Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Εκ των άνωθεν

Σε σκέφτομαι,δεν ξέρεις πόσο πολύ σε έχω απόψε στο μυαλό μου.Απόψε νιώθω σαν να έπαψες να μένεις μακριά μου και ήρθες και κατοίκησες στο μυαλό μου.
Είμαστε καταδικασμένοι αγάπη μου.Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε ανθρώπινα το πιο θεϊκό συναίσθημα.Είμαι καταδικασμένη να σ αγαπάω τόσο και να μην ξέρω πως να σου το δείξω,να είμαι τόσο πολύ ερωτευμένη με σένα και να νιώθω πως κι αυτό δεν είναι αρκετό να σου το εκφράσω με κάποιον τρόπο.
Είμαστε καταδικασμένοι αγάπη μου για να μη βιώσουμε ποτέ την πληρότητα,γιατί η πληρότητα δεν είναι ανθρώπινη κι ο έρωτας που έχουμε είναι κομμάτι από κάτι πολύ ανώτερό.Είναι πέρα από εμάς και ποτέ δεν θα μπορέσουμε να το ζήσουμε έτσι όπως το νιώθουμε,έτσι όπως είναι.Δε θέλω να τον ευτελίσω. Φοβάμαι ότι μπορεί να το ρίξω,αυτό το τόσο όμορφο και τόσο μακρινό μας.Ο έρωτας δεν είναι ανθρώπινος κι επειδή ο άνθρωπος δεν μπορεί να τον βιώσει διαφορετικά τον προσαρμόζει στα μέτρα του γεμίζοντάς τον με άγρια και βρωμερά συναισθήματα,αυτόν τον τόσο όμορφο,τον πιο μαγικό,τον πιο άγιο,τον εξαγνισμό,τη λύτρωση,το θάνατο και τη ζωή μαζί!



2 σχόλια:

  1. Αυτον τον
    σημαντικο
    συμπαντικο
    ερωτα!
    Υπομονη.
    Οι αλλες διαστασεις
    ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ αμεσα!

    ΚαλημερολουλουδοκαλονΟκτωβρηκαιολατακαλατουασημαντουκοσμου,μακια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καραδοκούν αν θα τις βρούμε άλλο θέμα...Φιλάκια αγριομελένια μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή