Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Ερωτικό

Τόσο πολύ σ'αγαπάω που όταν έρχομαι κοντά σου η ανάσα μου στερεύει.Και τα χείλη μου τρέμουν.
Κάθε φορά.Ύστερα από τόσες και τόσες φορές.Όταν σε βλέπω να με πλησιάζεις το σώμα μου ηλεκτρίζεται και ξεροκαταπίνω.Τα χείλη μου πάνε να χαμογελάσουν και ντροπιασμένα το καταπνίγουν...
Κλείνουν τα μάτια μου γιατί δεν μπορώ να τα κρατήσω αρκετά ανοιχτά για να σε δουν. Θέλουν πολύ να σε κοιτάνε.Αν και μπορούν να σε βλέπουν κι ας μην σε κοιτάνε. Η μορφή σου είναι συνεχώς στο μυαλό μου. Σε κάθε σκέψη.Πριν και μετά.Εσύ εκεί.Το πρόσωπό σου στοιχειώνει γλυκά το μυαλό μου.
Τόσο πολύ σ'αγαπώ που αναγεννώ τα όνειρα που είχα και κάνω εσένα πρωταγωνιστή.Είσαι εσύ εκεί.Το κέντρο του δικού μου είναι. Το μυαλό σου δίπλα στο δικό μου.Τα μάτια σου πάνω μου.Το σώμα σου μέσα μου.Η φωνή σου φωνή μου.Εσύ,εσύ-εγώ εγώ.

Κι άμα σ'αφήνω,πάλι μπροστά μου σε βρίσκω.
Κι άμα μ'αφήνεις δεν απομακρύνεσαι.Δεν μπορείς και δεν μπορώ.Είμαστε μισοί.
Δυστυχώ μακριά σου.Δυστυχώ βαθιά και σε αποζητώ κάθε βράδυ στα όνειρα μου.Παλεύω. Συνειδητό κι ασυνείδητο για να σε βλέπω.
Κι όποτε κάνω πως φεύγω το μυαλό μου πυξίδα γίνεται και πάλι εσένα δείχνει.Λες και την πείραξες να μη δείχνει πουθενά αλλού.Και μαγνητίζεται και δεν μπορεί να πάει πουθενά αλλού.Μήτε αυτό μήτε το σώμα.Μόνο σε σένα...
Και η σάρκα μου τόσο πολύ συνήθισε τη δικιά σου να την αγκαλιάζει όπως το σώμα συνηθίζει να πίνει νερό για να ζει.

Και είναι η αγάπη μου για σένα λατρεία. Έτσι σε νιώθω συνεχώς. Σαν κάτι που δεν μπορώ να μη λατρέψω. Και είναι η αγάπη σου για μένα μαγεία.Και με υπνωτίζεις και με κάνεις να μη θέλω να ξυπνήσω.Και αν ξυπνήσω πάλι σε θέλω εκεί μαζί. Σε όλα μας μαζί.Γιατί αλλιώς τόσο ανολοκλήρωτοι θα 'μαστε που δεν θα ζούμε.




                                                    Σε εκείνον,για εκείνον,πάντα αυτός

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Όταν χαράζει

Πόσα χάθηκαν;Πόσα έχασες; Χάσαμε;
Δεν είναι πολλά.Είναι αναρίθμητα.
Όλα έχουν την τάση να σβήνουν και να φεύγουν και να χάνονται πολύ μακριά από μας.Και περνάνε στα χέρια άλλων και ξεγλιστρούν κι απ'αυτούς.
Κι εμείς κάθε φορά που χάνουμε κάτι ξεφυσάμε.Κι όσες φορές και να χάνουμε,δεν μπορούμε να το συνηθίσουμε. Είναι σκληρό που φεύγουν από κοντά μας τόσα πράγματα. Καταστάσεις, ευκαιρίες, άνθρωποι. Και φεύγουν τα χρόνια και φεύγουν μαζί τους και τόσα άλλα. Και τα ξεχνάμε τα περισσότερα.Και μένουν στη μνήμη μας κάποια ελάχιστα από εκείνα που έφυγαν.Για να μας θλίβουν όταν ξυπνάμε την ώρα που χαράζει και είμαστε μόνοι.
Και είμαστε μόνοι κι ας ξυπνάμε με άλλους κοντά μας.Νιώθουμε μόνοι γιατί θυμόμαστε πόσα φεύγουν και γιατί είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως κι αυτοί που θα μας πουν καλημέρα μόλις μας δουν να καθόμαστε δίπλα τους στο κρεβάτι δεν θα μείνουν για πολύ.
Και ανοίγουμε δειλά δειλά τα παντζούρια και είναι ακόμα σκοτάδι έξω με μια αχνή ξανθιά γραμμή στον ουρανό.Και έχει κρύο μα επιμένουμε να στεκόμαστε γυμνοί και να κοιτάζουμε τον ήλιο που ανατέλλει.Μένουμε στη γύμνια μας.Είναι η ώρα της ειλικρίνειας εξάλλου, τα ρούχα θα μας ωραιοποιήσουν.Και τώρα που ο ήλιος αναγεννιέται δεν χρειάζονται ψέμματα. Είμαστε εκεί μονάχοι μας ξύπνιοι σκεπτόμενοι όλα όσα χάνονται και φεύγουν μακριά μας.Αναλογιζόμενοι την ανικανότητα μας να κρατήσουμε λίγα παραπάνω απ'όλα όσα ξεγλιστρούν από τα χέρια μας.
Και δεν έχουμε ύπνο κάποιες χαραυγές ότι κι αν κάνουμε. Και δεν ησυχάζουμε.Κι όλο γυρνάνε στο μυαλό όλα εκείνα που έφυγαν.Και μας ενοχλεί ο ήλιος που μπαίνει δειλά μέσα στο σπίτι και κλείνουμε ξανά τα παντζούρια.
Και κουλουριαζόμαστε στο κρεβάτι.Εκεί στην άκρη, σε ετοιμότητα τάχα συνέχεια είμαστε.
Και δεν ησυχάζουμε,είναι αδύνατον και το κεφάλι βουίζει και τα μάτια πονούν και δεν ξέρεις αν είναι από τον ήλιο ή από τα δάκρυα.
Ο ύπνος δεν θα έρθει ξανά εκείνο το πρωινό...


Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Αχόρταγο εγώ

Τα θέλω όλα. Πάντα αυτό με θυμάμαι να σκέφτομαι. Τα θέλω όλα.
Από παιδί πλεονέκτρια...Δεν μου έφταναν τα λίγα και δεν μου άρεσε να μοιράζομαι.Και όσο μεγάλωνα τόσο συνήθιζα στην ιδέα πως δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.Και κάθε φορά που πήγαινα να το συνηθίσω,πείσμωνα λίγο ακόμη περισσότερο.Και ήθελα να δω κάτι ακόμη παραπέρα.

Το είπα στη μαμά μου.

Κι εκείνη χαμογέλασε πικρά.Και γύρισε και μου είπε σιγανά "Δεν έμαθες ακόμη να σέβεσαι και να φοβάσαι"
Κι εγώ πείσμωσα λίγο ακόμη περισσότερο γιατί ήξερα και να σέβομαι και ο ήξερα και πως ο φόβος είναι αναπόφευκτος και θύμωσα μαζί της που δεν είχε το ίδιο πάθος με μένα.Και που δεν καταλάβαινε αυτό που εννοούσα.Εγώ μονάχα ήθελα να ζω το έπακρο.
Ένα κομμάτι υπερβολής είμαι μονάχα.Μια υπερβολή που θέλει να ζει και να νιώθει και να μαθαίνει τα πάντα μέσα από αυτά και μακριά από διηγήσεις.
Μια υπερβολή που δεν θέλει να ακούει μονάχα να μιλάει και να διηγιέται στους άλλους όλα όσα μαθαίνει.Και να προηγείται μονίμως σε όλα..Και να γίνεται ένας υπέροχος άνθρωπος που ξέρει όσα πιο πολλά είναι δυνατόν να γνωρίζει.Και έχει νιώσει στα είκοσι όσα τόσοι άλλοι ένιωσαν στα πενήντα τους ή δεν ένιωσαν ποτέ τους.Και τα λέει στους άλλους γιατί παίρνει ικανοποίηση από τις αντιδράσεις τους.

Μια υπερβολή.Στις αντιδράσεις, στις επιθυμίες, στα συναισθήματα, στα λόγια, στις πεποιθήσεις,στις σκέψεις.
Μέχρι που έκατσα και σκέφτηκα μέσα στα πολλά που θέλω και είδα πως είχε δίκιο η μαμά μου.
Ήμουν αχόρταγη που δεν μπορούσε να ξεχωρίσει την υπερβολή από το μέτρο.Που δεν είχε μάθει τίποτα ακόμα.Μέχρι τώρα πασαλείμματα κι εγώ η χαζή-αχόρταγη νόμιζα πως επειδή τα ήθελα όλα μπορώ να τα έχω όλα. Κάποια,που νόμιζε πως το να ζεις στο έπακρο τη ζωή είναι μέσα από υπερβολές...

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Φυλακές

Ζούμε σε φυλακές χωρίς κάγκελα. Ζούμε ταυτοχρόνως σε πολλές φυλακές.
Φυλακισμένοι χωρίς ασορτί ρούχα με τις σχέσεις μας.
Με τη δουλειά μας.
Στην κοινωνία.

Ζούμε σε φυλακές μεγάλες και αρκετά ευρύχωρες. Με πολύ πράσινο και πολύ γκρίζο, με εναλλαγές τοπίων και μέσα μεταφοράς. Μπορούμε να βγαίνουμε και να πίνουμε μπορούμε και να ψηφίζουμε γιατί η επιλογή μας είναι ελεύθερη.

Ζούμε σε φυλακές που τις διακοσμούμε μονάχοι μας.Είμαστε φυλακισμένοι με μοναδικό μας πταίσμα ότι ήμαστε παιδιά των γονιών μας και οι γονείς μας ότι ήταν παιδιά των δικών τους γονιών.
Γεννιόμαστε λοιπόν και μας μορφώνουν. Και μας μορφώνουν πάρα πολύ για να γίνουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτεροι τεχνοκράτες χωρίς παιδεία.
Και μας κάνουν ανασφαλείς κάθε μέρα της ζωής μας γιατί δουλειά δεν μας δίνουν. Κι αν τύχει και μας δώσουν δεν θα μας αμείβουν για να ζούμε όπως θέλουμε. Και θα μας αναγκάζουν να συνεχίζουμε γιατί "υπάρχουν κι άλλοι να κάνουν τη δουλειά που δε θες".
Και θα μας αφήνουν και να διαδηλώνουμε αλλά θα φροντίζουν μαζί με την "ανέχεια" τους να μας ρίχνουν και λίγη λάσπη.
Και όταν βλέπουν κάποιον να προσπαθεί έστω και λίγο να ξεφύγει από το καλούπι με έφτιαξαν γι αυτόν θα τον κατηγορούν και δεν θα τον αφήνουν σε ησυχία. Θα κάνουν ότι είναι δυνατόν για να στρέψουν και άλλους απέναντι του.

Αν ακούσεις λοιπόν κάποιον να πιστεύει ότι είναι ελεύθερος χάλασε του για μια στιγμή το όνειρο και θύμισε του πως είμαστε σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Να του θυμίσεις όμως πως από παντού οι άνθρωποι που θέλουν να αποδράσουν μπορούν να το κάνουν. Και αν είναι πολλοί μαζί θα τα καταφέρνουν πάντα καλύτερα. Κι ας μην έχουν όπλα σιδερένια. Έχουν μονάχα ένα μέσο. Έχουν μυαλό και υπάρχουν βιβλία. Και τα βιβλία είναι κλειδιά αν μπορούμε να τα αποκρυπτογραφήσουμε...

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Ρόλοι

Καμιά φορά ένα βλέμμα στον καθρέφτη της ήταν αρκετό για να την κατευνάσει. Δεν άλλαζε την έκφραση που είχε και πλησίαζε με κοφτή ανάσα στον καθρέφτη. Κοιτούσε τις άγριες ζάρες και το άγριο βλέμμα που είχε. Τα σφιχτά χείλη και την αυστηρότητα στη στάση του σώματος της.
Κάθε φορά που την κοιτούσε έτσι του ερχόταν να γελάσει με την εικόνα του. Έμοιαζε με φιγούρα ασπρόμαυρου κινουμένου σχεδίου. Τότε με ένα πλατύ χαμόγελο που σπανίως εξελισσόταν σε γέλιο χαλάρωνε τη στάση του σώματός της και αυτομάτως άλλαζε η εικόνα. Το γέλιο άλλαζε το άγριο προσωπείο της και τα μάτια της άστραφταν με γλυκύτητα.

Αρκούσε απλώς μια ματιά του ειδώλου της για να αλλάξει ρόλο. Από αυστηρή διευθύντρια στον εαυτό της.

Και έπειτα, μαράζωνε. Και σκεφτόταν πως είναι δυνατόν να αλλάζει ρόλο τόσο εύκολα για τους άλλους. Πώς είναι δυνατόν να ξεχνά τον εαυτό της πριν μερικά χρόνια. Να ξεχνά πως είναι εκτός αυτού του χώρου.Και βυθιζόταν στις σκέψεις της και αγχωνόταν λίγο ακόμη με τον εαυτό της, με τη δουλεία και τα διευθυντηλίκια με τις σχέσεις της που τις φαινόταν πως θα τις απομακρύνει.

Μετά από λίγο ξανάβγαινε πάλι έξω από το γραφείο για να απολογηθεί για τη συμπεριφορά της,γιατί έτσι είχε μάθει να κάνει όταν είχε άδικο.Μα τότε έβλεπε αγριεμένα βλέμματα απ'όλους τους άλλους και δεν ήξερε πως να αντιδράσει. Περπατούσε μαγκωμένη με σκοπό να μιλήσει μα διέσχιζε τα γραφεία με τους υπαλλήλους και έμπαινε στην τουαλέτα. Και κοιτούσε ξανά το πρόσωπό της στον καθρέφτη. Και έβλεπε έναν εαυτό μαγκωμένο, φυλακισμένο, αγχωμένο μη ξέροντας πως να αντιδράσει.

Συνειδητοποιούσε αυτό που φοβόταν. Συνειδητοποιούσε την αλλαγή συμπεριφοράς μέσω των ρόλων. Άλλαζε συμπεριφορά εκείνη άλλαζαν και όλοι οι άλλοι. Σαν έμπειροι ηθοποιοί, σαν εξωτικοί χαμαιλέοντες προσαρμόζονταν στις νέες συνθήκες ξεχνώντας τις καταβολές τους. Και όλα αυτά για το άγχος της εφήμερης εξουσίας....

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Ψέμματα της φθοράς

Κι αν πω πως έζησα πολύ θα είναι ψέμματα.Κι αν πω πως έζησα καλά δεν θα είναι αλήθεια.

Μπορεί να φταίει που είμαι άνθρωπος.Και που ακόμη και το πνεύμα μου συντηρείται από την ύλη μου. Είμαι φθαρτή και όλο αναζητώ την αφθαρσία.Είμαι ελεύθερη και όλο νοιώθω φυλακές. Είμαι ξύπνια και νιώθω πως κοιμάμαι. Και όταν κοιμάμαι δεν ξεχωρίζω τα όνειρα από την πραγματικότητα.

Και όλο σκέφτομαι και όλο μιλάω και συνεχώς κάτι νιώθω.Και εγώ σπάνια το αναφέρω γιατί δεν έχω  κάποιον να με νιώθει.Και όποτε βρίσκω εκείνον τον κάποιον ξεχνιέμαι και παρασύρομαι και δεν μιλώ για ψέμματα βαθιά.Μιλώ μονάχα για αλήθειες επιφανειακές σαν τις μικρές, δυσδιόρατες τριχούλες πάνω στο δέρμα μας.Μιλώ γι αυτά που θέλουν να ακούν.Μιλώ και γι αυτά που δεν με κάνουν να σκέφτομαι τη φθορά μου και πόσο λίγο ζω.

Κι αν πω πως έμαθα κάτι πραγματικά θα είναι ψέμματα κι αυτό

Κι αν έστω και λίγο πλησίασα δεν μπόρεσα ποτέ μου να το ξεστομίσω. Γιατί πως είναι δυνατόν να ξεστομήσει κανείς πράγματα βαθιά που μαθαίνει; Πως είναι δυνατόν να διαχειριστούμε το δρόμο προς τη γνώση;

Πώς να πω πως αγάπησα, έτσι βαθιά όπως το νιώθω, αφού δεν ξέρω καν πως αυτό που ένιωσα ήταν έστω και ένα μονάχα κομμάτι αγάπης;