Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Ουρλιαχτά

Ουρλιάζω.Ουρλιάζω τόσο δυνατά που είμαι σίγουρη πως αν ούρλιαζα με τη φωνή μου θα είχα ξυπνήσει τους κατοίκους των γύρω σπιτιών μέσα στη μαύρη νύχτα. Ουρλιάζω σε κραυγή ακατανόητη.
Ουρλιάζω χωρίς να ξέρω το λόγο. Φυλακίζομαι και δεν ξέρω από ποιόν. Πνίγομαι και δεν ξέρω από τι. Ουρλιάζω ακατανόητα μήπως βρεθεί κάποιος και με ακούσει.Ουρλιάζω μήπως κι αυτός που με ακούσει κατορθώσει να καταλάβει τι ζητάω. Και μου το δώσει, και μου το πει και με κάνει να ηρεμήσω λίγο.

Ουρλιάζω σιωπηλά για ότι δεν ξέρω και δεν μπορώ να πω. Δεν έχω αυτοσυγκράτηση. Μήτε στο σώμα, μήτε στη ψυχή μου.Το σώμα μου παρασυρμένο από τη ματωμένη ψυχή δεν συγκρατεί τα δάκρυα. Τρέχουν τα μάτια μου, τρέμουν τα χέρια μου, παγώνει το δέρμα μου, ξεραίνονται τα χείλη μου,βουίζουν τα αυτιά μου σαν να ανεβαίνω σε βουνό ψηλό, νιώθω να πνίγομαι.Δεν μπορώ να πάρω ανάσα.Πνίγομαι,πνίγομαι,πνίγομαι κανένας δεν με τραβάει πάνω...
Νιώθω πληγές να ξύνονται από αόρατα χέρια...Και αόρατο φίμωτρο να μπαίνει στο στόμα μου.Τη ζάλη να στέκεται σαν σκόνη σε μαύρα έπιπλα, πάνω στο μυαλό μου.Νιώθω το τέλος μου να έρχεται.Δεν ξέρω από που, δεν ξέρω γιατί, δεν μπορώ να μιλήσω μοναχά νιώθω, και υποφέρω σιωπηλά ουρλιάζοντας.
Ουρλιάζω δίπλα σας και κανένας δεν με αγκαλιάζει για να με συνεφέρει...Που είστε όλοι σας;

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Καθημερινή μοναξιά

Λυπάμαι τους ανθρώπους που είναι μόνοι. Ξέρω πως είναι επιλογή ορισμένων. Ότι κάποιοι είναι εκ φύσεως μοναχικοί. Μα εγώ ενδόμυχα, στεναχωριέμαι γι αυτούς. Στεναχωριέμαι για αυτούς που πίνουν αμίλητοι τον καφέ τους διαβάζοντας εφημερίδα σκυθρωποί. Το τηλέφωνό τους δεν θα χτυπήσει ποτέ και θα ενοχληθούν μια ή δυο φορές από τα τρανταχτά γέλια της διπλανής παρέας που παίζει χαρτιά.
Αφού πιουν τον καφέ τους θα αφήσουν βιαστικά δύο ευρώ κάνοντας νόημα στον σερβιτόρο και θα φύγουν γρήγορα σκυφτοί.Θα χωθούν στο πρώτο στενό για να φτάσουν στον προορισμό τους από τον πιο ήσυχο δρόμο. Όταν συναντήσουν το αγκαλιασμένο ζευγαράκι θα κάνουν πως δεν το βλέπουν και θα ανοίξουν λίγο περισσότερο το βήμα τους. Στην επόμενη γωνία που θα στρίψουν θα κοντοσταθούν για μερικές στιγμές να ξελαχανιάσουν. Είναι λαχανιασμένοι κι ας μην έτρεχαν καθόλου.Μπορεί και να ξεφυσίξουν σιγανά. Μετά θα προχωρήσουν σε κανονικό ρυθμό.
Θα βγουν στον κεντρικό δρόμο και θα περιμένουν να ανάψει το φανάρι για να περάσουν απέναντι. Θα κοιτάξουν λίγο με απλανές βλέμμα τα αυτοκίνητα και για μια στιγμή το βλέμμα τους θα καρφωθεί σε ένα μωρό που είναι καθισμένο στο καρότσι και τρώει γλειφιτζούρι  Έχει πασαλειφτεί  Είναι αστείο με αυτά τα ρουχαλάκια και αυτό το κοτσίδι-συντριβάνι στο κεφάλι του.Σχεδόν θα γελούσαν,μα το φανάρι ανάβει πράσινο κι εκείνοι συνεχίζουν να περπατούν γοργά ως το απέναντι πεζοδρόμιο.
Στο δρόμο προς τη δουλεία θα συναντήσουν μερικούς άστεγους παραδομένους στο ναρκωμένο ύπνο.Θα προσπεράσουν τα τσιγγανάκια που θα τρέχουν γύρω γύρω τους. Θα προσπεράσουν το ζαχαροπλαστείο με τις ελβετικές σοκολάτες και τον αγριεμένο έφηβο που τσακώνεται με τον πατέρα του. Θα προσπεράσουν τον λαχειοπώλη και θα χωθούν μέσα σε μια στοά για να κόψουν δρόμο.
Σχεδόν έφτασαν.Θα πάρουν ένα κουλούρι από τον κύριο που πουλά κουλούρια έξω από το γραφείο τους.Θα χαιρετήσουν λέγοντας "καλημέρα" όχι τόσο αυστηρά μα σίγουρα με μια αδιαφορία και μια παγωνιά.
Θα μπουν στο γραφείο τους και θα κάτσουν στη θέση τους. Πίσω γραφείο,δίπλα στο παράθυρο με ένα μικρό μπέντζαμιν πίσω από την καρέκλα. Στριμωχτά-Στριμωχτά. Θα μιλάνε μονάχα σε όσους τους μιλούν. Μια καλημέρα, ένα αδιάφορο "καλά, εσύ;" και ένα "Γεια σας" όταν θα σχολάσουν. Θα κοιτάξουν μερικές φορές τις κορνίζες με τις φωτογραφίες των συναδέλφων τους. Ξεδοντιάρικα νήπια και τάχα αγαπημένα αδελφάκια στολίζουν το μεγάλο γραφείο με τους υπολογιστές. Χοντροί σύζυγοι από τις εκδρομές στο Περτούλι και κακοτραβηγμένες οικογενειακές φωτογραφίες από τις καλοκαιρινές διακοπές στην Αίγινα, το χωριό της συζύγου. Θα ακούσουν τα καψουροτράγουδα που παίζουν κάθε φορά που κάποιος καλεί τους συναδέλφους στο κινητό. Το δικό τους δεν θα χτυπήσει όλη μέρα. Και όταν συμπληρωθεί το ωράριο θα βγουν και πάλι έξω. Θα ευχηθούν να έμεναν κάπου πιο κοντά.Θα ανοίξουν τη μεγάλη ομπρέλα για δύο και θα πιάσουν όλο το χώρο μόνοι τους.Έπειτα θα φτάσουν σπίτι τους.Θα πετάξουν άτσαλα τα ρούχα στον καναπέ και θα φάνε τη μισή χτεσινή πίτσα.Θα πάρουν το βιβλίο τους και θα αρχίσουν να κρατούν σημειώσεις δίπλα σ'αυτά που τους ενδιαφέρουν.Θα κοιμηθούν στο διπλό κρεβάτι. Όχι τελείως στη μέση ούτε και τελείως στην άκρη. Έχουν αρχίσει να συνηθίζουν αυτή τη ζωή. 

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Δρόμοι

Μου αρέσουν τόσο πολύ οι μουσικοί του δρόμου. Τους λατρεύω. Είτε τους τζιβάτους νεαρούς που παίζουν ροκ και σκα είτε τους παχουλούς χαμογελαστούς κυρίους με τα κόκκινα μάγουλα που παίζουν τζαζ, είτε εκείνη την ομάδα σαραντάρηδων που παίζουν κλασσική μουσική στη μέση του δρόμου. Ακόμα και τους δυσεύρετους τώρα πια παππούληδες με τη λατέρνα λατρεύω.
Μας κάνουν τη χάρη και παίζουν για εμάς φτιάχνοντάς μας τη μέρα στη μέση του δρόμου. Παίζουν μέσα στο κρύο ή τη ζέστη χωρίς να ξέρουν πως θα πάρουν κάποια χρήματα κάθε δεδομένη μέρα.
Μας δίνουν τη ψυχή τους εκεί, στη μέση του δρόμου.Και οι πιο πολλοί κοιτούν αδιάφορα και τους προσπερνούν επειδή βιάζονται. Και εκείνοι τότε, οι μουσικοί, ανήσυχα πνεύματα συνεχίζουν ακόμη πιο ζωηρά, λίγο περισσότερο αισθαντικά να καταθέτουν τη ψυχή τους σε όλους εμάς στο δρόμο.

Θαυμάζω τους ζωγράφους στους δρόμους. Είναι εκπληκτικό πόσο ταλαντούχοι είναι οι περισσότεροι απ'αυτούς. Μπορούν να σε ζωγραφίσουν σε λίγα μόλις λεπτά. Βγάζουν όλο το ταλέντο τους στο δρόμο. Δίνουν χαρά σε αγνώστους και εμείς στεκόμαστε γύρω τους παρατηρώντας τα χέρια τους που αποτυπώνουν ρεαλισμό ξένων χαρακτηριστικών. Χαρίζουν όλο τους το ταλέντο στο δρόμο για λίγα μόλις χρήματα.Δίνουν κομμάτια της ψυχής τους για κάτι που θα μείνει ανέπαφο χρόνια.

Ενθουσιάζομαι με τα γκράφιτι στους τοίχους καθώς περπατώ στους δρόμους. Συνθήματα βγαλμένα από ζωή και όνειρα.Ρεαλισμός και ουτοπία. Ζωγραφιές που ομορφαίνουν κάθε γωνία που τις βλέπει. Ζωγραφισμένες παραστάσεις τόσο συγκλονιστικά δημιουργημένες που απορείς πως είναι δυνατόν να μην γνωρίζουμε τον δημιουργό.Σκηνές αντιρατσιστικές, σκηνές αστρονομικές, σκηνές βγαλμένες από τη μυθολογία. Πραγματικά στολίδια και έργα τέχνης στους δρόμους των πόλεων για να μας θυμίζουν τη δημιουργική φύση των ανθρώπων και ότι τείνουμε να ξεχνάμε.

Αγαπώ τους δρόμους. Και τους ανθρώπους στους δρόμους. Θες να δεις λίγη αλήθεια;Βγες έξω και περπάτα στο δρόμο. Εκεί θα τα δείς όλα. Τα πιο όμορφα και τα πιο σιχαμερά. Θα δεις την τρέλα και τη βρωμιά να συνυπάρχει με τον πιο αρμονικό τρόπο με την ευαισθησία και τη δημιουργία.
Ο δρόμος είναι οι άνθρωποι.

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Φτερούγες

Κάθε φορά το ίδιο.Κάθε μέρα το ίδιο.Άπλωνε τα φτερά της για να μας προστατέψει. Μας έβαζε μέσα τους για να μας ζεστάνει.
Είχε πολύ μεγάλες φτερούγες.Λευκές.Τις είχαμε συνηθίσει τόσο πολύ πάνω μας και γύρω μας που όταν δεν είχε εμάς μέσα της φαινόταν άδεια και άχαρη. Κι εμείς που είχαμε συνηθίσει χωνόμασταν πάλι κάτω από τα λευκά φτερά κι τότε άστραφτε το πρόσωπό της και σε μια στιγμιαία έξαρση χαράς και ικανοποίησης μας έσφιγγε κι άλλο και εμείς τότε ενωνόμασταν περισσότερο μεταξύ μας. Μα δεν μας ένοιαζε κι ας στριμωχνόμασταν διότι δεν κινδυνεύαμε από κανέναν εκεί μέσα. 

Μας έπαιρνε βόλτες καμιά φορά. Κρατώντας μας πάντοτε καλά καλά μέσα στα μακριά φτερά της.


Μαμά τη λέγαμε


Και αφού τα χρόνια περνούσαν τα φτερά της έπεφταν.Κι εμείς βλέπαμε πούπουλα δικά μας να δημιουργούνται. Και εκείνη χαιρόταν και λυπόταν ταυτόχρονα.Και όσο εμείς βγάζαμε φτερά τόσο η αγκαλιά μίκραινε. Εκείνη πάσχιζε να μας χωρέσει όπως πρώτα. Μα εμείς μεγαλώναμε και η αγκαλιά δεν φαινόταν πια τόσο δελεαστική. Διψούσαμε να πάμε βόλτα χωρίς προστασία.Κι εκείνη δείλιαζε μα μας άφηνε.Και χαιρόταν τόσο πολύ κάποιες φορές.Και κάποιες άλλες στέκονταν μαραζωμένη στην άκρη της δίχως να μας μιλά παρατηρώντας τα πεσμένα πούπουλα γύρω της.


Και περνούσαν τα χρόνια.Και εμείς πετούσαμε με άλλους πια.Πλάι-Πλάι. Με προστασία αλλιώτικη.
Και πηγαίναμε σε εκείνη να τη δούμε. Και κάθε φορά περνούσε ο χρόνος όλο και πιο άγρια από πάνω της.Κι εκείνη δεν είχε πια σχεδόν καθόλου φτερά.Και όποτε πηγαίναμε την αγκαλιάζαμε όσο μπορούσαμε εμείς.Μα δεν ήταν το ίδιο.

Και ήρθε κάποτε η στιγμή που οι φτερούγες μας είχαν μεγαλώσει αρκετά και είχαν γίνει όπως οι δικές της τότε, που μας έβαζε μέσα τους και μας προστάτευε και μας ζέσταινε. Και τότε νανουρίζαμε τα δικά μας μικρά.Που δεν είχαν φτερά και λαχταρούσαν να κοιμούνται στην αγκαλιά μας.Και τα πηγαίναμε βόλτες και τα προστατεύαμε από τη βροχή. Όπως έκανε κι εκείνη για εμάς.

Σήμερα είδα το πρώτο πούπουλό μου στο πάτωμα. Τα μικρά μου πετούν συχνά μακριά μου τώρα πια.Και εγώ θυμάμαι εκείνη την αγκαλιά της. Τη νοσταλγώ τόσο μα τόσο πολύ.Αχ να γύριζε μονάχα λιγάκι ο χρόνος να μπαίναμε για μια στιγμή εκεί μέσα.Στριμωχτά-στριμωχτά.Μόνο για μια στιγμή.


Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Αστέρια

Μη με κοιτάζεις έτσι, ξέρεις πολύ καλά τι σκέφτομαι. Είναι εγωκεντρικό, το ξέρω αλλά μη μου πεις πως δεν πέρασε ποτέ κι από το δικό σου το μυαλό. Τώρα, καθισμένοι δίπλα δίπλα με τις μπύρες μας στα κρύα πλακάκια και τα δαχτυλάκια των ποδιών μας να χορεύουν ρυθμικά στον Yann Tiersen, δεν μπορεί να μη το σκέφτεσαι. Τώρα που έχει αυτή την υπέροχη βραδιά με τον πεντακάθαρο ουρανό και τα εκατοντάδες αστέρια, δεν μπορεί να μη σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι κι εγώ...

Μερικά αστέρια λάμπουν και κάποια άλλα φαίνονται τόσο μακρινά και τόσο θολά. Κάποιος τους πήρε τη δύναμη κι αυτά παλεύουν με ότι έχει απομείνει να μη χαθούν τελείως στην απεραντοσύνη της αιωνιότητας.Τα βλέπεις πως στέκονται ανάμεσα σε άλλα φωτεινά αστέρια.Κάποια φαίνονται μικρότερα και κάποια άλλα πολύ μεγαλύτερα. Άλλα πιο κοντά το ένα στ' άλλο κι άλλα μόνα τους, ξεχασμένα στη μαυρίλα του ουρανού. Τόσα πολλά είναι τα αστέρια κι ας σβήνουν συνεχώς το ένα μετά το άλλο. Μας φανερώνονται τη νύχτα για να μας κάνουν να σκεφτόμαστε αυτό που σκέφτομαι κι εγώ τώρα.

Οι άνθρωποι είναι αστέρια. Είμαστε εκατομμύρια. Κάθε στιγμή κάποιος σβήνει και τραβά για την αιωνιότητα ενώ ταυτόχρονα συντελείται μια νέα δημιουργία.Μια δυνατή έκρηξη που δημιουργεί ένα νέο φωτεινό λαμπερό αστέρι ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα. Αυτό το αστέρι ίσως έχει την τύχη να βρίσκεται ανάμεσα σε άλλα. Ίσως πάλι να γεννήθηκε σε μέρος απομονωμένο και να περάσει όλη του τη ζωή μακριά από τους άλλους, θλιμμένο, χωρίς ούτε μια ευχή στη θέα του από κάποιον ρομαντικό άνθρωπο.

Οι άνθρωποι είμαστε αστέρια μα όλοι μας νομίζουμε πως είμαστε το φεγγάρι.Μεγάλο, λαμπερό το κέντρο του νυχτερινού ουρανού.Εντυπωσιακό.Ρομαντικό και τρομακτικό.Εδώ που τα λέμε, μπορεί όντως να είμαστε το φεγγάρι.Δεν μπορεί να μη το σκέφτεσαι τώρα, κάτω από τον νυχτερινό ουρανό.Εσύ το φεγγάρι κι όλοι εμείς τα αστέρια γύρω σου. Εγωκεντρικό ναι. Μα κι αν είναι αλήθεια;

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Φόβος για τη γύμνια

Κάθομαι σε μια πλαστική καρέκλα στο σπίτι της γιαγιάς.Η γιαγιά μου είχε πολλές από δάυτες. Νομίζω είχε ανταλλάξει ένα παλιό γραμόφωνο που είχε για να πάρει αυτές τις απαίσιες καρέκλες. Δεν μου αρέσουν αλλά τις έχω συνδιάσει τόσο πολύ με το σπίτι στο χωριό και με αυτή την ίδια.
Τώρα που λείπει η γιαγιά από το σπίτι κανείς δεν φροντίζει τις καρέκλες και τα λουλούδια στην αυλή έτσι, αναγκαζόμαστε να τα φροντίζουμε εμείς όποτε μπορούμε να πηγαίνουμε.
Όλο χάνω το δρόμο μου με αυτά που θέλω να γράψω. Τώρα, πάνω σε αυτή την άχαρη πλαστική καρέκλα. 

Φοβάμαι τη γύμνια. Να ξερες μονάχα πόσο πολύ τη φοβάμαι. Δεν έχω πολλά να κρύψω.Ή καλύτερα όχι περισσότερα απ'όσα έχουν να κρύψουν οι άλλοι. Είμαι ένα κιτρινιασμένο χαρτί.Δεν γράφω και πολλά μέσα μου. 
Μίζερη, αντικοινωνική, μοναχική,σιωπηλή, επαναστάτρια, μονίμως ερωτευμένη με τα πάντα γύρω μου.Συγκρατημένη αισιοδοξία, Ζηλιάρα, Προσκολλημένη στις ιδέες μου, Ευαίσθητη, Εύθικτη, Ανυπόμονη ίσως και λίγο ευγενική.
Άνθρωπος αδιάφορος με λίγα λόγια με σίγουρα πολλές ασήμαντες πτυχές που τις νομίζω για σοβαρές.

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να κάθεται στην ίδια θέση με μένα. Καθόλου δεν της έμοιασα. Ούτε στην ζωηρότητα της ούτε στην κοινωνικότητα της. Εγώ μόλις στα είκοσι έφτασα στα δικά της εβδομήντα.Και παλεύω μέσα από νοσταλγίες και ξεφτισμένες καρέκλες να πάρω κάτι από τη μνήμη της.
Φοβάμαι τη γύμνια γιατί θα μπορέσουν να δουν την κενότητα μου. Και εγώ προσπαθώ να δείχνω το αντίθετο συνεχώς και με κάθε τρόπο. Προσπαθώ να δείχνω πολλά άλλα, πράγματα που δεν είμαι μα θα θελα να είμαι.Προσπαθώ άκαρπα. Φοβάμαι πως έτσι και δει κανείς τη ρηχότητα μου θα αποστραφεί και μήτε θα με κοιτάζει μήτε θα μου δώσει δεύτερη σημασία.Ξέχασα να προσθέσω πως είμαι και τρομερά εγωίστρια. Πως δεν ανέχομαι να βλέπω αποστροφή σε κανενός το βλέμμα και στη στάση. Δεν το θέλω, κάνω τα πάντα για να κρατήσω χαμόγελα στα χείλη τους. Ακόμα κι αν ξέρω πως είναι ψεύτικα, αυτοί δεν το ξέρουν και νομίζουν πως έχουν να κάνουν με άνθρωπο γεμάτο αρετές.
Μικροί άνθρωποι όλοι μας. Και πόσο πολύ φοβόμαστε τη γύμνια. Όλοι κρυβόμαστε όπως κάνω εγώ τώρα καθισμένη σε αυτή την καρέκλα που δεν μου αρέσει,περιμένοντας να φύγουν οι αντιπαθητικοί συγγενείς που ήρθαν να μας χαιρετίσουν τάχα με χαρά.
Μένω σε αυτή την καρέκλα που δεν μου αρέσει μάλλον επειδή έχω δεθεί μαζί της. Επειδή αυτή η καρέκλα με συνδέει με όλα αυτά που θα 'θελα να είμαι και δεν θα μπορέσω να είμαι. Μένω εδώ γιατί δεν έχω τη δύναμη να πάω κάπου καλύτερα. Γιατί φοβάμαι τη γύμνια μου.Γι αυτό.