Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Θρύψαλα

Ακούς τα κομμάτια πώς σπάνε και πέφτουν ένα ένα στο πάτωμα κάνοντας τον ίδιο γνώριμο ήχο,ακολουθώντας πάντα την ίδια,γνώριμη πορεία πριν γίνουν θρύψαλα;
Τα βλέπεις πως από ενιαία,συμπαγή,καλαίσθητα διαλύονται και γίνονται μικροσκοπικά κομματάκια;Μερικά είναι τόσο μικρά που τα καταλαβαίνουμε μονάχα αν κατά λάθος τα πατήσουμε και έτσι όπως είναι αιχμηρά μπουν στο γυμνό πόδι προκαλώντας έναν πόνο ιδιαίτερα οξύ.Τότε αρχίζουμε να ψάχνουμε την εστία αυτού του ξαφνικού πόνου και αντιλαμβανόμαστε την εστία από τις σταγονίτσες αίματος που αρχίζουν να τρέχουν.Μονάχα τότε αντιλαμβανόμαστε εκείνο το μικρό κομμάτι που έσπασε.Όταν μπει βίαια μέσα μας και μας προκαλέσει πόνο.

Δεν τα ακούς τα κομματάκια,ούτε και τα βλέπεις.Αν συνέβαινε κάτι από τα δύο,αν υπήρχε έστω κάποιος άλλος τρόπος να αντιληφθείς τη σύνθλιψη και το σπάσιμο του ενιαίου σε χιλιάδες επιμέρους κομμάτια θα το πρόσεχες περισσότερο.Αν έστω και μια φορά είχες πατήσει ένα κομμάτι,είχες βρεθεί αντιμέτωπος με τον πόνο σου,έτσι όπως προκλήθηκε από τη δική σου επιπολαιότητα,αδιαφορία,απροσεξία,τότε θα ήσουν περισσότερο προσεκτικός με όλα αυτά που χρειάζονται τη φροντίδα σου.Δεν τα ακούς,δεν τα προσέχεις κι εκείνα σπάνε και μένουν για πάντα στα αποκαΐδια της δικής σου απερισκεψίας.

2 σχόλια:

  1. όχι καρδιά μου. δεν τ' ακούμε. μα και αν κάτι πιάσει τ' "αυτί" μας κάνουμε πως δεν τ' ακούσαμε...
    μέχρι που τα θρυψαλάκια, τα χιλιάδες θριψαλάκια αρχίζουν να μπαίνουν ένα-ένα στο δέρμα, αρχίζουν να ρέουν στο αίμα κομματιάζοντας τις φλέβες μας.... και τότε ο "κρότος" τους είναι πολύ δυνατός, τόσος που πια δεν αντέχεται...
    σ' αγαπώ και σε φιλώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και πώς βγαίνουν μετά;Δεν ξέρω μα κι αν βγουν,δύσκολα τα σημάδια να εξαφανιστούν.

    Γλυκό,γλυκό φιλί υπέροχή μου Βίκυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή