Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Προδοσία

Ο κόσμος περνούσε φευγαλέα από μπροστά της όσο εκείνη τον περίμενε.Είχαν ραντεβού σε πέντε  λεπτά ακριβώς,εκεί στα σκαλάκια έξω από το σταθμό.Είχε φτάσει εδώ και δέκα λεπτά.Το σπίτι δεν την κρατούσε και ήλπιζε πως μέσα στον κόσμο και την ασταμάτητη φασαρία του θα ξεχνιόταν λιγάκι.
Τελικά το σχέδιο αποδείχτηκε πέρα για πέρα λάθος καθότι μέσα στη βουή του άγνωστου πλήθους,μέσα στις φευγαλέες φωνές και κινήσεις ένιωθε πιο αδύναμη από ποτέ.Έτσι όταν πέρασε η ώρα κι άκουσε το τρένο να φτάνει σηκώθηκε από τα σκαλιά,καθάρισε τα μάτια της και ίσιωσε τη τσάντα της.Τον είδε να την ψάχνει μέσα στο πλήθος και όταν την εντόπισε επιτάχυνε το βάδισμά του κι έφτασε κοντά της.
"Ελπίζω να έχεις μια καλή εξήγηση για όλο αυτό" της μίλησε αγριεμένα με την ανησυχία του να είναι ολοφάνερη.
"Έλα να περπατήσουμε"απάντησε εκείνη φορώντας ένα ψεύτικο χαμόγελο και πιάνοντάς του το χέρι.
Άνοιξε το στόμα του για να διαμαρτυρηθεί μα τελικά σιώπησε και την ακολούθησε.Ανηφόρησαν προς τα στενά της Πλάκας αφήνοντας την έντονη βαβούρα μακριά τους. Περπατούσαν κάμποση ώρα χωρίς να μιλούν ώσπου με αποφασιστικότητα μπήκε μπροστά της κόβοντάς της το βήμα.
"Περιμένω"της είπε με ύφος αγριεμένο "και πραγματικά ελπίζω να έχεις μια πολύ καλή δικαιολογία για όλη αυτήν την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά σου.Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει"
Εκείνη σάστισε λίγο από το βλέμμα του και τον φίλησε στοργικά στο στόμα.
"Μ'αγαπάς;"
"Τι ερώτηση είναι αυτή;Φυσικά και σ΄αγαπάω γι αυτό και κάνω έτσι"
"Καμιά φορά είναι καλό να λέμε αυτά που νιώθουμε πιο συχνά κι εγώ έχω ανάγκη να τ ακούσω τώρα όσες περισσότερες φορές γίνεται"απάντησε με θέρμη κι έκλεισε τα μάτια της περιμένοντας να τον ακούσει να της λέει δεκάδες σ'αγαπώ μα δεν ακούστηκε τίποτα.Μια αμήχανη σιωπή απλώθηκε και το ψεύτικο χαμόγελο χάθηκε.Την κοιτούσε τόσο αγριεμένα. Φοβόταν και αυτό φαινόταν σε όλο του το σώμα,σε κάθε κίνηση του,στο βλέμμα του...
"Είμαι άρρωστη"Είπε αποφεύγοντας να τον κοιτάξει στο μάτια.
"Τι εννοείς;"ρώτησε μα η κοπέλα δεν απάντησε
Η σιωπή απλώθηκε για λίγα δευτερόλεπτα κι ύστερα αυτός την έπιασε από τους ώμους ταρακουνώντας την και φωνάζοντάς της: "Τι έχεις;Μίλα μου!"
"Δεν έχω χρόνο.Δεν έχω καθόλου χρόνο.Είμαι πολύ άρρωστη.Εγώ θα...θα..."ξεκίνησε να λέει και έπεσε πάνω του με αναφιλητά.
Εκείνος με κενό και υγρό βλέμμα της χαίδευε τα μαλλιά αρνούμενος να πιστέψει το οτιδήποτε.
"Εσύ δεν θα πάθεις τίποτα.Εγώ είμαι εδώ και εσύ θα είσαι μαζί μου για πάντα"

Μια παρέα παιδιών πέρασαν από το στενάκι  που βρίσκονταν και οι φωνές τους ζέσταναν το μυαλό της κοπέλας η οποία τον κοίταξε στα μάτια.Ήταν κόκκινα και τα δικά του και τα δικά της.
Έσκυψε στην τσάντα της,έβγαλε μια κάρτα και του την έδωσε.Τον φίλησε και το ψιθύρισε "Καλή σου τύχη,θα σε αγαπάω πάντα".Ύστερα έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε μακριά.

Η κάρτα είχε τον αριθμό και τη διεύθυνση ενός αφροδισιολόγου. Εκείνος μόλις το συνειδητοποίησε ξέσπασε σε λυγμούς κι ανήμπορος να μιλήσει ή να κάνει το οτιδήποτε αφέθηκε στο σώμα του καταρρέοντας στο δρόμο.




Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Το πράσινο τέρας

Κάποια βράδια σαν και τούτα εδώ νιώθω πως κάτι μέσα μου με καίει και με γερνάει.Με πνίγει και δεν μ αφήνει να ησυχάσω και να σκεφτώ λογικά.Βάζει μέσα στο μυαλό φαντασιακές εικόνες και φτιάχνει σενάρια ταινίας.
Προσπαθώ να το περιγράψω όσο πιο πιστά μπορώ.Αποφεύγω να το ονομάζω για να το ξορκίσω.
Είναι εκείνο που θολώνει το μυαλό και πνίγει την ανάσα. Είναι βαρύ και κάθεται πάνω στο στέρνο μου απλώνοντας πλοκάμια μέσα στο μυαλό μου.
Κάνει το σώμα να ξαγρυπνά και τα μάτια να είναι ολάνοιχτα.Κάνει το σώμα πότε να κρυώνει και πότε να ζεσταίνεται.Το στομάχι σφίγγεται τόσο σφιχτά που πονά να στέκομαι όρθια.Είναι ανυπόφορο...

Τα σενάρια όσο περνά η ώρα γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκα και πιο εξωφρενικά μέχρι που το μυαλό και το σώμα παραδίδονται ολότελα στο πράσινο τέρας.

Και σαν απομακρυνθεί το πράσινο τέρας όλα γίνονται όπως πρώτα.Το στομάχι λύνεται μονάχο του και το δέρμα παύει να χύνει κρύο ιδρώτα.Οι εικόνες χάνονται σαν τον καπνό που σβήνει στον αέρα και το σώμα παραλύει θέλοντας τόσο να ηρεμήσει...Και ηρεμεί...σαν τη θάλασσα μετά από φουρτούνα...
Φοβάμαι το πράσινο τέρας γιατί καταστρέφει ότι αγαπώ και τον ίδιο μου τον εαυτό...

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Κενή

Δεν ξέρω τι φταίει.Υποθέτω η φύση μου.Τα ρίχνω σ'αυτή πάντα όλα- σε σένα μπορώ να το εμπιστευτώ.ίσως να ευθύνεται στα αλήθεια αυτή για ότι μου συμβαίνει,για ότι συμβαίνει και στους δυο μας.Αυτή έκανε εμένα ευαίσθητη,εγωίστρια με νεύρα ευαίσθητα και σκληρή ψυχή.Αυτή φταίει που δεν μπορώ να αγαπήσω στα αλήθεια. Προσπαθώ ειλικρινά ή τουλάχιστον κάνω ότι περνά από το χέρι μου. Μου είναι αδύνατον να αγαπήσω.Νομίζω πως αγαπάω αλλά πώς γίνεται να αγαπάω χωρίς αλήθεια;Χωρίς χώρο;Χωρίς εμπιστοσύνη;Μονάχα εμένα αγαπώ κι εκεί δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά.Είμαι μόνη μου με μια ψυχή να μ'ακολουθεί ακουσίως.Κρυμμένη σαν χελώνα στο καβούκι της όταν φοβάται.
Είμαι ανίκανη να αγαπώ γιατί φοβάμαι να δίνω τα κομμάτια μου σε κάποιον άλλον.Φοβάμαι πως ακόμα κι αν πάρω πίσω τα κομμάτια κάποιου άλλου δεν θα καλύψουν το κενό που άφησαν τα δικά μου όταν τα αποχωρίστηκα.
Δεν είναι όλων ο προορισμός ίδιος.Δεν έχω αλήθειες μέσα μου.Είμαι κενή και φοβητσιάρα Φοβάμαι μέχρι και τις ίδιες μου τις σκέψεις.Αυτά που σκέφτομαι και λέω αυτή τη στιγμή τα τρέμω γιατί συννηδητοποιώ τι είμαι.Και αλήθεια σου λέω δεν μπορώ να το αντέξω...Είναι τόσο αβάσταχτο...