Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Λήθαργος

Ξυπνά καμιά φορά το σώμα μου και όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη όπως κάνει κάθε πρωί με το ύφος κάθε μέρα που περνά να μαλακώνει όπως το αγριόσκυλο όταν λουφάζει,σμίγει τα φρύδια και ψιθυρίζει :"Πώς περνούν τα χρόνια;" κι αμέσως αποστρέφεται το βλέμμα από τον καθρέφτη.

Συνηθίζω μέρα με τη μέρα να καθηλώνομαι στο μαγικό καθρέφτη που ζει βαθιά στη φαντασία μου.Κι όσο περνά ο καιρός,τόσο ο καθρέφτης με έλκει περισσότερο και δείχνει ολοένα και πιο περίπλοκα τα πράγματα τονίζοντας όλα εκείνα τα εξερευνημένα κι ανεξερεύνητα παιδιά της ματαιοδοξίας που με κυριεύει.
Και κάθε μέρα που ξημερώνει, το σώμα και η φαντασία όλο και λιγότερο μένουν μαζί ακολουθώντας το καθένα δρόμους διαφορετικούς.
Το σώμα,ίδια στέρφα γη μαραζώνει,σταφιδιάζει,γερνά.Το βλέμμα θολώνει κι αλλάζει διαρκώς κάθε φορά που αντικρίζει το σώμα και συνειδητοποιεί πόσο μακριά κατορθώνει και τρέχει καλπάζουσα η φαντασία.
Και τελικά;Ζω καλά κρυμμένη κι από τον ίδιο μου τον εαυτό μέσα στον καθρέφτη που κατοικεί στο μυαλό μου.Ο καθρέφτης μου είναι ακόμα νέος.Δε γερνά ποτέ.Δυνατός κι έξυπνος κι όλοι τον σέβονται και τον θαυμάζουν.Κι αυτό δίνει κουράγιο.Και βλέπω δίπλα μου όλους όσους ποτέ δε θα 'μεναν και τους βάζω νοερώς να μένουν και να κάνουμε πράγματα μαζί.
Δε θέλω να ξεφύγω από τη φαντασία μου.Το μυαλό καταπίνει αχόρταγα στην άβυσσο που δε βλέπουμε κι εγώ,λίγο ακόμα παραδίνομαι στη ματαιοδοξία που όσο περνούν τα χρόνια θεριέυει μέσα μου.Έχω πέσει σε λήθαργο και δε ξυπνώ.Ξυπνά μονάχα το σώμα που με συντηρεί όσο εγώ πνίγομαι στον καθρέφτη μου που έγινε θάλασσα μαύρη και βαθιά.Συνεπαρμένη από τα φαντάσματα που ζήσαν στο παρελθόν και πέθαναν εκεί τα μάτια θολώνουν κι άλλο.
Τελικά,μονάχα εκεί μπορώ κι ονειρεύομαι βαθιά.Στον κατάδικό μου λήθαργο ματαιοδοξίας γεμάτο όνειρα γι αυτά που γίναν και γι αυτά που δεν έγιναν ποτέ.