Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Υπαρξιακό

Υπήρξα ποτέ;Υπήρξα άραγε ποτέ πραγματικά; Κι αν ναι πως;
Είμαι ένας κύκλος.Είμαι το χώμα που φυτρώνουν τα δέντρα,είμαι ο αέρας που αναπνέουμε,είμαι το νερό που ζούμε,είμαι η βροχή που στάζει στο έδαφος και το πιο μικρό μυρμήγκι κλεισμένο στην πιο μικρή τρύπα στο έδαφος.Είμαι το φρούτο πάνω στο δέντρο και το παιδί που απλώνει το χέρι να το κόψει,το λουλούδι που ανθίζει και ο λύκος που ουρλιάζει.
Ανακυκλώνομαι,διατηρούμαι,υπάρχω.Υπάρχω;
Κι όποτε υπάρχω ξεχνάω πως ήμουν και κάτι άλλο.
Ήμασταν το ίδιο στο μήτρα της μητέρας μας;Ούτε κι αυτή θυμόμασταν.Πώς γίνεται να υπάρχεις χωρίς μνήμη;Δεν υπάρχεις χωρίς μνήμη.Η μνήμη μας μονάχα είναι η ταυτότητά μας.Η ίδια η ύπαρξή μας είναι η μνήμη μας κι όταν αυτή σβήνει τότε η ύπαρξη φτάνει στο τέλος.
Η λήθη παρομοιάζεται με σκοτάδι. Η λήθη δεν είναι τίποτα άλλο παρά τμήμα του κάθε κύκλου.Η λήθη είναι πέρασμα όπως ο κόλπος της μητέρας που γεννά σκοτεινή και χαοτική μα συνήθως σύντομη.
Πώς υπάρχω μέσα στους κύκλους;Πώς υπάρχω μέσα από τους τόσους διαδοχικούς κύκλους με τα τόσα σκοτεινά αλλεπάλληλα τμήματα λήθης; Πόσα πράγματα είμαι;
Είμαι ο άνθρωπος που σκέφτεται,που γράφει που ζει,που αγαπά,που φοβάται.Ο σπόρος που ξερός δημιουργεί το δέντρο κι ο σπόρος που γερασμένος και ξερός θα πέσει πάλι πίσω στο χώμα.
Κι εγώ όμως,είμαι η ίδια κάθε στιγμή;Είμαι ίδια όταν ξυπνάω ένα
όμορφο πρωί και κατακλυσμένη από μια απροσδιόριστη ευτυχία ακούω ραδιόφωνο;Είμαι η ίδια το ένα βράδυ βουτηγμένη στη μελαγχολία μου,κατακλυσμένη από φόβους κι ανασφάλειες;Είμαστε ίδιοι όταν διαβάζουμε ένα ωραίο βιβλίο ή όταν είμαστε στους δρόμους φωνάζοντας σε μια διαδήλωση;

Υπάρχω;Υπάρχω άραγε ποτέ πραγματικά;Τι είμαι;

8 σχόλια:

  1. ωραια αναρτηση φιλη μου!
    πολλα απο αυτα τα αναρωτιεμαι και εγω.

    βγαζεις ομως ακρη; δε νομιζω.
    απλως το προσπερνας...

    καλημερα και καλη εβδομαδα να εχουμε!
    φιλακια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το μόνο που μπορούμε είναι να ψάχνουμε τώρα αν θα τη βρούμε ποτέ την άκρη αυτό είναι άγνωστο...
      Φιλιά πολλά και σε σένα :)

      Διαγραφή
  2. είσαι - είμαι ένας ρέοντας ιστός... και όσο υπάρχει η μνήμη, υπάρχουμε κι εμείς με τις όποιες μορφές μας με τις όποιες εκφάνσεις μας...
    χάθηκα στις σκέψεις σου πολυαγαπημένη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σπουδαίος ο ιστός της μνήμης,τόσο σπουδαίος που ταυτίζεται με ολόκληρη την ύπαρξή μας.
      Πάντα χαρά μου που είσαι-είμαι συνοδοιπόρος στις σκέψεις μου-σου...

      Διαγραφή
  3. Εισαι ολα αυτα
    τα διαφορετικα ασημαντα
    τα διαφορετικα υπεροχα
    τα λοιπα που δεν μπαινει στον κοπο
    τα υπολοιπα που χρειαζεται
    ολα οσα....για να....ετσι ωστε....
    Και να....ενας κοσμος μοιρασμενος.....
    μοιρασμενος=μαζι
    μοιρασμενος=στα δυο

    Χαρα μου η συνοδοιπορια,Βιβη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι-είμαστε.Και πόσα ακόμα;Για πόσο ακόμη;
      Και δική μου χαρά αγριομελένια μου,το ξέρεις :)

      Διαγραφή
  4. Μήπως είμαστε ανάμνηση..
    ονείρου..
    ζώντας μέσα σε άλλο όνειρο...;

    Καλό σου βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα έλεγα ψέμματα αν σου έλεγα πως δεν το έχω σκεφτεί κι αυτό...Όπως και να χει,βγάλουμε δε βγάλουμε ποτέ άκρη μόνο του ταξίδι αυτής της αναζήτησης αρκεί.

      Καλό βράδυ και σε σένα!

      Διαγραφή