Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Οι απαγορευμένοι

Οι απαγορευμένοι,οι αισθαντικοί,οι ψεύτες,οι κλέφτες,οι δικοί μας άνθρωποι ήρθαν μόνο και μόνο για να μας θυμίσουν την ανυμπόρια μας να ζούμε χωρίς αυτούς.Ήρθαν μονάχα για να μας δώσουν μια γεύση από παράδεισο και ύστερα,τόσο ξαφνικά,τόσο βιαστικά,τόσο απροσδόκητα να μας την πάρουν φεύγοντας μακριά μας.
Οι απαγορευμένοι,είναι εκείνοι που μας ξέρουν καλύτερα απ'όλους.Είναι αυτοί στους οποίους ξεδιπλωνόμαστε σαν να μην υπάρχει αύριο και τους χαρίζουμε λίγο από το μοναδικό εγώ μας.Και μας ακούν και κάνουν το εγώ μας λίγο δικό τους εγώ και ξεδιπλώνονται κι εκείνοι σε μας.Και μπλέκονται τα κουβάρια μας μέσα από εξομολογήσεις απαγορευμένες,από μυστικά καλά κρυμμένα που φανερώθηκαν,από δύο εγώ που απαγορευμένα γίνηκαν ένα.Μα ο,τι δε λύνεται κόβεται.Έτσι και οι απαγορευμένοι αποκόβονται από μας τελείως.Γιατί το μπλεγμένο κουβάρι είναι δύσκολο να λυθεί.
Ο ακρωτηριασμός πονάει.Κι όσο πιο μπλεγμένο είναι το κουβάρι τόσο περισσότερο ο χωρισμός πονάει.Και θολώνει το μυαλό μας αναθεματίζοντας για τις τόσες εξομολογήσεις μας σε απαγορευμένους ανθρώπους.Κακιώνουμε με τον εαυτό μας,μισούμε τους απαγορευμένους ακόμη περισσότερο.Πίνουμε για να μειώσουμε το αίσθημα τις απόρριψης.Γιατί αυτή είναι η αλήθεια.Αλήθεια που δεν τη δέχονται οι άνθρωποι.Αλήθεια πέρα για πέρα αληθινή.Όλοι είμαστε απαγορευμένοι.Αισθαντικοί,ψεύτικοι από πάνω ως κάτω,κλέβοντας βίαια τα ξένα εγώ.Όλοι μας θύτες και θύματα ενός αέναου κύκλου.Όλα τόσο απαγορευμένα.Τόσο γλυκά απαγορευμένα...

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Μελαγχολικό.

Όταν σε σκέφτομαι,με εκείνο το υπέροχο,μακρύ,γκρι σου φόρεμα,όταν σε σκεφτώ να χορεύεις τινάζοντας τα μαλλιά σου,όταν σε σκεφτώ να παίζεις με τα χέρια σου κάνοντας μικρά ζωάκια στους τοίχους γελώντας με την ίδια σου τη σκιά,σε παρακαλώ,να είσαι όπως ήσουν πριν.
Όταν σε σκεφτώ θέλω να είσαι χαμογελαστή.Πλατύ χαμόγελο και ροδαλά μαγουλάκια που κοκκίνισαν από την έξαψη του παιχνιδιού σου.Έτσι θέλω να σε σκέφτομαι.
Δεν θα σ'αγγίζουν οι σκιές στη σκέψη μου πια.Θα πετάξεις μακριά από αυτές και ίσως εκεί καταφέρνεις και γλιτώνεις.
Πέτα,πέτα πουλί μου....
Κι έπειτα γύρνα πάλι χαμογελαστή στις αγριεμένες σκέψεις μου να τις ηρεμήσεις γιατί ξέρεις,από τότε που έφυγες παλεύω μαζί τους.Παλεύω το πριν και το μετά.Εσύ συνέχισε να χορεύεις,συνέχισε να τινάζεις το μακρύ φόρεμα που σε ενοχλεί στα βήματά σου,τίναξε τα μακριά μαλλιά και γέλα δυνατά.Θα κάνω ο,τι μπορώ να σε ακούω.
Στο ορκίζομαι,θα αναγκάσω τη φαντασία μου να σε βλέπει με ένα μονάχα τρόπο.Στο ορκίζομαι εκεί μέσα δεν θα πάθεις τίποτα.Θα μείνεις πάντα όμορφη και ζωντανή.Εγώ θα κρατήσω το σκοτάδι μακριά σου.
Τελείωσε,δεν έχει πια τίποτε άλλο.Ούτε άγχος,ούτε στεναχώρια,ούτε δάκρυα.Κανένα δάκρυ πια για σένα και για μένα.Τελείωσε...
 

                                                                                    Στη Ζ και σε κάθε Ζ που τόσο άδικα χάνεται