Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Κρυφό

Που θα με πας απόψε;
Σε παρακαλώ ας μη βιαστούμε απόψε, μου έλειψες πολύ.
Όποτε βρισκόμαστε τα ίδια.Τα ίδια παρακάλια, η ίδιες απαντήσεις και η ίδια κατάληξη.
Ερημιά. 
Θέα από την Πεντέλη μέσα από το παλιό,οικογενειακό αυτοκίνητο σε βραδιά με πολλά αστέρια.Με χρονόμετρο στο κεφάλι μας και πολλά παθιασμένα φιλιά.Κινητά κλειστά και θολωμένα τζάμια.Πνιχτοί αναστεναγμοί και άβολος έρωτας στο πίσω κάθισμα.
Χωρίς άρωμα, χωρίς σημάδια χωρίς λόγια.Γρήγορο με μετριασμένο πάθος.

Και έπειτα τελειώνει κι ανοίγουμε τις πόρτες να ξεθολώσουν τα τζάμια να μη μυρίζει και το αυτοκίνητο τον έρωτά μας και το καταλάβουν την άλλη μέρα τα παιδιά.Θέλω να βάλλω τα κλάματα αλλά πάνω στην πρώτη σκέψη μου ηρεμώ και τον αγκαλιάζω και μένουμε σιωπηλοί.Τον νιώθω που με κοιτάζει. Χαϊδεύει τα μαλλιά μου και κάνει πάλι την ίδια ερώτηση"Πότε λες να πηγαίνουμε;"
Κουμπώνω το φόρεμα και πάω και κάθομαι μπροστά.Ανάβω ένα τσιγάρο και εκείνος ξαναλέει
"Όχι μέσα μωρό μου, η Μ. θα το μυρίσει αύριο το πρωί"
Δεν έχω κουράγιο να πω τίποτα, στέρεψαν οι λέξεις, κουράστηκαν τα παρακάλια.Μόνο να τον κοιτώ θέλω, έτσι μισό που τον έχω.Κουράζομαι τόσο που ούτε τύψεις δεν έχω πια βαρέθηκαν φαίνεται κι αυτές να μας κυνηγούν.
Το μόνο που απέμεινε είναι ένα κρυφό μισάωρο στο αυτοκίνητο και ένα κρυφό γελάκι κάθε φορά που τον ακούω να μου κάνει ζήλιες.Και κάθε φορά γελάω γιατί σχεδόν πάω να το πιστέψω ότι πράγματι μπορεί και να ζηλεύει που θα γυρίσω σπίτι και δεν θα είμαι μόνη μου...
Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμα πως εγώ έγινα έτσι...

Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Η παλιά μου φίλη τάδε

Πες πες κάτι θα βγει στο τέλος.Έτσι έκανα κι εγώ μαζί της.Κάθε μέρα που μιλούσαμε, κάθε μα κάθε φορά της έλεγα πως θέλω να προσέχει και πως την αγαπώ πολύ.
Βεβαίως με το να της το λέω συνεχώς,κάπου είχε φτάσει σε σημείο που δεν το καταλάβαινε.
Μου έλεγε ένα μηχανικό "Ναι, κι εγώ" και κατεβάζαμε το ακουστικό του τηλεφώνου ή αποχαιρετιζόμασταν με μια εγκάρδια αγκαλιά.

Της τα έλεγα συνέχεια ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα αναρωτηθεί από τι της λέω να προσέχει.Δεν αναρωτιέται ποτέ. Είναι έτσι από τη φύση της.Στον κόσμο της με δυσκολία προσαρμογής στον κεντρικό κόσμο που περνάμε όλοι μας.Παιχνιδιάρικο μυαλό και ανήσυχο πνεύμα.Αθωότητα στο βλέμμα και χύμα χαρακτήρας.Όμορφη κοπέλα χωρίς ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση.Άτομο με τεράστια επιρρέπεια σε οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει τους δικούς της να ανησυχούν.

Δεν ξέρω από που την αγάπησα έτσι εγώ.Βλέπεις, λίγο αυτή-λίγο εγώ είμαστε άνθρωποι που κοντεύουμε να πιάσουμε τα δύο άκρα με ελάχιστα κοινά σημεία.Παρόλα αυτά ένιωθα μια αγάπη για αυτήν.Μια παράξενη αδυναμία παρά το γεγονός ότι με νευρίαζε σχεδόν κάθε μέρα για κάτι.΄Ήξερα πόσο επιρεπής είναι και ένιωθα πως χρειαζόταν προστασία.Κι εγώ αυτό έκανα.Με όποιον τρόπο μπορούσα την προστάτευα.Της έλεγα συνεχώς να προσέχει εννοώντας τον εαυτό της και τις αντιδράσεις της. Δεν είχε ωστόσο αρκετή ωριμότητα έτσι ώστε να καταλάβει κι έτσι συνήθιζε να βλάπτει τον εαυτό της με όποιον τρόπο μπορεί ένας άνθρωπος να βλάψει τον εαυτό του σε πνευματικό επίπεδο.
Κι εγώ ήμουν εκεί,να γίνομαι κουραστική και να επαναλαμβάνω τις βαρετές μου φράσεις"να προσέχεις σ'αγαπώ"
Και εκείνη έφυγε κάποια στιγμή.Κάτι ο χρόνος,κάτι οι διαφορές μας που αμβλύνονταν κάτι και το ότι δεν μέναμε πια κοντά χανόμασταν σιγά-σιγά.
Και έπειτα από τις πολλές μου συμβουλές βαρέθηκε.Μικρό το κακό...Εμένα βλέπεις, το μόνο που με  νοιάζει ακόμα μαζί της είναι να είναι καλά.Κι ας μη μου είπε κι αυτή ούτε μια φορά να προσέχω λες κι εγώ δεν κινδύνευα από τον ετοιμόρροπο εαυτό μου.Κι ας μη μου είπε ποτέ μονάχη της πρώτη πως μ'αγαπά,λες και δεν το ένιωσε ποτέ της...

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Ματωμένο

Και ο άντρας έσκυψε στα στήθη της
Και η γυναίκα αναστέναξε τάχα από διέγερση
Κι εκείνος πλησίασε το πρόσωπό του στο δικό της και της φίλησε άτσαλα τα κόκκινά της χείλη
Και το κραγιόν που ήταν φτηνό έφυγε και έμειναν τα χείλη μελανά.
Κι εκείνος έκλεισε τα μάτια να μη βλέπει το πρόσωπό της, που γεμάτο σημάδια ήτανε.
Κι εκείνη δεν μιλούσε μήτε κουνιόταν από τη θέση της.
Κι εκείνος έκανε να τη χαϊδέψει μα η γυναίκα τόσα σημάδια είχε που κάθε του άγγιγμα της προκαλούσε οξύ πόνο.
Μια στο σώμα-μια στη ψυχή.

Και εκείνος την έβαλε να γυρίσει να μην τη βλέπει έτσι άσχημη που ήταν από τα σημάδια του.
Και μπήκε μέσα της και αναστέναξε βαριά από την αντίσταση του σώματός της.
Και εκείνη αναστέναξε ξανά κάνοντας τάχα πως το απολαμβάνει.
Και όσο συνέχιζε τόσο το σώμα σταματούσε την αντίσταση και τον δεχόταν ευκολότερα.Την πονούσε αλλά εκείνη συνήθιζε τον πόνο και δεν τον ένιωθε σ' όλη τη διάρκεια.
Και εκείνος τελείωσε γρήγορα χωρίς να πει κουβέντα χωρίς έστω να την περιμένει...
Και της γύρισε την πλάτη και την έσπρωξε από την άλλη να μη τη βλέπει.
Ο άντρας αποκοιμήθηκε και ήδη ροχαλίζει...
Και η γυναίκα απόμεινε να κοιτά τον τοίχο και να νιώθει τις πληγές της να πονούν.
Έκλεισε τα μάτια κι έκανε πάλι την ίδια σκέψη.

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Εφιάλτης

Καμιά φορά ξυπνούσα από τους εφιάλτες.Πεταγόμουν από τον ύπνο μου λαχανιασμένη και λουσμένη στον ιδρώτα.
Έχω έναν πολύ συγκεκριμένο εφιάλτη που ακόμη και τώρα, που γράφω,που το μυαλό μου τον επαναφέρει στη μνήμη η καρδιά μου τρελαίνεται και πάλλεται σαν τρελή.
Στον εφιάλτη χάνομαι.Είμαι σε λαβύρινθο με ψηλούς τοίχους και δεν μπορώ να βγω από πουθενά.Νιώθω πως κάποιος με ακολουθεί αλλά δεν τον βλέπω ποτέ.Τον αντιλαμβάνομαι με όλες μου τις αισθήσεις μα δεν μπορώ να τον δω.Δεν ξέρω τι είναι αυτός που με ακολουθεί.Δεν ξέρω αν είναι καλός ή κακός.Εγώ φοβάμαι.Και όσο τρέχω και μπερδεύεται ο δρόμος στον λαβύρινθο περισσότερο,εγώ φοβάμαι.Και τα βήματά του γίνονται πιο ταχεία και εγώ βγαίνω σε αδιέξοδο.Και νιώθω την ανάσα του στο λαιμό μου και εκεί πετάγομαι.
Τινάζομαι από τον ύπνο μου.Και κάθομαι οκλαδόν πάνω στο κρεβάτι.Ο σύντροφός μου κοιμάται βαθιά δίπλα μου.Αγκαλιάζει τα πόδια μου τρυφερά νομίζοντας πως αγκαλιάζει το σώμα μου.Είμαι ακόμη ταραγμένη.
Στρίβω ένα τσιγάρο και το βάζω στο στόμα μου.Μετά από δυο τζούρες το έχω ήδη μετανιώσει.Το σβήνω βιαστικά και επικεντρώνω την προσοχή μου στα ξανθά μαλλιά που ακουμπούν τα πόδια μου. Θέλω να τον ξυπνήσω μα τον λυπάμαι.
Κάνω να ξαπλώσω και να κοιμηθώ ξανά μα κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου βλέπω την ίδια τελευταία στιγμή του εφιάλτη και τα ανοίγω διάπλατα.
O σύντροφός μου χωρίς να με βλέπει το νιώθει πως δεν κοιμάμαι.
"Πάλι αυτός ο εφιάλτης μαζί μου;"
"Όχι"του λέω ψέμματα.Ντρέπομαι για αυτόν μου τον εφιάλτη λες και φταίω εγώ.
Με αγκαλιάζει και φαίνεται πως δεν πίστεψε το ψέμα μου.
"Τελείωσε τώρα,ησύχασε ζωή μου"ψιθυρίζει στο αυτί μου. Τα λόγια του με ηρεμούν.Το άγγιγμα και η μυρωδιά του μου δημιουργούν ασφάλεια.
Στον εφιάλτη μου είναι εκείνος,ο οποίος πασχίζει να με βρει μέσα στο λαβύρινθο.Και εγώ φοβάμαι την εξέλιξη που θα έχει η συνάντηση μου μαζί του.Και πώς να μη τη φοβάμαι;Εκεί πέρα,που είμαστε μέσα στο λαβύρινθο και δεν μπορώ να βρω την έξοδο;

Με κρατάει σφιχτά πάνω του μα το μυαλό μου συνεχώς στον φόβο είναι...