο θεός, ο διάβολος θα σε γελάσω. Νομίζω και οι δυο μαζί. Ο διάβολος για να με κάψει μαζί του και ο θεός για να με κάνει να δω τι έκανα και να μη φύγω καμένη από το διάβολο.
 Ένα θα σου πω και να το θυμάσαι, τώρα, έτσι όπως με βλέπεις. Μόνη,χωρίς φίλους απομακρυσμένη από όλους, μίασμα για κάθε τι, τώρα νιώθω πραγματικά γίγαντας. Γιατί τώρα νιώθω ότι ξεπερνώ τη μεγαλύτερη δοκιμασία...Τα όρια υπάρχουν για κάποιους λόγους και οι δοκιμασίες έρχονται από μόνες τους. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δημιουργούμε μονάχοι μας σκληρές δοκιμασίες για να τα ανακαλύψουμε....

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Η κατάρα των επιλογών

Δεν θέλω να μου πεις πως ήρθε η ώρα της επιλογής. Σιχαίνομαι τις επιλογές. Πάντα η ίδια ιστορία. Διάλεξε τι θα κάνεις: Γάτα ή σκύλο; Βουνό ή θάλασσα; Φούστα ή παντελόνι; Τώρα ή μετά;
Σιχαίνομαι τόσο τόσο πολύ τις επιλογές. Μακάρι να μην μου έλεγαν να επιλέξω τίποτα ποτέ! Δεν αντέχω τις τύψεις αυτών που απορρίπτω. Μέσα μου βάζω στόμα και βλέμμα στα πράγματα  και τα ακούω και τα βλέπω να τρελαίνονται με την επιλογή της απόρριψής μου. Από μικρούλα το ίδιο πράγμα συνέχεια. Και όσο μεγαλώνω, μεγαλώνουν και οι τύψεις. Μου μαυρίζουν τόσο πολύ τις σκέψεις που δεν μπορώ να ακούσω τις άλλες φωνές,τις χαρούμενες, αυτών των πραγμάτων που επέλεξα τελικά. Βάζουν τόσες πολλές σκιές στο μυαλό μου. Σιχαίνομαι να διαλέγω. Τις αντιλαμβάνομαι όλες τόσο καταστροφικά κι ας έχουν να κάνουν με κάτι ευεργετικό. Εγώ μονίμως σαν κάτι καταστροφικό τις αντιμετωπίζω. Έτσι με έμαθαν, μη ξαφνιάζεσαι...
 Δεν θέλω να μου πεις για το "αναγκαίο κακό" κάποιες φορές. Το γνωρίζω καλύτερα από εσένα. Είμαι μονίμως με μια αίσθηση δυστυχίας γύρω μου. Και ντρέπομαι τόσο που το λέω αλλά όλη μου η δυστυχία σχετίζεται με μένα και αυτά που επιλέγω. Ανησυχώ. Ανησυχώ συνέχεια για το αν διαλέγω σωστά.
Σε παρακαλώ μη μου πεις πως θα πρέπει να επιλέξω μια ακόμη φορά γιατί τότε θα με κάνεις ακόμη πιο βαθιά δυστυχισμένη. Και θες να είμαι έτσι;Ξέρω τι έχω. Θα με περνάς σίγουρα για τρελή μα δεν είμαι. Τουλάχιστον όχι έτσι όπως το εννοείς εσύ. Δεν θέλω να διαλέγω γιατί τότε ποτέ δεν θα μάθω τι θα γινόταν αν διάλεγα κάτι άλλο. Αν στα πέντε μου δεν είχα επιλέξει να πάρω γάτα ίσως να μην είχαν κλέψει το σπίτι μας γιατί ο σκύλος θα το φύλαγε. Αν είχα επιλέξει να πάμε εκδρομή στη θάλασσα να μην με είχε τσιμπήσει εκείνο το φίδι. Ίσως αν είχα επιλέξει να σπουδάσω σε άλλη πόλη να μη σε γνώριζα ποτέ. Τόσες πολλές επιλογές....Τα πάντα γύρω μας θέλουν να διαλέγουμε. Δεν μπορώ να συνεχίσω να το κάνω. Δεν είμαι άπληστη σου τ'ορκίζομαι. Μονάχα δεν θέλω να προκαλώ δυστυχία. Προτιμώ να μη γνωρίζω τίποτα παρά να γνωρίζω κάτι από επιλογή. Δεν θέλω να βλέπω μεταβολές. Μη μου το κάνεις αυτό σε παρακαλώ. Διάλεξε ότι είναι εκείνο που θα κάνει εσένα χαρούμενο. Τουλάχιστον να γλιτώσω από αυτή την κατάρα...