Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Για πάντα,πάντα,πάντα


Περιμένοντας να έρθει το θάρρος για να ανοιχτεί ο φάκελος με ιατρικά αποτελέσματα.


"Δεν υπήρξε ποτέ στον κόσμο τίποτε ομορφότερο από τη μελαγχολία που βγάζουν τα μάτια σου όταν με κοιτούν.Να το θυμάσαι αυτό."
Εκείνη έκανε να χαμογελάσει.Μια από τις λίγες φορές τον τελευταίο καιρό είναι η αλήθεια μα σίγουρα με μεγάλη αγαλλίαση για αυτό που μόλις είχε ακούσει κυρίως όμως με μια απερίγραπτη ευγνωμοσύνη.

"Εμείς,εμείς θα ζούμε για πάντα μαζί;"
"Εμείς θα ζούμε για πάντα.Αν δεν είμαστε μαζί δεν υπάρχει συνέχεια..Εσύ,που μου χαρίζεις τόση ομορφιά,τόση καλοσύνη,τόση τρυφερότητα πώς θα μου τα πάρεις όλα αυτά μακριά μου;

"Νομίζω πως υπερβάλλεις",είπε στο τέλος και με μεγάλη δυσκολία καθώς τα δάκρυα που καταπίεζε να μη βγουν,σαν για να την εκδικηθούν, της έδεσαν έναν κόμπο στο λαιμό που δεν την άφηνε να μιλήσει καλά καλά.Έτσι κατάπιε όσο από το σάλιο της μπορούσε και συνέχισε να ζωγραφίζει με τα δάχτυλά της μικρές καρδιές στην πλάτη του.
"Είδες που σου λέω;Αυτά τα ματάκια είναι ο,τι πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου.Νομίζω γι αυτό γεννήθηκα.Μονάχα για να αντικρίσω αυτά τα μάτια να αγγίζουν τόσο τρυφερά τη ψυχή μου."

"Φοβάμαι τόσο πολύ ότι υπερβάλλεις,ότι σε συνεπήρε η στιγμή.Φοβάμαι το πόσο αβάσταχτο θα είναι το τέλος.Γιατί το τέλος είναι αναπόφευκτο ψυχή μου.Ξέρω,δεν έχει νόημα να το σκέφτομαι,το ξέρω πως κι εσύ το σκέφτεσαι και προσπαθείς να το διώχνεις αλλά όταν έρχεται σε μένα με παγώνει και σε θέλω περισσότερο και τρέμω τη στιγμή που θα ζω μακριά σου."

Εκείνος δεν είπε πολλά.Την αγκάλιασε λέγοντας της "Δίωξε τους φόβους σου επιτέλους,είμαστε μαζί,πάντα θα είμαστε" και χαϊδεύοντας της της είπε ένα στίχο από το Μονόγραμμα του Ελύτη.
Έσκυψε λοιπόν και κοιτώντας τη βαθιά στη ψυχή της είπε "Πουθενά δεν πάω,μ'ακούς;Ή κανείς ή κι δύο μαζί,μ'ακούς;"




Το θάρρος ήρθε αμέσως μετά.

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Θρύψαλα

Ακούς τα κομμάτια πώς σπάνε και πέφτουν ένα ένα στο πάτωμα κάνοντας τον ίδιο γνώριμο ήχο,ακολουθώντας πάντα την ίδια,γνώριμη πορεία πριν γίνουν θρύψαλα;
Τα βλέπεις πως από ενιαία,συμπαγή,καλαίσθητα διαλύονται και γίνονται μικροσκοπικά κομματάκια;Μερικά είναι τόσο μικρά που τα καταλαβαίνουμε μονάχα αν κατά λάθος τα πατήσουμε και έτσι όπως είναι αιχμηρά μπουν στο γυμνό πόδι προκαλώντας έναν πόνο ιδιαίτερα οξύ.Τότε αρχίζουμε να ψάχνουμε την εστία αυτού του ξαφνικού πόνου και αντιλαμβανόμαστε την εστία από τις σταγονίτσες αίματος που αρχίζουν να τρέχουν.Μονάχα τότε αντιλαμβανόμαστε εκείνο το μικρό κομμάτι που έσπασε.Όταν μπει βίαια μέσα μας και μας προκαλέσει πόνο.

Δεν τα ακούς τα κομματάκια,ούτε και τα βλέπεις.Αν συνέβαινε κάτι από τα δύο,αν υπήρχε έστω κάποιος άλλος τρόπος να αντιληφθείς τη σύνθλιψη και το σπάσιμο του ενιαίου σε χιλιάδες επιμέρους κομμάτια θα το πρόσεχες περισσότερο.Αν έστω και μια φορά είχες πατήσει ένα κομμάτι,είχες βρεθεί αντιμέτωπος με τον πόνο σου,έτσι όπως προκλήθηκε από τη δική σου επιπολαιότητα,αδιαφορία,απροσεξία,τότε θα ήσουν περισσότερο προσεκτικός με όλα αυτά που χρειάζονται τη φροντίδα σου.Δεν τα ακούς,δεν τα προσέχεις κι εκείνα σπάνε και μένουν για πάντα στα αποκαΐδια της δικής σου απερισκεψίας.