Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Το ανολοκλήρωτο

Η μοίρα του ανολοκλήρωτου τόσο πολύ ξελόγιασε το παρόν ώσπου τελικά κατάφερε να σβήσει το μέλλον.
Και έφτασε στο τέλος όπως πάντα αφήνοντάς μας γυμνούς.
Τι υπήρξαμε τελικά;
Μισοί και μόνοι,αχόρταγοι και διψασμένοι για αναμνήσεις που ποτέ δεν θα 'ρθουν γιατί ποτέ δεν τους φτιάξαμε το δρόμο,δεν τους δώσαμε το χώρο για να υπάρχουν.
Το ανολοκλήρωτο,σαν βαθύ μαύρο πάντα θα μας πνίγει στο τέλος.
Το ανολοκλήρωτο,σαν βαθιά κι ατέλειωτη χαράδρα πάντα θα μας καταπίνει ο,τι κι αν του δώσουμε.
Ποτέ δεν θα είναι αρκετές οι αναμνήσεις για να φτιάξουν μια γέφυρα ικανή για να ξεπεράσουμε το βάθος του ανολοκλήρωτου.
Γιατί το ανολοκλήρωτο πάντα πεινάει,
πάντα διψάει,
πάντα ζητάει,
πάντα είναι αχόρταγο,
πάντα ουρλιάζει κι άλλο!
Το ανολοκλήρωτο πάντα θα θολώνει το ολοκληρωμένο.


Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Τέλος.

Απεγνωσμένη ζάλη σε καπνό μαστουρωμένο.Η θλίψη είναι το πιο ζωντανό ναρκωτικό στον κόσμο.Το κενό που έρχεται από τα μαυρισμένα άκρα όταν ακουμπούν βρώμικο πάτωμα και από τα μάτια όταν τρέχουν τα μαύρα υγρά κατακλύζουν με τον πιο ζοφερό τρόπο κάθε τι που μας κάνει να θυμόμαστε αυτά που έχουμε χάσει.Η θλίψη είναι το πιο ισχυρό ναρκωτικό.Βιάζει το είναι με τον πιο βρώμικο τρόπο,τόσο βρώμικο που δεν αφήνει να υπάρχει τίποτα άλλο να σκεφτούμε πέραν του κενού.
Η θλίψη είναι κενό.Δεν υπάρχει τίποτα που να μας ωθεί.Όλα στάσιμα σαν παγωμένα.Όλα τόσο τρομακτικά κενά και μαύρα. Σίγουρα η θλίψη είναι το πιο ισχυρό ναρκωτικό.Στασιμότητα και κενό.Όλα όπως ποτέ δεν πρέπει να είναι και όλα όπως αναπόφευκτα θα γίνουν.Τέλος.


Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Εκ των άνωθεν

Σε σκέφτομαι,δεν ξέρεις πόσο πολύ σε έχω απόψε στο μυαλό μου.Απόψε νιώθω σαν να έπαψες να μένεις μακριά μου και ήρθες και κατοίκησες στο μυαλό μου.
Είμαστε καταδικασμένοι αγάπη μου.Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε ανθρώπινα το πιο θεϊκό συναίσθημα.Είμαι καταδικασμένη να σ αγαπάω τόσο και να μην ξέρω πως να σου το δείξω,να είμαι τόσο πολύ ερωτευμένη με σένα και να νιώθω πως κι αυτό δεν είναι αρκετό να σου το εκφράσω με κάποιον τρόπο.
Είμαστε καταδικασμένοι αγάπη μου για να μη βιώσουμε ποτέ την πληρότητα,γιατί η πληρότητα δεν είναι ανθρώπινη κι ο έρωτας που έχουμε είναι κομμάτι από κάτι πολύ ανώτερό.Είναι πέρα από εμάς και ποτέ δεν θα μπορέσουμε να το ζήσουμε έτσι όπως το νιώθουμε,έτσι όπως είναι.Δε θέλω να τον ευτελίσω. Φοβάμαι ότι μπορεί να το ρίξω,αυτό το τόσο όμορφο και τόσο μακρινό μας.Ο έρωτας δεν είναι ανθρώπινος κι επειδή ο άνθρωπος δεν μπορεί να τον βιώσει διαφορετικά τον προσαρμόζει στα μέτρα του γεμίζοντάς τον με άγρια και βρωμερά συναισθήματα,αυτόν τον τόσο όμορφο,τον πιο μαγικό,τον πιο άγιο,τον εξαγνισμό,τη λύτρωση,το θάνατο και τη ζωή μαζί!



Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Όποιος...

Όποιος αγαπάει τη ζωή πρέπει να τη διανύει αξιοποιώντας με κάθε δυνατό τρόπο όλα εκείνα τα μέσα και τις επιλογές που θα περάσουν από μπροστά του προκειμένου να τη φέρει στα μέτρα του και να την κατακτήσει. Όταν οι συγκυρίες έρχονται με τρόπο καταδικαστικό θυμίζοντάς μας την ανικανότητα επιλογής,όταν βρισκόμαστε απέναντι σε κατάσταση μη αναστρέψιμη που μας ξεπερνά είναι χρήσιμο να γυρίζουμε πίσω και να σκεφτόμαστε πάλι τη ζωή που θα θέλαμε να διανύσουμε.Κι αν δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γίνει έτσι όπως τη θέλουμε τότε εκείνο που χρειάζεται πια είναι να συνειδητοποιήσουμε την αδυναμία του ανθρώπου όταν βρίσκεται μπροστά σε μια μονάχα επιλογή.Βάζω τέλος ή βλέπω αποστασιοποιημένος το όραμα να τρέχει κάθε μέρα όλο και πιο μακριά μου και τον εφιάλτη να με τυλίγει;

Η πραγματική δύναμη είναι η επιλογή.Η επιλογή στη ζωή.Στη ζωή έτσι όπως πρέπει να είναι.Όταν αυτό δε συμβαίνει αποκόβεις με κάποιον τρόπο το νήμα και πας παρακάτω.Πιστεύω στο παρακάτω γιατί δεν είναι λογικό να μην υπάρχει παρακάτω.Κι αν είναι να βλέπω τη σήψη του σώματος και του μυαλού μου,το φόβο κι όλα εκείνα τα τέρατα που όλοι κρύβουμε κάπου βαθιά στη ψυχή μας να καταλαμβάνουν κάθε πιθαμή της,να ευτελίζομαι και να χάνω την ανθρωπιά μου τότε καλύτερα ας τελειώσει.Επιλέγω να τελειώσει κι αυτό είναι στοιχείο ανθρώπινο.Επιλέγω εγώ τον τρόπο και το μέρος.Επιλέγω να επιλέξω κι όχι να χαθώ χωρίς να χάσω το ανώτερο αγαθό του ανθρώπου.Την επιλογή.
Όσοι αγαπούν τη ζωή δε θέλουν να τη δουν να ευτελίζεται.

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Αγαπημένη αίσθηση

Αγαπημένη αίσθηση,φιλί στα χείλη,φιλί ζωντανό που καίει από θάνατο.
Αγαπημένη αίσθηση,τυραννική και ζωογόνα.Κοιμάσαι μακριά μου και ξυπνάς κοντά μου.
Μη φεύγεις αγαπημένη,μείνε εδώ και παίρνε με.Σου παραδίνομαι με ζαλισμένη γνώση μου.
Αγαπημένη αίσθηση,τον αφήνω να έχει εξουσία πάνω μου.Τόσο εκούσια που παύει να είναι εξουσία.
Μείνε εδώ που καίει έρωτα.Μείνε εδώ που σφυρίζει δίπλα μας ο θάνατος.
Αίσθηση αγαπημένη,είμαι εδώ για σένα.Τον αφήνω να παίρνει πρώτα το σώμα μου,ύστερα τη ψυχή μου.Τον αφήνω για να σε νιώθω.Αγαπημένη αίσθηση...

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Προστασία

Την προστασία που μου παρέχει εκείνος,εκείνος ο τόσο υπέροχα δικός μου,είναι μια προστασία διαφορετική.Είναι τόσο ιδιαίτερη που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη.Δεν θα μπορούσε να περιγραφεί καν αρκετά καλά ούτε ως "κοντά του νιώθω ασφάλεια" γιατί σε καμία περίπτωση δεν ισχύει αυτό.Δεν υπάρχει ασφάλεια στον έρωτα.Νιώθεις διαρκώς ανασφαλής και φοβάσαι μη χάσεις αυτό το πολύτιμο που βλακωδώς θεωρείς δικό σου.Κι όμως, όσο είμαι μαζί του και μπορώ να τον λέω,μπορώ να τον νιώθω δικό μου επιμένω στην προστασία τη μοναδική που μου χαρίζει.Γιατί εκείνος μπορεί και κρατά μακριά μου το θάνατο.Κι όσο πιο πολύ μαζί μου είναι,ξέρω πως τίποτα κακό δεν μπορεί να με βρει.Γιατί αυτό κάνει ο έρωτας,πότε ταυτίζεται και πότε στέκεται μίλια μακριά του θανάτου.Και μόνο με ένα συναίσθημα δυνατό σαν κι αυτό μπορούμε να τον κρατήσουμε μακριά.Και μόνο έτσι μπορούμε να αφεθούμε σε χρόνο μακαριότητας και ονειρώδους έκστασης.Αυτή η ιδιαίτερη ευδαιμονία που πουθενά και με κανέναν άλλον τρόπο δεν μπορεί κανείς να νιώσει επιμένω να τη λέω προστασία.Γιατί ακόμη κι αν είναι αυταπάτη,επιμένει να με περιβάλλει μ'αυτή και να με κάνει να νιώθω πιο ζωντανή,πιο προστατευμένη,πιο αθάνατη από ποτέ.

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Άρωμα νυχτολούλουδου

Η νύχτα είναι ανθισμένη και μυρίζει κάτι από νυχτολούλουδο.Μου προκαλεί σφίξιμο στο στομάχι.Ένα απροσδιόριστο αίσθημα κενού που όσο μυρίζω τη νύχτα αυτό μεγαλώνει και με κάνει να ανατριχιάζω και να αναρωτιέμαι τι φταίει.Η πληρότητα μου μικραίνει και εκείνο το αχόρταγο αναζητά κάτι να καταπιαστεί και να ηρεμεί.Το στομάχι μου ανακατεύεται υπερβολικά.Το άρωμα εκείνης της νύχτας όσο περνά η ώρα με αηδιάζει.Με αηδιάζει τόσο που θέλω να τα βγάλω όλα.Κλείνω όλα τα παράθυρα και ρίχνω νερό στο πρόσωπό μου να συνέλθω.Είναι αδύνατο να συνέλθω η νύχτα η
ανθισμένη έχει κατακλύσει την όσφρηση μου και σχεδόν με έχει κάνει να παραλύω.Ανατριχιασμένη,θολωμένη,ζαλισμένη.Αναγκαίο κακό ο εμετός.Και αυτή η εξαγωγή του σώματός μου κάνει λίγο τη νύχτα να σταματήσει να μυρίζει αυτό το ενοχλητικό νυχτολούλουδο,αυτό το άρωμα που συνήθιζε να μου αρέσει αλλά απόψε μου προκάλεσε αυτή την απίστευτη δυσφορία.Λουσμένη από τον ιδρώτα κι ανατριχιασμένη ακόμα προσπαθώ να ξεχάσω εκείνο το απίστευτο σφίξιμο.Τελειώνει,τελειώνει,τελειώνει. 
Η νύχτα είναι ατελείωτη.Το νυχτολούλουδο τρύπωσε μέσα από το τζάμι κάνοντας όλο το δωμάτιο μου να μυρίζει ασφυχτικά αυτή τη μυρωδιά.Δεν ξέρω τι φταίει και δεν μπορώ να το αντέξω. Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που τόσο με αδειάζει.Κι ύστερα αυτό το τόσο απρόσμενο,τόσο καταλυτικό,στεάχωρο και μάταιο.
Ένα φιλί για καληνύχτα.Φιλί τα μεσάνυχτα.Φιλί που μυρίζει τσιγάρο και αλκοόλ.Φιλί σχεδόν μεθυσμένο χωρίς ιδιαίτερη όρεξη.Φιλί που αντανακλά και μυρίζει τέλος.

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Αντιστοφή

Η θάλασσα υπήρξε πάντα μαύρη.Πάντα στέρεα και πάντα σιωπηλή.
Εγώ υπήρξα πάντα ερωτευμένη.Πάντα δοτική και ήρεμη.
Χωρέσαμε όμως λίγο καμιά φορά σ'αυτό το "πάντα" κι ύστερα από λίγο
το κάναμε "κάποτε" και πλέον δεν το αναφέρουμε ποτέ.
Αν τύχει και το αναφέρουμε ας το κάνουμε λίγο ανακατεμένα.Ας πούμε:
"Η θάλασσα υπήρξε πάντα ερωτευμένη και ήρεμη 
     κι εγώ υπήρξα πάντα μαύρη και σιωπηλή"

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Υπαρξιακό

Υπήρξα ποτέ;Υπήρξα άραγε ποτέ πραγματικά; Κι αν ναι πως;
Είμαι ένας κύκλος.Είμαι το χώμα που φυτρώνουν τα δέντρα,είμαι ο αέρας που αναπνέουμε,είμαι το νερό που ζούμε,είμαι η βροχή που στάζει στο έδαφος και το πιο μικρό μυρμήγκι κλεισμένο στην πιο μικρή τρύπα στο έδαφος.Είμαι το φρούτο πάνω στο δέντρο και το παιδί που απλώνει το χέρι να το κόψει,το λουλούδι που ανθίζει και ο λύκος που ουρλιάζει.
Ανακυκλώνομαι,διατηρούμαι,υπάρχω.Υπάρχω;
Κι όποτε υπάρχω ξεχνάω πως ήμουν και κάτι άλλο.
Ήμασταν το ίδιο στο μήτρα της μητέρας μας;Ούτε κι αυτή θυμόμασταν.Πώς γίνεται να υπάρχεις χωρίς μνήμη;Δεν υπάρχεις χωρίς μνήμη.Η μνήμη μας μονάχα είναι η ταυτότητά μας.Η ίδια η ύπαρξή μας είναι η μνήμη μας κι όταν αυτή σβήνει τότε η ύπαρξη φτάνει στο τέλος.
Η λήθη παρομοιάζεται με σκοτάδι. Η λήθη δεν είναι τίποτα άλλο παρά τμήμα του κάθε κύκλου.Η λήθη είναι πέρασμα όπως ο κόλπος της μητέρας που γεννά σκοτεινή και χαοτική μα συνήθως σύντομη.
Πώς υπάρχω μέσα στους κύκλους;Πώς υπάρχω μέσα από τους τόσους διαδοχικούς κύκλους με τα τόσα σκοτεινά αλλεπάλληλα τμήματα λήθης; Πόσα πράγματα είμαι;
Είμαι ο άνθρωπος που σκέφτεται,που γράφει που ζει,που αγαπά,που φοβάται.Ο σπόρος που ξερός δημιουργεί το δέντρο κι ο σπόρος που γερασμένος και ξερός θα πέσει πάλι πίσω στο χώμα.
Κι εγώ όμως,είμαι η ίδια κάθε στιγμή;Είμαι ίδια όταν ξυπνάω ένα
όμορφο πρωί και κατακλυσμένη από μια απροσδιόριστη ευτυχία ακούω ραδιόφωνο;Είμαι η ίδια το ένα βράδυ βουτηγμένη στη μελαγχολία μου,κατακλυσμένη από φόβους κι ανασφάλειες;Είμαστε ίδιοι όταν διαβάζουμε ένα ωραίο βιβλίο ή όταν είμαστε στους δρόμους φωνάζοντας σε μια διαδήλωση;

Υπάρχω;Υπάρχω άραγε ποτέ πραγματικά;Τι είμαι;

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Τρίτο ενικό

Ερωτεύτηκε το χειμώνα που είχαν τα μάτια του. Τα μάτια που όλοι τα παρομοίαζαν με καλοκαίρι αυτή μπορούσε να ονειρευτεί μέσα σ αυτά τον πιο μεγαλειώδη χειμώνα.Τον πάγο μιας λίμνης με τα κλαδιά των δέντρων γυμνά κι αγέροχα να στέκουν από πάνω της σα να προσπαθούν να δουν τον πυθμένα της.Ονειρώδης και μεγαλοπρεπής ο χειμώνας.Με μια αίγλη που δεν μπορείς να συναντήσεις σε καμία άλλη εποχή.Με μια ομορφιά ατόφια,πεντακάθαρη.Έτσι και τα μάτια του. Πράσινα βαθιά,γλυκά και στοργικά,σαν να βγήκαν μέσα από κάποιο όνειρο με νεράιδες.Σαν να τα είχα δει κάπου,κάποτε παλιά. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για αυτά τα μάτια.
Θρηνώ αγάπη μου αυτά σου τα μάτια.Θρηνώ και τα δικά μου μάτια που σε κοιτάνε.Το μυαλό,το σώμα,τη ψυχή μου.Ψυχή μου,μονάχα ο οίκτος απομένει.Ο οίκτος των έκπτωτων, εκείνων που χάθηκαν και από τότε ψάχνουν να βρουν τα μάτια εκείνα που έζησαν πριν έρθουν εδώ. Όπως έζησα εγώ μέσα στα δικά σου κι εσύ στα δικά μου.
Θρηνώ γιατί ακόμα κι όταν βρίσκονται μπροστά μου κάτι λείπει.Λείπει αυτό που είχαν πριν. Λείπει η ασφάλεια να ζεις μέσα σε έναν ζεστό,πράσινο πάγο.Θρηνώ αγάπη μου που μπορώ μόνο να σε έχω δικό μου αλλά δεν μπορώ να είμαι εσύ και δε μπορείς να είσαι εγώ.

Λάθος το πρόσωπο. Ας μιλήσουμε στο τρίτο ενικό μήπως και μπορέσω να εξιλεωθώ από τις σκέψεις και τις τόσο αγωνιώδεις αναζητήσεις των πράσινων ματιών που είδα κι ερωτεύτηκα κι αγάπησα περισσότερο από το σώμα μου,περισσότερο από το μυαλό μου,περισσότερο από εμένα.Ναι,στο τρίτο είναι πάντα καλύτερα...

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Πολύ συγκεκριμένος παραλήπτης

Δεν μπορώ  να κάνω τίποτα άλλο από το να λατρεύω τόσο απεριόριστα,τόσο μοναδικά,τόσο ανυπέρβλητα εκείνον τον άνθρωπο που μου δίνει ώθηση να δημιουργώ.
Ο κοινός παραλήπτης,η αγάπη που μεγαλώνει,ο ερωτισμός που δεν χωρά σε λέξεις παρά μόνο σε εκείνες που κατοικούν μακριά από εδώ,στα νοερά εκείνα μέρη που μόνο η σκέψη του μπορεί να με πηγαίνει.Αυτός.
Αυτός που είναι ο,τι πιο όμορφο έχω δει,ο,τι πιο υπέροχο με έχει αγγίξει κι ο,τι πιο έξυπνο μου έχει μιλήσει.Αυτός,εκείνος το άλλο μου είναι,οι αισθήσεις που συμπληρώνονται και η ένταση που δυναμώνει.Όλα για εκείνα τα χέρια που μπλέκονται πάνω στα δικά μου και για εκείνο το στέρνο που κολλάει στην πλάτη μου κάνοντάς με να ακούω την καρδία του να χτυπάει πάνω μου.Όλα γι'αυτά,κι εκείνο το συναίσθημα την αμέσως επόμενη στιγμή του οργασμού  μου όταν σε βλέπω να μου χαμογελάς κι ύστερα πάλι να με φιλάς σα να μη χορταίνεις.
Παλεύω με το χρόνο αγάπη μου.Μακάρι να πάγωνε όταν είμαι μαζί σου και να έτρεχε όταν είμαι μακριά σου.Και να μπορώ να σε φιλάω και να μπορώ να κάνω έρωτα μαζί σου όποτε σε θέλω.
Αγάπη μου,αυτός σου ο έρωτας είναι ένα ποίημα δίχως τέλος,είναι,είναι....

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Ένωση

Τι είναι αυτό που μας ενώνει;...Τι είναι; Υποθέτω η ανάγκη μας στη μοναξιά.Αν δεν είχαμε αυτή την ανάγκη αποκλείεται να κυνηγούσαμε τόσο απελπισμένα την ένωση.Ίσως πάλι και να 'ναι ο εγωισμός μας.Η απίστευτη εγωπάθεια που διακατέχει κάθε μας στιγμή,τόσο ύπουλα και τόσο μοναδικά,τόσο δυνατά,τόσο παθιασμένα.
Μια ακόρεστη ανάγκη,μια ανεκπλήρωτη τάση τόνωσης του εγωισμού μας με την ένωσή μας. Ο εγωισμός μας θεωρήθηκε από τόσους ως μόνο κάτι αρνητικό,ξεχνώντας την πιο ουσιαστική και πιο κινητήρια
δύναμή του,την ώθησή που δίνει για την ένωση,ίσως για κάποιους ακόμη και την ίδια την ολοκλήρωση.
Αυτό μας ενώνει νομίζω.Η ανάγκη μας στη μοναξιά.Μοναξιά όχι έτσι όπως πολλοί θα αντιληφθούν ως τη μίζερη κατάσταση μη κοινωνικοποίησης ή αποξένωσης από τους άλλους αλλά μια άλλη μοναξιά.Μια μοναξιά που δεν θέλει ποτέ το εγώ της να μοιράζεται το βάθρο με κάποιο άλλο.Μια μοναξιά όπως όλες πέρα για πέρα εγωιστική.
Μας ενώνει η ανάγκη μας να είμαστε εγωιστές και αν καμιά φορά τύχει κι ενωνόμαστε βαθύτερα ακόμη τότε το βάθρο μας στενεύει απότομα και πρέπει να βρούμε κάποιον άλλον τρόπο να μείνουμε εκεί πάνω αρκεί να κρατήσουμε λίγη ισορροπία με το βάθρο εκείνου που στέκεται δίπλα μας,εκείνου που εξαρτάται όσο κι εμείς απ'αυτή την ένωση.

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Πεθαίνει;

Έζησα μαζί του τα καλύτερα και τα χειρότερα ως τώρα.Γεμάτο πάθος και ηδονή,αναζήτηση και ηρεμία,γέλια και κλάματα.Πολλά φεγγάρια κι ακόμα περισσότερες ανατολές.
Με κράτησε μέχρι που έγινα αρκετά ικανή και του έκανα κακό.Κι αυτό μου τ'ανταπέδωσε πολύ μεγαλύτερο,πολύ πιο οδυνηρό. 

Τα χείλη του,τα μάτια του,το σώμα του,το άγγιγμα του,οι φωνές του και ίσως κάπου κάπου εκείνο το δυσδιόρατο μίσος σχεδόν που με πέτρωνε κάθε φορά που το αντίκριζα όπως συνήθιζε να κάνει η μέδουσα στα θύματά της.

Έπειτα το κενό κι ακόμη πιο ύστερα το τέλος.Το τέλος; 
Τελείωσαν οι φωνές,τελείωσε το άγγιγμα ή χάθηκε η μυρωδιά;Μπορούν να τελειώσουν;Είναι δυνατόν;Αφού όλα αυτά τόσο ανισόρροπα ζουν μέσα στο μυαλό μου παίρνοντας σάρκα κι οστά με τη βοήθεια της φαντασίας,μιας φαντασίας τόσο ισχυρής που κατακλύζει κάθε ίχνος πραγματικότητας ταράζοντας συθέμελα ολάκερο το είναι.Κι έρχονται από την αρχή,πέφτοντας ένα-ένα σαν τα εφτά πέπλα της Σαλώμης αφήνοντάς μας ολότελα γυμνούς: η αναζήτηση,ο ενθουσιασμός,η έλξη,το πάθος,ο έρωτας,η αλλαγή, το πέτρωμα.Κι όλα με έναν κοινό παρονομαστή.Κάποιος ίσως θα το ονόμαζε λάθος τακτική, κάποιος άλλος επιπολαιότητα εγώ βρίσκω άλλον κοινό παρονομαστή όμως.

Κι έπειτα αναρωτιέμαι,


Πεθαίνει ποτέ αυτό που αγάπησες; Πεθαίνει ποτέ αυτό που βαθιά ερωτεύτηκες;

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Αντίποινο

Την σκότωνε η ανάσα του.Κάθε φορά που την άκουγε στο λαιμό της,που ένιωθε αυτή την υγρασία από την απόσταση που είχαν τα χίλια του από το δέρμα της,και την έντονη μυρωδιά που αναδυόταν από το αλκοολ πάνω στα μαλλιά της.Είχε μάθει να την ξέρει αυτή την ανάσα πάνω της.Είχε μάθει και δεν μιλούσε.Ούτε σε αυτόν ούτε και σε κανέναν άλλον.Την τρόμαζε εκείνος,την τρόμαζε και ο εαυτός της.Κάπου μέσα της βαθιά υπήρχε μια μικρή σπίθα που δεν της την είχε σβήσει ακόμη κι αυτό ίσως να ήταν που την κρατούσε ακόμη στη ζωή.Εκείνη η ίδια πάντα σκέψη.
Της κράτησε τα χέρια κι εκείνη ένιωσε αμέσως τον οξύ πόνο.Σίγουρα όχι από το τωρινό του κράτημα αλλά από παλιότερα που είχαν αφήσει τα σημάδια τους.Δεν αντιστάθηκε.Ήξερε πως αν τα τραβούσε θα πονούσε περισσότερο.Της έριξε δύο δυνατά χαστούκια που την έκαναν να πέσει κάτω και έτσι,χωρίς λόγο έπεσε πάνω της ξεκινώντας να τη χτυπάει βίαια στο πρόσωπο και κλωτσώντας τα πλευρά της.Έβλεπε τα μάτια του να γυαλίζουν και να είναι σκοτεινά μαζί,έβλεπε όλο του το μίσος και την ευχαρίστηση καθώς τη χτυπούσε.Την έπιασε από το λαιμό κοπανώντας το κεφάλι της στο πάτωμα και μόνο τότε αντέδρασε.Ένιωθε το οξυγόνο να στερεύει και το σώμα της να την εγκαταλείπει.Όταν πια κουράστηκε,σηκώθηκε βαριά από πάνω της τρεκλίζοντας και βρίζοντάς τη.Ξάπλωσε στον καναπέ και κοιμήθηκε βαριά,σχεδόν αμέσως.Εκείνη έπαιρνε βαθιές ανάσες προσπαθώντας να γεμίσει τους πνεύμονές της με οξυγόνο και να συνέλθει.Δεν είχε κουράγιο να κλάψει.
"Θα με σκοτώσει",σκέφτηκε.Και το σκέφτηκε χιλιάδες φορές κοιτώντας τον να κοιμάται.
Είναι αλήθεια πως κάθε φορά τα χτυπήματα γίνονταν όλο και πιο έντονα κι όσο πιο έντονα ήταν τόσο φοβόταν ότι αυτή η σπίθα που της επέμεινε,αυτή η κατάδική της,το μοναδικό πράγμα που δεν είχε χάσει θα έσβηνε για πάντα.
Απέμεινε να τον κοιτάει.Δεν ένιωθε έντονα τον πόνο.Για κάποιον περίεργο λόγο ένιωθε πως είχε έρθει επιτέλους μια στιγμή ιδιαίτερη.Η σπίθα της σαν να είχε δυναμώσει και η θέα του έκανε
εντονότερη τη σκέψη.

"Τόσες υποσχέσεις ψεύτικές,τόσος εξευτελισμός,τόσος πόνος,ταπείνωση,με έκανες να ξεχάσω τον εαυτό μου,με έκανες χώμα με κατέστρεψες"

Ούρλιαζε δίπλα του,δεν την ένοιαζε αν θα την άκουγε περισσότερο ούρλιαζε για τον εαυτό της κι όσο εκείνη φώναζε τόσο η σπίθα θέριευε μέσα της,Μισάνοιξε τα μάτια του και πήγε αγριεμένος να σηκωθεί.Πριν προλάβει του έμπηξε το μαχαίρι στην κοιλιά του με όλη της τη δύναμη. Την κοίταξε απορημένος κι εκείνη έντρομη και με όση δύναμη είχε τον κάρφωσε κι άλλες φορές.Ούτε κι αυτή δεν ξέρει πόσες.

Πέταξε το μαχαίρι μακριά και πριν προλάβει να το συννειδητοποίησει βγήκε γρήγορα από το σπίτι.Τα χέρια της είχαν αίματα αλλά μέσα στη νύχτα ποιος θα τα έβλεπε;Η ίδια ήταν γεμάτη μελανιές αλλά ούτε κι αυτό την ένοιαζε.Πήρε βαθιά ανάσα για να χαρεί την ελευθερία της.Ήταν μια νύχτα ήρεμη με πολύ καθαρό ουρανό.Ήταν μια νύχτα για ανθρώπους που έσπασαν τα δεσμά τους.

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Για πάντα,πάντα,πάντα


Περιμένοντας να έρθει το θάρρος για να ανοιχτεί ο φάκελος με ιατρικά αποτελέσματα.


"Δεν υπήρξε ποτέ στον κόσμο τίποτε ομορφότερο από τη μελαγχολία που βγάζουν τα μάτια σου όταν με κοιτούν.Να το θυμάσαι αυτό."
Εκείνη έκανε να χαμογελάσει.Μια από τις λίγες φορές τον τελευταίο καιρό είναι η αλήθεια μα σίγουρα με μεγάλη αγαλλίαση για αυτό που μόλις είχε ακούσει κυρίως όμως με μια απερίγραπτη ευγνωμοσύνη.

"Εμείς,εμείς θα ζούμε για πάντα μαζί;"
"Εμείς θα ζούμε για πάντα.Αν δεν είμαστε μαζί δεν υπάρχει συνέχεια..Εσύ,που μου χαρίζεις τόση ομορφιά,τόση καλοσύνη,τόση τρυφερότητα πώς θα μου τα πάρεις όλα αυτά μακριά μου;

"Νομίζω πως υπερβάλλεις",είπε στο τέλος και με μεγάλη δυσκολία καθώς τα δάκρυα που καταπίεζε να μη βγουν,σαν για να την εκδικηθούν, της έδεσαν έναν κόμπο στο λαιμό που δεν την άφηνε να μιλήσει καλά καλά.Έτσι κατάπιε όσο από το σάλιο της μπορούσε και συνέχισε να ζωγραφίζει με τα δάχτυλά της μικρές καρδιές στην πλάτη του.
"Είδες που σου λέω;Αυτά τα ματάκια είναι ο,τι πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου.Νομίζω γι αυτό γεννήθηκα.Μονάχα για να αντικρίσω αυτά τα μάτια να αγγίζουν τόσο τρυφερά τη ψυχή μου."

"Φοβάμαι τόσο πολύ ότι υπερβάλλεις,ότι σε συνεπήρε η στιγμή.Φοβάμαι το πόσο αβάσταχτο θα είναι το τέλος.Γιατί το τέλος είναι αναπόφευκτο ψυχή μου.Ξέρω,δεν έχει νόημα να το σκέφτομαι,το ξέρω πως κι εσύ το σκέφτεσαι και προσπαθείς να το διώχνεις αλλά όταν έρχεται σε μένα με παγώνει και σε θέλω περισσότερο και τρέμω τη στιγμή που θα ζω μακριά σου."

Εκείνος δεν είπε πολλά.Την αγκάλιασε λέγοντας της "Δίωξε τους φόβους σου επιτέλους,είμαστε μαζί,πάντα θα είμαστε" και χαϊδεύοντας της της είπε ένα στίχο από το Μονόγραμμα του Ελύτη.
Έσκυψε λοιπόν και κοιτώντας τη βαθιά στη ψυχή της είπε "Πουθενά δεν πάω,μ'ακούς;Ή κανείς ή κι δύο μαζί,μ'ακούς;"




Το θάρρος ήρθε αμέσως μετά.

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Θρύψαλα

Ακούς τα κομμάτια πώς σπάνε και πέφτουν ένα ένα στο πάτωμα κάνοντας τον ίδιο γνώριμο ήχο,ακολουθώντας πάντα την ίδια,γνώριμη πορεία πριν γίνουν θρύψαλα;
Τα βλέπεις πως από ενιαία,συμπαγή,καλαίσθητα διαλύονται και γίνονται μικροσκοπικά κομματάκια;Μερικά είναι τόσο μικρά που τα καταλαβαίνουμε μονάχα αν κατά λάθος τα πατήσουμε και έτσι όπως είναι αιχμηρά μπουν στο γυμνό πόδι προκαλώντας έναν πόνο ιδιαίτερα οξύ.Τότε αρχίζουμε να ψάχνουμε την εστία αυτού του ξαφνικού πόνου και αντιλαμβανόμαστε την εστία από τις σταγονίτσες αίματος που αρχίζουν να τρέχουν.Μονάχα τότε αντιλαμβανόμαστε εκείνο το μικρό κομμάτι που έσπασε.Όταν μπει βίαια μέσα μας και μας προκαλέσει πόνο.

Δεν τα ακούς τα κομματάκια,ούτε και τα βλέπεις.Αν συνέβαινε κάτι από τα δύο,αν υπήρχε έστω κάποιος άλλος τρόπος να αντιληφθείς τη σύνθλιψη και το σπάσιμο του ενιαίου σε χιλιάδες επιμέρους κομμάτια θα το πρόσεχες περισσότερο.Αν έστω και μια φορά είχες πατήσει ένα κομμάτι,είχες βρεθεί αντιμέτωπος με τον πόνο σου,έτσι όπως προκλήθηκε από τη δική σου επιπολαιότητα,αδιαφορία,απροσεξία,τότε θα ήσουν περισσότερο προσεκτικός με όλα αυτά που χρειάζονται τη φροντίδα σου.Δεν τα ακούς,δεν τα προσέχεις κι εκείνα σπάνε και μένουν για πάντα στα αποκαΐδια της δικής σου απερισκεψίας.

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Οι απαγορευμένοι

Οι απαγορευμένοι,οι αισθαντικοί,οι ψεύτες,οι κλέφτες,οι δικοί μας άνθρωποι ήρθαν μόνο και μόνο για να μας θυμίσουν την ανυμπόρια μας να ζούμε χωρίς αυτούς.Ήρθαν μονάχα για να μας δώσουν μια γεύση από παράδεισο και ύστερα,τόσο ξαφνικά,τόσο βιαστικά,τόσο απροσδόκητα να μας την πάρουν φεύγοντας μακριά μας.
Οι απαγορευμένοι,είναι εκείνοι που μας ξέρουν καλύτερα απ'όλους.Είναι αυτοί στους οποίους ξεδιπλωνόμαστε σαν να μην υπάρχει αύριο και τους χαρίζουμε λίγο από το μοναδικό εγώ μας.Και μας ακούν και κάνουν το εγώ μας λίγο δικό τους εγώ και ξεδιπλώνονται κι εκείνοι σε μας.Και μπλέκονται τα κουβάρια μας μέσα από εξομολογήσεις απαγορευμένες,από μυστικά καλά κρυμμένα που φανερώθηκαν,από δύο εγώ που απαγορευμένα γίνηκαν ένα.Μα ο,τι δε λύνεται κόβεται.Έτσι και οι απαγορευμένοι αποκόβονται από μας τελείως.Γιατί το μπλεγμένο κουβάρι είναι δύσκολο να λυθεί.
Ο ακρωτηριασμός πονάει.Κι όσο πιο μπλεγμένο είναι το κουβάρι τόσο περισσότερο ο χωρισμός πονάει.Και θολώνει το μυαλό μας αναθεματίζοντας για τις τόσες εξομολογήσεις μας σε απαγορευμένους ανθρώπους.Κακιώνουμε με τον εαυτό μας,μισούμε τους απαγορευμένους ακόμη περισσότερο.Πίνουμε για να μειώσουμε το αίσθημα τις απόρριψης.Γιατί αυτή είναι η αλήθεια.Αλήθεια που δεν τη δέχονται οι άνθρωποι.Αλήθεια πέρα για πέρα αληθινή.Όλοι είμαστε απαγορευμένοι.Αισθαντικοί,ψεύτικοι από πάνω ως κάτω,κλέβοντας βίαια τα ξένα εγώ.Όλοι μας θύτες και θύματα ενός αέναου κύκλου.Όλα τόσο απαγορευμένα.Τόσο γλυκά απαγορευμένα...

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Μελαγχολικό.

Όταν σε σκέφτομαι,με εκείνο το υπέροχο,μακρύ,γκρι σου φόρεμα,όταν σε σκεφτώ να χορεύεις τινάζοντας τα μαλλιά σου,όταν σε σκεφτώ να παίζεις με τα χέρια σου κάνοντας μικρά ζωάκια στους τοίχους γελώντας με την ίδια σου τη σκιά,σε παρακαλώ,να είσαι όπως ήσουν πριν.
Όταν σε σκεφτώ θέλω να είσαι χαμογελαστή.Πλατύ χαμόγελο και ροδαλά μαγουλάκια που κοκκίνισαν από την έξαψη του παιχνιδιού σου.Έτσι θέλω να σε σκέφτομαι.
Δεν θα σ'αγγίζουν οι σκιές στη σκέψη μου πια.Θα πετάξεις μακριά από αυτές και ίσως εκεί καταφέρνεις και γλιτώνεις.
Πέτα,πέτα πουλί μου....
Κι έπειτα γύρνα πάλι χαμογελαστή στις αγριεμένες σκέψεις μου να τις ηρεμήσεις γιατί ξέρεις,από τότε που έφυγες παλεύω μαζί τους.Παλεύω το πριν και το μετά.Εσύ συνέχισε να χορεύεις,συνέχισε να τινάζεις το μακρύ φόρεμα που σε ενοχλεί στα βήματά σου,τίναξε τα μακριά μαλλιά και γέλα δυνατά.Θα κάνω ο,τι μπορώ να σε ακούω.
Στο ορκίζομαι,θα αναγκάσω τη φαντασία μου να σε βλέπει με ένα μονάχα τρόπο.Στο ορκίζομαι εκεί μέσα δεν θα πάθεις τίποτα.Θα μείνεις πάντα όμορφη και ζωντανή.Εγώ θα κρατήσω το σκοτάδι μακριά σου.
Τελείωσε,δεν έχει πια τίποτε άλλο.Ούτε άγχος,ούτε στεναχώρια,ούτε δάκρυα.Κανένα δάκρυ πια για σένα και για μένα.Τελείωσε...
 

                                                                                    Στη Ζ και σε κάθε Ζ που τόσο άδικα χάνεται