Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Σάπιο

Πως χάνονται έτσι οι καιροί,και εμείς νομίζουμε πως μας βλέπουν όπως στις αρχές και χάνουμε την αίσθηση του χρόνου που τρέχει.
Και πόσο γρήγορα φεύγει κι αυτό.Τρέχει τόσο γρήγορα που τελικά δεν μένουν πάρα λίγα από αυτά που μπορούμε να θυμόμαστε.Όπως κάποιες ανεπαίσθητες παλιές μελωδίες,χαμένες μακρινά στο μυαλό μας.Και πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τις ξεθάψει.Με πιάνω να  κάνω τα πάντα για να τις ξαναζήσω νοερά και να πάρω λίγο από το συναίσθημα που μου χάρισαν στο παρελθόν.Απεικάσματα που νομίζω πως θα με ξανανιώσουν.Και προσκολλάμαι και χάνομαι σε εκείνες τις σκέψεις προσπαθώντας να τις γυρίσω πίσω.
Μα εκείνες οι σκέψεις που θάφτηκαν και ανήκουν στο παρελθόν είναι πάντα σάπιες.Ότι κι αν κάνω,όσο κι αν τους αλλάξω το περιτύλιγμα, αυτές έχουν θαφτεί από το χρόνο και τις πράξεις μου και είναι πλέον σάπιες,με μίσος και κακία για το παρόν.
Κι εγώ το ξέρω πως πονάνε οι σάπιες αναμνήσεις κι επιμένω όσο τίποτα άλλο να τις ξεθάβω.Λες κι από τη σαπίλα τους το μέλλον μου θα ομορφύνει. 
Πονάνε τα χέρια από το σκάψιμο,ασχημαίνει η όψη από τους μορφασμούς βρωμάει το δέρμα από τον ιδρώτα. Ματώνω κάθε φορά που τις φέρνω πίσω κι όμως το κάνω τόσο συχνά που δεν το νιώθω.
Πώς φεύγουν έτσι οι καιροί...

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Θυσία

Θυσίασα πολλά.
Και ήταν πάρα πολλά όσα είχα ανάγκη και τα μετρίασα και τα παραμέρισα και τα έβγαλα τελείως από το μυαλό μου
Μα σαν ήρθε εκείνη η στιγμή που κάτι από αυτά που είχα θυσιάσει μου 'δωσες
Δειλά-δειλά σαν το πρόσφερες,
ζήλεψαν όλα τ 'άλλα τα καταπνιγμένα κι άρχισαν να τσιρίζουν ενοχλητικά στο μυαλό μου
Και τότε κάπου είδα πως λάθος θυσίες έκανα τόσο καιρό.
Γιατί τα όνειρα να θυσιάζονται ευκολότερα από 'σένα που δεν άπλωσες το χέρι να τα αγγίξεις;

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Λεπτές γραμμές

Και ήταν εκείνη η ώρα περίεργη και η ατμόσφαιρα θολή.Ήταν τα λόγια που είχαν ειπωθεί λίγο πριν και εκείνα τα όλο αοριστία βλέμματα και τα τυχαία αγγίγματα στο λαιμό και το πρόσωπο.Και ήρθε εκείνο το τόσο φευγαλέο,υγρό φιλί στα χείλη που έκανε τα μάγουλα να κοκκινίσουν από έξαψη και ντροπή και την καρδιά να χοροπηδήσει τόσο δυνατά, που ακούγονταν μα οι χτύποι δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν ο ένας απ'τον άλλον.
Και γύρισε το βλέμμα που άστραφτε και κοίταξε τα χείλη τα υγρά του άλλου κι αποστράφηκε απ' αυτά και κοίταξε τα τριαντάφυλλα που ήταν ακουμπισμένα στο τραπεζάκι.
Και δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει εκείνο το φιλί όσο υγρό κι αν ήταν.Και πώς ένα τόσο δα φιλί χάλασε ολόκληρες τις ισορροπίες και προκάλεσε ένταση στις ήδη υπάρχουσες μα καλά κρυμμένες τύψεις  των σκέψεων και των δύο.
Και η γλώσσα του ενός ήθελε να παίξει με του άλλου και τα σώματα να αγκαλιαστούν και το μυαλό κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες να αποτρέψει αυτό το παιχνίδι.Γιατί οι ήδη λεπτές γραμμές κόντευαν να γίνουν αδιόρατες και να καταστραφεί κάθε τοποθετημένη ισορροπία στη ζωή των δύο.

Έτσι, σηκώθηκε ο ένας και έκλεισε την πόρτα πίσω του χωρίς να πει τίποτα.Κι έμεινε ο άλλος με τη στύση του σε ένταση,να ακούει την παλλόμενη καρδιά και τις σκέψεις του να ουρλιάζουν.Πέρασε τις λεπτές γραμμές;